Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

81 verhalen gevonden voor jou

Op vakantie met mijn bonusgezin
Op vakantie met mijn bonusgezin
Mijn oudersStiefouders

📖 Op vakantie met mijn bonusgezin

Het is vakantie! Vaak wordt hier al dagen, weken of maanden naar uitgekeken, maar zelf zag ik altijd tegen de vakantie op. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was en ik heb dus geen zomervakantie gekend met mijn ouders bij elkaar. De zomervakantie stond bij mij altijd in het teken van het missen van een van de ouders. Normaal zag ik altijd mijn moeder doordeweeks en mijn vader in het weekend. Maar in de zomervakantie wisselden mijn zusje en ik na drie weken van ouder. Hierdoor konden we met mijn moeder drie weken kamperen. Na een paar jaar werd dit een vakantie met mijn bonusgezin. Met z’n zessen, een caravan en tentjes trokken wij Europa in.

Camping avonturen

We hadden een fijne caravan, waar mijn ouders in sliepen, met een voortent ervoor voor de spullen. Ik sliep altijd met mijn bonusbroer in een kleiner tentje, en mijn zusje en bonuszusje samen. We gingen naar grote campings, met veel activiteiten, andere kinderen en zwembaden. In de avonden waren we bij de pingpongtafels te vinden of in de minidisco. We maakten veel vrienden, werden “verliefd” op jongens, voerden hele choreografieën uit in het zwembad en kochten stiekem chips of snoep, wat we op aten uit het zicht van onze ouders. We hadden veel lol samen, afgezien van de incidentele ruzies. We voelden echt als een groot gezin.

Maar de vakantie was een combinatie van veel verschillende gevoelens. Ik hield van school en leren en dat was altijd iets wat ik miste in de vakantie. Ik miste de structuur en het nieuwe kunnen ontdekken. Ik mocht gelukkig altijd veel boeken meenemen. En ik hield van zwemmen. Dit maakte voor mij veel goed. Daarnaast miste ik op zo’n moment ook mijn vader, hij was dan vaak alleen thuis en veel aan het werk, terwijl wij veel plezier hadden met ons ‘nieuwe’ gezin. Gelukkig stuurden we vaak berichtjes en fotootjes over en weer, en konden we veel bellen.

Even wennen

Ook namen we iets kleins mee van papa, zodat hij toch dichtbij voelde. Al was het zeker in het begin soms even wennen, want gedurende het schooljaar zag ik mijn bonusbroer en -zusje maar 1 of 2 dagen in de week. En nu opeens elke dag. Dit maakte ons gezin ook wel heel druk. Ik vond het soms ingewikkeld dat we weinig tijd hadden met mijn eigen kerngezin, met alleen mijn moeder en mijn zusje. Dan deden we toch altijd andere dingen, en hing er een rustigere en andere sfeer. Achteraf had ik het misschien wel heel fijn gevonden om vaker dingen te doen met zijn drieën en had ik hier zeker om kunnen vragen!

Toch bleef het altijd wel duidelijk dat wij uit twee gezinnen kwamen. Vaak als wij op vakantie gingen, werden mijn bonusbroer en -zusje na twee weken door ons weggebracht naar hun moeder, ergens in Frankrijk. Zo bleven we nog een weekje achter met zijn vieren. Deze weken waren dan raar, ik miste ze dan. Ook veranderden we vaak van camping en moesten we weer nieuwe vrienden maken.

Gave herinneringen

Als ik nu terugdenk aan deze vakanties, dan blijven vooral de toffe herinneringen plakken. Ik denk aan de avonden dat wij als bende van 4 over de camping struinden en alles konden doen wat we wilden. De middagen in een zwembad, waarbij we bleven spelen met elkaar. En de uitjes waarop we tegen elkaar konden klagen over hoe saai het was wat onze ouders nu weer wilden doen. Ik ben dankbaar voor de tijd die we met zijn allen hebben kunnen besteden, hoe erg het soms ook wennen of aanpassen was. We hadden fijne vakanties, veel avonturen, heel veel lol en konden echt even ontspannen en rebellen.

Verhaal lezen
Mijn 21-reis om nooit meer te vergeten
Mijn 21-reis om nooit meer te vergeten
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Mijn 21-reis om nooit meer te vergeten

Toen ik 21 werd mocht ik als verjaardagscadeau van mijn vader een vakantiebestemming over de hele wereld uitkiezen, waar we samen één week naartoe zouden gaan. Tokio, Sydney, New York, het kwam allemaal voorbij. Maar er was één plek die ik maar niet uit mijn hoofd kon krijgen: Zuid-Afrika! Dus, zo gezegd, zo gedaan. Na mijn verjaardag in oktober zaten papa en ik in november op Schiphol bij de gate op het vliegtuig naar Kaapstad te wachten.

Het was lang geleden dat we een hele week met z’n tweeën zouden doorbrengen. Na de scheiding ging ik de meeste zomers met mijn moeder en haar familie naar Griekenland. Later kwamen er ook nieuwe partners en halfbroertjes bij, dus de laatste keer dat we één-op-één zoveel tijd zouden doorbrengen, was lang geleden. Ik had er ongelofelijk veel zin in en tegelijkertijd vond ik het daarom ook heel spannend. Hebben we wel een fijne dynamiek samen? Willen we dezelfde dingen doen? En… waar gaan we het eigenlijk de hele tijd over hebben?!

