Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

81 verhalen gevonden voor jou

Contactherstel - het verhaal van Maud
Contactherstel - het verhaal van Maud
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Contactherstel - het verhaal van Maud

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 12 jaar oud was. Samen met mijn twee zusjes ben ik bij mama blijven wonen en gingen we om het weekend naar papa. Allebei mijn ouders kregen een nieuwe partner.

Verhuizen

Op mijn achttiende besloot mama te verhuizen. Ze wilde in de buurt van haar vriend wonen. Ze ging niet in een dorp verderop wonen, maar anderhalf uur rijden verder. Mijn zusjes besloten om bij papa te gaan wonen. Ik wilde ook niet bij mama wonen, maar ik had besloten dat ik een half jaar in Frankrijk ging wonen en werken als au-pair. In die periode is mama verhuisd en zijn mijn zusjes bij papa gaan wonen. Tijdens mijn werk als au-pair merkte ik dat ik eigenlijk ook nog wel graag thuis zou willen wonen. Ik kon gelukkig, net als mijn zusjes, bij mijn vader en zijn partner terecht! In Frankrijk belde ik bijna elke dag met mama. Ik had het besef niet dat ze verhuisd was, omdat ik zelf ver weg woonde. Toen ik terugkwam in Nederland, zocht mama nog veel contact. Ik merkte dat ik daar minder zin in had, omdat ik me besefte dat ze zo ver weg was gaan wonen. Ik voelde me in de steek gelaten en ik snapte niet hoe ze die keuze had kunnen maken.

Even geen contact

Ik heb bij mama aangegeven dat ik even geen contact wilde, omdat het niet fijn voelde en ik met mezelf in de knoop zat. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik zelf weer contact zou zoeken als ik hier aan toe was. Ik kon gelukkig over mijn gevoel praten met mensen. Dit luchtte op en heeft mij geholpen om de stap te zetten voor contactherstel. Ik merkte dat ik mama miste. Als ze mijn zusje na het weekend terug kwam brengen, liep ik weleens naar haar toe om te kletsen. Ik had hier behoefte aan en ik maakte de keuze om weer contact te zoeken! Hierdoor voelde het voor mij niet verplicht. Na een periode van een paar maanden, zijn mama en ik in het bos gaan wandelen om erover te praten.

Ik had heel veel vragen waar ik antwoorden op wilde. Ik heb gekozen om te wandelen in het bos, omdat ik dat een fijne omgeving vind en ik haar dan niet aan hoefde te kijken tijdens het praten. Na het gesprek hebben we afgesproken dat mama me weer mocht appen en dat we konden bellen als ik dat wilde. Ik heb aangegeven wat ik wel en niet fijn vind, zodat het heel duidelijk was voor mama. Ik zag mama na ons gesprek vaker. Samen met mijn zusje of mijn vriend ging ik naar mama toe. We deden dingen die ik leuk vind om te doen. Niks was verplicht, maar ik was altijd welkom. Ik bouwde weer leuke herinneringen op met mama, waardoor onze band weer sterker werd!

Boekje

Tijdens de periode dat mama en ik geen contact hadden, heeft ze een boekje voor mij geschreven. Hierin staan gebeurtenissen die ze normaal gesproken aan mij had verteld, maar wat niet kon omdat ik even geen contact wilde. Ik vind het een heel waardevol boekje wat mij aan het lachen maakt. Als ik erop terugkijk, ben ik blij dat mama en ik redelijk snel weer contact hadden met elkaar. Hoe langer ik had gewacht om contact te zoeken, hoe moeilijker de stap voor mij was geworden. Ik ben blij dat we weer goed contact hebben met elkaar. Onze band is weer net zo sterk als voor de verhuizing en ik ga over een paar weken zelfs weer bij mama wonen! Ze komt namelijk weer in de buurt wonen ☺! Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Maud? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Maaike: "Ik voelde mij onbegrepen"
Maaike: "Ik voelde mij onbegrepen"
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Maaike: "Ik voelde mij onbegrepen"

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 12 jaar oud was. Het was vlak voor de kerstvakantie. Ik was boven aan het spelen samen met mijn broertje van toen 8 jaar. Mijn vader vertelde daarna dat ze uit elkaar gingen. Dit kwam totaal onverwachts.

Onbegrepen

Mijn ouders hadden nooit ruzie thuis. Ik wist wel dat mijn moeder al meer dan een half jaar thuis was, maar dat was vanwege een burn-out. Of nou ja.. dat is wat zij mij vertelde. Dit bleek ook met haar gevoel over de relatie met mijn vader te maken te hebben.

Ik voelde mij onbegrepen. Op school praatten de juffen niet met mij en ik wist ook niet hoe ik er zelf over moest beginnen. Er waren ook andere kinderen in de klas waarvan de ouders gingen scheiden. Die ouders hadden veel ruzie met elkaar, mijn ouders niet. Ik had het idee dat de juffen de andere kinderen beter begrepen. Hierdoor heb ik heel lang mijn gevoelens voor mij gehouden. Ik wilde voor mijn ouders zorgen, omdat ik zag dat ze het allebei moeilijk hadden. Ik voelde me ook erg onbegrepen, ook omdat ik niet wist wat ik met de situatie aan moest. Ik vond het lastig om er mee om te gaan. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik dacht voor een lange tijd dat ik de enige was met deze gevoelens. Ik was op zoek naar herkenning en erkenning.

Praten over mijn gevoel

Ik ben naar een kinderpsychologe gegaan. Zij heeft mij zo ontzettend goed geholpen. Zij luisterde naar mij, leerde mij dat mijn gevoel oké was en het belangrijkste: dat het niet mijn fout was en ik niet voor mijn ouders hoefde te zorgen. Ik ben ook meer over mijn gevoel gaan praten met andere familieleden, wat opluchtte. Zij hadden een andere kijk op de scheiding dan ik, wat mij liet inzien dat ik echt niet hoefde te zorgen voor mijn ouders. Zij redden zichzelf wel.

Het onbegrepen gevoel verdween. Hoe meer tijd er voorbij ging, hoe meer ik erachter kwam dat het goed was zo. Mijn ouders hebben allebei een nieuwe partner. Ik merkte dat mij dat goed deed. Mijn ouders kunnen nog steeds goed met elkaar praten en bellen elkaar als er vragen zijn of overleg puntjes. Dit is heel fijn.

Ik leerde dat mijn ouders voor zichzelf kunnen zorgen en dat dat niet mijn taak is. Ook heb ik geleerd dat het ook oké is als ik me er wel nog even rot over voel. Mijn ouders blijven gescheiden. Maar ik voel me niet meer onbegrepen. Gelukkig kan ik tegenwoordig goed praten over de scheiding en mijn gevoelens met beide ouders en met mijn broertje. Ook met mijn opa’s en oma’s praat ik er vaak over. Zij hebben weer een andere kijk op de scheiding en begrijpen mij, dat voelt goed.

Bij Villa Pinedo heb ik erkenning en herkenning gevonden. Dit voelt super fijn. Ik hoor steeds meer verhalen die lijken op die van mij. Ik voel me niet meer alleen. Ik leer hier om te praten over mijn gevoel en dat het allemaal oké is. Het belangrijkste wat ik hier heb geleerd is: “je hoeft het niet alleen te doen” en “we doen het samen”.

Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Maaike? Het helpt echt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Julie: "Praten kan echt wonden helen!"
Julie: "Praten kan echt wonden helen!"
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Julie: "Praten kan echt wonden helen!"

Toen ik ongeveer 14 jaar oud was gingen mijn ouders scheiden. Daar kwamen natuurlijk een heleboel gevoelens en gedachten bij kijken en daar wil ik jullie graag meer over vertellen.

Ruzies

Mijn ouders hebben tijdens en na de scheiding enorm veel ruzie met elkaar gemaakt en hier heb ik ontzettend veel last van gehad. Mijn twee grote zussen waren tijdens de scheiding meerderjarig (18 & 20) en daarom werd het ouderschapsplan alleen voor mij geschreven. In het ouderschapsplan staan alle afspraken die er over mij gemaakt werden tussen mijn ouders, bijvoorbeeld wanneer ik waar sliep en bij wie ik was met kerst. Het voelde daarom alsof de ruzies voornamelijk over mij gingen.

Piekergedachten

Ik weet nog dat veel mensen tegen mij zeiden: "Gelukkig heb je twee zussen, je bent niet alleen.” Maar stiekem voelde ik me toch heel erg eenzaam in die periode. We praatten er weinig tot niet over samen en daarbij was ik de enige die elke week gedoe had met heen en weer verhuizen. Ook moest ik als enige naar de kinderrechter en de boodschapper tussen mijn ouders zijn. Ik had vaak last van een loyaliteitsconflict; mijn zussen woonden vast bij mijn vader en daarom vond ik het vaak zielig voor mijn moeder als zij weer alleen was, omdat ik zag wat het met haar deed als ik weer vertrok. Het idee dat ik dit als enige voor mijn kiezen kreeg, maakte mij dan ook vaak verdrietig. In mijn omgeving begreep niemand écht hoe ik mij voelde en daarom begon ik steeds slechter in mijn vel te zitten. Ik wilde graag de hele dag in mijn bed liggen en deed bijvoorbeeld niet meer mijn best om er leuk uit te zien op school. Mijn omgeving zag hoe ik veranderde van een vrolijke, positieve meid naar iemand die alleen was in een donkere kamer vol met troep en het liefst de hele dag niets deed. ’s Avonds kon ik vaak niet slapen vanwege piekergedachten. Dan dacht ik veel na over de situatie tussen mijn ouders en maakte ik me zorgen over van alles en nog wat. Als afleiding bleef ik dan maar scrollen op mijn telefoon tot een uur of 4. De dag erna was ik dan vaak doodmoe op school en zodra ik vrij was, dook ik weer in mijn bed.

Therapie

Daarom besloot ik, op advies van mijn moeder, dit te bespreken met mijn huisarts. Hij verwees mij door naar een praktijkondersteuner. We konden goed praten over mijn situatie maar ik had behoefte aan meer hulp. Daarom ging ik op zoek naar een psycholoog, maar helaas was dat nog niet zo makkelijk. Met twee psychologen had ik bijvoorbeeld totaal geen klik, ze begrepen voor mijn gevoel niet écht wat ik ze vertelde en daarom werkte dat niet voor mij. Ik verloor steeds meer de moed, totdat ik bij mijn huidige therapeut terecht kwam. Er ging een wereld voor me open. We deden opdrachten waardoor ik letterlijk op papier zag staan waar ik in mijn hoofd mee bezig was en ze besprak met mij wat helpend zou kunnen zijn. Daarnaast was het heel voelbaar dat ze oprecht geïnteresseerd was en er alles aan wilde doen om mij te helpen. Tot op de dag van vandaag ben ik enorm dankbaar voor de hulp die ik heb gekregen. Af en toe kom ik nog steeds bij haar langs om alles even door te nemen, zodat ik daarna weer zonder piekergedachten verder kan. Ik wil jullie dus graag meegeven dat praten echt wonden kan helen, al lijkt dat in eerste instantie niet zo. Voor mij was dat vooral prettig met een neutraal persoon, zoals mijn therapeut. Zij koos geen kant en luisterde naar wat ik te vertellen had. Je bent veel sterker dan je denkt en er is altijd licht aan het einde van de tunnel. You can do it! Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Julie? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
"Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"
"Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"
Mijn oudersMijn woonsituatie

📖 "Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"

Dertien jaar geleden kwam het grote nieuws: mijn ouders gingen scheiden. Ik was tien jaar oud. Er waren veel tranen en ik kon maar moeilijk begrijpen wat er allemaal gebeurde. Maar het bracht soms ook leuke momenten met zich mee. Zo kreeg mijn vader een nieuw huis en ik vond het best cool om een tweede kamer te krijgen. In zijn eerste huis deelde ik een slaapkamer met mijn twee zussen. Het voelde als een soort logeerpartijtje. En we kregen opeens een stapelbed, dat had ik nog nooit gehad!

Eigen kamer

In zijn tweede huis kreeg ik een eigen kamer. Ik weet nog goed dat we naar de IKEA gingen en dat ik een nieuw bed en bureau mocht uitzoeken. Dat vond ik zó leuk. Toen de belangrijkste meubels binnen waren, was mijn kamer ‘klaar’. Eigenlijk voelde hij helemaal niet klaar. Het voelde als een kamer waar ik twee keer per maand op bezoek kwam. Het had ook de kamer van iemand anders kunnen zijn. De lades van de kledingkast waren grotendeels leeg. Soms lag er een losse sok, waarvan de andere misschien bij mijn moeder lag. Of een oud shirt die ik eigenlijk nooit gebruikte. Handig om te hebben, als ik iets was vergeten in te pakken. De kamer bij mijn moeder was veel fijner. Die voelde écht als mijn slaapkamer. Mijn geur hing daar. Ik kende ieder stipje op het plafond en kon me er altijd veilig terugtrekken.

Fotolijstjes

De kamer bij mijn vader zou nooit als die bij mijn moeder worden, maar ik hoopte toch dat het gezelliger kon worden. Na een tijdje heb ik dit tegen mijn vader gezegd en gelukkig wilde hij toen helpen. We zijn naar een winkel gegaan om wat extra dingetjes te kopen, zodat de kamer gezelliger werd. Er kwamen fotolijstjes, waar ik foto’s van mijn vrienden in stopte. En een foto van mijn paard. Het bracht fijne herinneringen met zich mee. Er kwam een gezellig kleedje op de vloer. Het voelde niet als de vloerbedekking bij mama, maar het was warmer dan de houten vloer. Ik kreeg een fijnere kamer én ik had een leuk uitje met mijn vader gehad.

Als ik terugdenk aan deze tijd, ben ik blij dat ik het met mijn vader heb besproken. Want in je slaapkamer start je ieder dag en sluit je hem ook weer af. Als je je daar fijn in voelt, is het allemaal een stukje fijner. Mijn tip voor jou is om het met je ouders te bespreken en te kijken naar wat je anders zou willen. Mis je iets in je kamer? Misschien is het te regelen! En wist je dat de kringloopwinkel ook allerlei leuke dingetjes heeft? Het knus maken hoeft niet altijd veel geld te kosten. ?

Verhaal lezen
Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?
Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?
Mijn oudersMijn woonsituatie

📖 Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?

Van een appartementje op 10 minuten fietsafstand, naar een uur met de auto met mijn vader. Van de stad waar ik ben opgegroeid naar een dorpje op het platteland met mijn moeder. In maart van 2015 vertelden mijn ouders dat ze gingen scheiden, ik was toen 14 jaar. Ik vond het super naar voor mijn ouders. Ik was verdrietig. Toch was er ook veel opluchting. Helaas betekende de scheiding dat ze niet meer samen woonden. Daar komt dan verhuizen bij kijken. Ik ben 7 keer verhuisd met mijn ouders in 5 jaar tijd, vooral met mijn moeder.

7 keer verhuisd

Elke verhuizing keek ik er weer tegenop. Gaan we weer: alle spullen inpakken, verslepen en dan weer uitpakken. Vreselijk vond ik het. Een nieuw huis betekende ook nieuwe gewoontes, nieuwe omgeving, nieuwe mensen in de buurt, nieuwe regels. Elke keer weer aanpassen aan de nieuwe situaties. Samenwonen met stiefouders brengt dan ook nog een hele nieuwe opvoedstijl in de mix.

Het was absoluut niet makkelijk. Het blijft vervelend om je kamer in te pakken, waar je je net zo thuis voelde en om dat weer helemaal op te bouwen. Ik heb de pech gehad dat ik 3 jaar lang op een kamer sliep die niet van mij voelde. Super vervelend!

Gesprekken

Wat voor mij heel erg hielp, waren de gesprekken met de mensen om me heen. Ik had hele lieve vriendinnen die naar me wilden luisteren. Als ik het nodig had, mocht ik ook altijd bij een van hen blijven slapen. Ik heb mijn moeder ook altijd verteld wat ik van de verhuizingen vond. Ze begreep het heel goed en we hebben er veel gesprekken over gehad. Zij besefte ook dat ze niet de beste keuzes had gemaakt. Toch blijft zij ook een mens. Ook zij mag fouten maken.

Rust

Gelukkig heeft het me ook mooie dingen gebracht. Ik heb veel lieve mensen mogen ontmoeten en heb veel dingen geleerd. Ik ben mijn moeder heel dankbaar. Door alles wat we samen hebben meegemaakt, ben ik een sterker persoon geworden. De ervaringen zijn nu een deel van mij, die ik dagelijks in mijn werk kan gebruiken. Zij heeft ons uiteindelijk weer naar de stad gebracht waar ik ben opgegroeid.

Ik woon sinds een jaar samen met mijn vriend. Dit heeft mij heel veel rust gebracht. Het heeft me in laten zien dat verhuizen ook iets heel leuks kan zijn. Ik vond het vooral fijn om opnieuw te kunnen beginnen. Een nieuw hoofdstuk in mijn verhaal.

Als ik er nu op terugkijk, viel het allemaal wel mee. Ik ben veel bewuster gaan nadenken over bijvoorbeeld spullen. Wat heb ik nodig en wat vind ik leuk? Als ik het niet meer nodig heb, dan gaat het ook gewoon weg.

Selfcare verhuistips:

Bespreek met je ouders wat jij vindt van het verhuizen. Geef het aan als je het spannend vindt of moeilijk. Geef je grens aan. Dan kunnen je ouders daar rekening mee houden.

Ga ruim voor de verhuizing vast al je spullen door. Je hebt vast spullen liggen die je nooit meer gebruikt of dubbel hebt. Gooi het weg of breng het naar de kringloop. Tijdens het opruimen kun je dan ook al beginnen met inpakken.

Begin zo vroeg mogelijk met het inpakken van spullen die je niet elke dag nodig hebt. Dit geeft je meer rust op de dag van de verhuizing. Ook weet je dan ook welke dozen je direct moet uitpakken en welke dozen nog even kunnen wachten.

Vraag aan je ouders of een vriendje of vriendinnetje mag helpen met verhuizen. Het helpt als je iemand hebt om de last mee te dragen. Ook is het gewoon gezellig.

Ga met iemand uit je omgeving in gesprek. Dit kan een vriendje of vriendinnetje zijn, maar je kan ook met je opa of oma praten. Je kan je ook altijd aanmelden om met een Buddy van Villa Pinedo te praten. Deze jongeren hebben ongeveer hetzelfde meegemaakt en kunnen goed naar je luisteren.

Verhaal lezen
Mijn ouders gingen scheiden in de kerstperiode
Mijn ouders gingen scheiden in de kerstperiode
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Mijn ouders gingen scheiden in de kerstperiode

In december 2010, in de kerstperiode, vertelden mijn ouders tijdens het ontbijt dat ze gingen scheiden. Ik was toen 10 jaar oud en mijn zusje was 9.

Mijn ouders begonnen het gesprek door te vertellen dat ze ons iets ergs moesten vertellen. Ik was bang dat er misschien iemand overleden was. Toen ze vertelden dat ze gingen scheiden, wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen. Ik zei daarom: “gelukkig is er niemand overleden, dan heb ik liever dit”. Daarna begon ik toch heel hard te huilen.

Laatste kerst samen

Na een paar minuten huilen heb ik me losgetrokken uit de armen van mijn vader en ben ik naar boven gerend. Ik ging toen onder de deken van mijn bed zitten en Mario kart spelen op mijn Nintendo. Dat deed ik omdat ik snel afleiding zocht. Ik wilde niet denken aan wat er net was gebeurd. Ik wilde niet huilen en eigenlijk ook niet boos zijn. Ik wilde me alleen maar verstoppen voor alles wat ik voelde op dat moment. Die middag gingen we een kerstboom halen. Dat stond al langer gepland en ging gewoon door. Dat was voor mij heel raar. Ik wist dat dit onze laatste kerst samen als gezin zou zijn.

Ik werd verdrietig van die gedachte maar ik wilde me ook groothouden zodat mijn ouders zich geen zorgen zouden maken om mij. Ik vertelde daarom aan mijn moeder dat ik al helemaal gewend was aan het idee dat ze gingen scheiden. We hebben toen nog samen de kerstboom versierd, maar ik voelde de spanning tussen mijn ouders. Vanaf die dag zijn ze ook onder aparte dekens gaan slapen en daarna in aparte kamers.

Kerstvakantie

Een scheiding rond de feestdagen geeft een heel apart gevoel. Ik wilde een leuke kerstvakantie hebben, maar door de scheiding kwamen er allerlei minder leuke dingen bij kijken. Toch hielp deze periode ook wel omdat het veel afleiding gaf. Op school waren we bezig met kerstknutsels maken en thuis zag ik de cadeautjes onder de boom liggen.

Rond de kerstperiode blijft het altijd lastig om af te spreken wanneer ik bij mijn moeder of vader ben, ook al ben ik nu volwassen. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren geleerd dat dat heel normaal is en je er gewoon open over mag praten. Dat helpt echt!

Wil je over de scheiding van je ouders praten met een jongere die ook gescheiden ouders heeft? Meld je aan voor een Online-Buddy van Villa Pinedo!

Verhaal lezen
Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Ayla.
Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Ayla.
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Ayla.

Als ik terugdenk aan vroeger, komen er verschillende herinneringen naar boven. Maar één ding hebben veel herinneringen gemeen: ruzie.

Ruzies, ruzies en nog eens ruzies

Ruzie over heel veel verschillende dingen en op heel veel verschillende manieren. Ruzie over mij. Ruzie over geld. Ruzie over het verleden. Ruzie over het heden en over de toekomst. Ruzie die in stilte werd gevoerd. Slaande ruzie. Ruzie via de telefoon of mail. Ruzie beneden. Ruzie waar ik bij was. Toen mijn ouders uit elkaar gingen was ik nog heel jong. Ik kan me dan ook geen voorstelling maken van mijn ouders samen als stel. Ik heb ze nog nooit op een romantische manier met elkaar om zien gaan. De meeste herinneringen die ik aan mijn ouders samen heb, zijn gespannen momenten. De momenten waarop ze boos op elkaar waren of elkaar juist negeerden. Het waren de momenten waarop ik me als kind letterlijk tussen mijn ouders in voelde staan.

STOP!

Waarop ik het gevoel had keihard ‘STOP’ te willen roepen, maar het niet over mijn lippen kreeg. De momenten waarop ik voor allebei op wilde komen, maar dat niet durfde. In plaats daarvan naar mijn kamer ging om met m’n Playmobil te spelen en deed alsof ik niets doorhad. Om vervolgens als het vrolijkste meisje van de wereld naar beneden te komen en mijn vader of moeder probeerde op te vrolijken. Zodat zij zich beter zouden voelen en zich in ieder geval geen zorgen hoefde te maken over mij.

Toen was dit voor mij gewoon ‘normaal’, nu denk ik dat ik me heel erg alleen heb gevoeld. Er waren voor mijn gevoel weinig mensen om mij heen die doorhadden wat ik meemaakte. Die mij écht zagen. En er heeft nooit iemand gevraagd hoe het met mij ging. Het gekke is dat het tegelijkertijd ook heel dubbel voelt om dit zo op te schrijven. Want nu ik erop terug kan kijken overheerst, gek genoeg, geen negatief of zwaar beladen gevoel. Misschien ook niet meer, als ik eerlijk ben. Ik vraag me af waar dat mee te maken heeft.

Samen ouders zijn

Deels denk ik door het werken aan mezelf om het verleden een plek te geven, maar er is nog iets anders belangrijks veranderd. De ruzies zijn gestopt. Al best een tijdje nu. Sinds dat ik op mezelf woon ongeveer. En als er voor mij belangrijke momenten zijn, dan zijn mijn ouders er allebei. Naast elkaar.

"Zonder spanning of boosheid. Samen zijn ze mijn allergrootste fan. Bij alles wat ik doe. En dat is uiteindelijk het enige wat dat kleine meisje al die tijd alleen maar wilde."

En het enige wat ik als kind van hen nodig had en eigenlijk voor altijd nodig zal hebben. Dat ze, ondanks dat ze zijn gescheiden, gewoon samen mijn ouders zijn. Ouders die er onvoorwaardelijk voor mij zijn, in plaats van andersom. Dat ze dat nu op kunnen brengen, maakt voor mij zó veel goed. Het lijkt alsof er een zachte deken over het verleden is gekomen waardoor de pijnlijke, scherpe kanten er vanaf zijn. Het doet minder pijn in mijn hart. En ondertussen wordt mijn hart steeds meer gevuld met nieuwe warme en liefdevolle herinneringen. Het is nooit te laat.

Voel jij je thuis niet veilig? Het is belangrijk om erover te praten met iemand die je kunt vertrouwen. Dat kan een tante of oom zijn, of een vertrouwenspersoon op school. Ook kan je terecht bij verschillende organisaties. We schreven er een blog over op onze website. Deze lees je hier.

Wil je over de scheiding van je ouders praten met een jongere die ook gescheiden ouders heeft. Meld je aan voor een Online-Buddy van Villa Pinedo! Nieuwsgierig? Lees hier meer informatie.

Verhaal lezen
Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Lisa.
Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Lisa.
Mijn oudersStiefoudersGedachten en gevoelens

📖 Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Lisa.

Toen ik vier jaar was, stond ik met mijn vader in zijn slaapkamer. Hij staarde naar de spiegel en vroeg zich af wat hij aan moest trekken. “Ik heb een date met een hele leuke vrouw”, zei hij. Ik had geen idee wat dat betekende. Wie die vrouw was. En hoe mijn jeugd er vanaf toen uit zou zien.

Ik voelde mij alleen

Een paar weken later was het zo ver. Ik zou haar ontmoeten. Als enig kind van mijn ouders, zou ik die dag spelen in de speeltuin in de buurt met haar en haar jonge kinderen. Ik ontmoette mijn stiefmoeder en haar kinderen. Het was oké. Ze waren aardig voor mij. Ik voelde mij welkom. Ze waren wel anders. Zij hielden van wandelen, klimmen en klauteren, ik meer van met beide benen op de grond een beetje hangen. Zij hielden van in beweging blijven, ik meer van zitten en gezellig kletsen. Zij waren druk, ik was heel rustig. Zij waren dun, ik was stevig. Ik was mezelf, maar ik voelde het toen al als niet genoeg. Zij waren met z’n vieren, ik met mijn vader. Ik voelde mij alleen. Het ‘anders’ zijn werd meteen opgemerkt door mijn stiefmoeder. Anders zijn mocht er niet zijn. Het was niet welkom. Ik was niet welkom. Ik mocht niet meespelen met haar kinderen, omdat ik het spel zou verpesten. Dus ik trok mij altijd terug op mijn eigen kamertje.

Op een dag kwam mijn stiefmoeder thuis van de markt. Ze had kleding gekocht voor haar eigen kinderen. Voor mij had zij, weliswaar, ook een jurkje gekocht. Het was de kleinste kindermaat. Bewust. Ze wist dat ik die maat niet zou passen. “Je bent te dik”, zei ze met haar strenge gezicht. “Vanaf nu alleen nog maar water drinken en mager beleg op je brood. Geen mayonaise meer bij je patat.” Ik ben dik. De zin die ik op de dag van vandaag mezelf nog vaak kan wijsmaken als ik mezelf in de spiegel aan kijk.

Waar was de hulp?

Toen ik elf jaar was, had ik dusdanig last van realistische nachtmerries over mijn thuissituatie, dat mijn vader vroeg of ik daar hulp bij wilde. Ik ging in gesprek met een kinderpsycholoog. Ik vertelde haar over thuis, over mijn stiefmoeder en de nachtmerries. En dat ik mezelf dik vond. Toen ik zestien jaar was, heb ik EMDR-therapie gekregen om de woorden van mijn stiefmoeder los te zien van de realiteit. Want ik geloofde ze nog. En soms geloof ik ze nog steeds.

Nu ik 26 jaar ben, voel ik die pijn nog steeds. Soms ben ik boos en verdrietig. Spontane huilbuien. Ik vind het zó oneerlijk. En, waarom kon ik niet voor mezelf opkomen? Misschien voelde het toen normaal. Dit was hoe het bij mij nou eenmaal gaat, dacht ik. Acht jaar lang was het getreiter. Vernederen. Buitensluiten. Haar onvoorspelbare gedrag vertoonde zij bijna altijd als mijn vader er niet was. Toch waren er ook momenten dat er zelfs familie of vrienden bij waren. Waarom grepen zij niet in?

Nu ik ouder word, vraag ik mij steeds meer af waar de hulp was. Niet na acht jaar, maar veel eerder. Een luisterend oor. Iemand die mij zou vertellen dat het niet normaal is. Was er maar iemand die mij vertelde dat ik goed was zoals ik ben. Maar ook iemand die mij uit de situatie zou halen en mijn ouders zou wakker schudden dat het zo niet langer kon. Misschien was ik dan tevreden met de persoon die ik nu in de spiegel zie.

Voel jij je thuis niet veilig? Het is belangrijk om erover te praten met iemand die je kunt vertrouwen. Dat kan een tante of oom zijn, of een vertrouwenspersoon op school. Ook kan je terecht bij verschillende organisaties. We schreven er een blog over op onze website. Deze lees je hier.

Verhaal lezen
Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Noor.
Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Noor.
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Horen. Zien. ̶Z̶w̶i̶j̶g̶e̶n̶.̶ Praten. Verhaal van Noor.

Sommige mensen zeggen wel eens: “woorden doen geen pijn”. Uit ervaring kan ik vertellen dat dit (in elk geval voor mij) niet klopt. Woorden doen mij wél pijn. En veel ook. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, was ik nog heel jong. Ik groeide op als een heel verlegen meisje. Stil, teruggetrokken en ik hield het liefst zo veel mogelijk mijn mond. Bij de ene ouder kon ik helemaal mezelf zijn. Bij de andere ouder juist niet.

Spanning

Mijn vader was eigenlijk altijd boos. Iets kleins kon al voor een ontploffing zorgen. Als ik bijvoorbeeld niet direct luisterde. Als ik de laatste kruimels op m’n bord niet helemaal opat. Als ik niet aan zijn verwachting voldeed. Als ik niet voor hem wilde liegen tegen anderen. Of als ik moest huilen. Er werd flink gescholden en er werden nare dingen gezegd. Hij zei dat ik een grote fout was. Dat ik de reden van de scheiding was. Dat ik al mijn slechte kanten van mijn moeder had. Dat ik een teleurstelling voor hem was. En als ik alsnog om zijn liefde en aandacht vroeg, dan lachte hij mij vaak uit. De constante spanning was intens voelbaar voor mij. Bij hem zijn gaf me daarom een onprettig en onveilig gevoel. En ik piekerde zoveel, dat ik ‘s nachts niet kon slapen.

Verdiende ik dit? Was ik echt zo vervelend? Zou er echt nooit iemand van mij kunnen houden? Als ik niet goed was als mezelf, wie moest ik dan wel zijn? Ik voelde zoveel verdriet, onzekerheid en schaamte. En ik voelde me alleen en onbegrepen. Ik wilde zo graag dat iemand vroeg hoe ik me echt voelde en wat ik nodig had. Iemand die naar me luisterde. Zodat ik niet meer zo alleen was. Maar niemand zag dat ik daar naar verlangde. Geen juf, geen oom, geen sportcoach.

Gewoon ‘normaal’

Het hebben van gescheiden ouders en alles wat daarbij kwam kijken voor mij, werd niet besproken. Het was gewoon ‘normaal’ voor iedereen. Voor mij eigenlijk ook. In de puberteit besefte ik pas: wat er vroeger gebeurd is, is niet normaal. Dat besef maakte het misschien wel nóg moeilijker, want m’n hoofd ging toen al helemaal alle kanten uit. Nu ik volwassen ben, kijk ik nog wel eens terug naar deze tijd. En denk ik aan wat ik anders had gewild. Voor mijn gevoel heb ik deze nare momenten moeten ervaren, zodat ik nu ben wie ik ben. En ik ben heel trots op wie ik geworden ben, ondanks de pijn. Daar zou ik niets aan veranderen. Wat ik wel had gewild is iemand die eens naar mij vroeg. Zonder oordeel, met liefde.

Ik heb geleerd dat je daar ook om mag vragen als je dat nodig hebt. Dat doe ik nu sneller. Ik weet nu ook dat ik vroeger niets verkeerd heb gedaan. Mijn vader wist gewoon niet hoe het eigenlijk moest, een kind opvoeden. Dat komt misschien wel weer door zijn moeilijke jeugd. Ik vind het heel verdrietig voor hem, dat hij daar ook zo door gevormd is. Maar ik neem hem niet meer kwalijk wat er gebeurd is tussen ons. Ik neem hem zoals hij vroeger was en nu ook is. En ik weet dat hij echt wel van mij houdt, ook al merk ik dat nog steeds niet altijd.

Voel jij je thuis niet veilig? Het is belangrijk om erover te praten met iemand die je kunt vertrouwen. Dat kan een tante of oom zijn, of een vertrouwenspersoon op school. Ook kan je terecht bij verschillende organisaties. We schreven er een blog over op onze website. Deze lees je hier.

Verhaal lezen