Het werd een geweldige week. Niet alleen door de indrukwekkende Zuid-Afrikaanse natuur en cultuur, maar juist ook omdat de onzekerheden die ik van tevoren had, als sneeuw voor de zon verdwenen. We wilden precies dezelfde activiteiten ondernemen, we lachten om dezelfde grappen en irriteerden ons aan dezelfde kleine dingetjes (sloom lopende mensen of een navigatiesysteem wat niet gelijk meewerkt). We kregen allebei tranen in onze ogen bij een kerkdienst met een gospelkoor op de zondagochtend en we luisterden het allerliefst naar een Amy Winehouse, de Bee Gees of een CD met gospelmuziek die we in Kaapstad hadden gekocht. Terwijl we over de lange wegen door Zuid-Afrika reden, kletsten we wat af of genoten we samen in stilte. We lijken eigenlijk meer op elkaar dan ik me daarvoor ooit had beseft.

De afstand die na de scheiding was ontstaan door het feit dat ik letterlijk minder tijd met hem door had gebracht verdween. Door deze reis kon ik letterlijk de 50% van waaruit ik besta weer beter zien, mijn vader. Met al zijn leuke en minder leuke kanten en waar ik op lijk. Dit inzicht bracht me niet alleen een stukje dichter bij hem, maar ook weer een stukje dichter bij mezelf. Op de terugweg zat ik op de middelste stoel van de rij in het vliegtuig. Het was een lange nachtvlucht en naar een paar films kon ik mijn ogen niet meer open houden. Papa was al in slaap gedommeld en voorzichtig, zonder dat hij het merkte, liet ik mijn hoofd op mijn vaders schouder zakken. En zo zaten we daar dan, vader en dochter, ver weg van huis maar dichter bij elkaar dan ooit. Het was een reis om nooit meer te vergeten.

Verhaal lezen
Ouders zijn, net als ieder ander, een ‘package deal'
Ouders zijn, net als ieder ander, een ‘package deal'
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 Ouders zijn, net als ieder ander, een ‘package deal'

“The secret of change is to focus all of your energy, not on fighting the old, but on building the new.” – Socrates

Deze uitspraak van Socrates zette mij jaren geleden aan het denken. Lange tijd vond ik het mega lastig dat er zoveel spanning was als mijn ouders samen kwamen voor een belangrijk moment, zoals op mijn verjaardag, diploma-uitreiking of dansvoorstelling. Ze waren er allebei, dat wel, soms beiden aan de andere kant van de ruimte, maar ik voelde de spanning onderling altijd. Ik was helemaal niet bezig met ‘mijn moment’ of met mezelf.

Diepste verlangens

Ergens diep van binnen baalde ik dat het niet meer was zoals vroeger, en verlangde ik naar een moment waarop het ‘eindelijk weer normaal’ zou zijn. Daardoor vergat ik te genieten van het nu. Van dat moment, bij mijn diploma-uitreiking, of tijdens een etentje op mijn verjaardag. Mijn aandacht en energie was ergens anders.

Socrates stelt dat je jouw energie mag besteden aan het bouwen van ‘het nieuwe’, in plaats van (tevergeefs) blijven vechten tegen het verleden. Ik begreep die uitspraak pas écht toen ik begon te beseffen dat de scheiding van mijn ouders bij ‘mijn lot’ hoort.

Je lot omvat alle omstandigheden die je hebben gemaakt tot de persoon die je vandaag de dag bent. Al je voorspoed, tegenspoed, je kwaliteiten, talenten maar ook je valkuilen, de pech in je leven, waar je wieg heeft gestaan en wie je ouders zijn. De scheiding van je ouders hoort daarbij. Hóé ze gescheiden zijn hoort daarbij. En hoe ze daarna met elkaar omgaan ook.

Jouw realiteit

De realiteit is altijd het meest helend. Mijn realiteit was dat mijn ouders niet heel comfortabel door één deur gingen. Ik heb dat op een gegeven moment kunnen ‘aannemen’ voor wat het was, door te stoppen met hopen, redden of ertegen te vechten. Ik wilde een soort rust vinden.

Samen met mijn zusje bedacht ik regelmatig een plannetje hoe we het best met de situatie van onze ouders op dat moment om konden gaan. Ik begon te zien dat mijn ouders er wél waren, en ook al was het met spanning, ze waren daar voor mij. Ik begon ook te zien dat er nog te veel pijn zat om een gezellig ontspannen gesprek te voeren onderling. En dat dat niet van mij is, maar van hen.

Wat is van jou?

Onze ouders zijn, net als ieder ander, een ‘package deal’. Hierin zit al het mooie, al het minder mooie en alles waar je naar verlangt maar wat ze je niet kunnen geven. Bijvoorbeeld dat ze jou, los van elkaar, steunen en aanmoedigen, én dat ze ruzie maken met elkaar, én dat ze er daardoor niet samen voor jou kunnen zijn, terwijl je dat wel zo graag had gewild. Die package deal is de realiteit. Verlangen naar meer is vaak de hoop van een kind.

Als volwassen kind van je ouders mag je jouw weg gaan vinden in het aannemen van de package deal van je ouders. Uiteraard mag je altijd grenzen stellen richting je ouders. Maar laat bij hen wat van hen is en kijk aan wat van jou is.

Wil je hier een stap in zetten? Kijk dan eens of het je lukt om innerlijk het volgende tegen je ouders te zeggen: “Lieve papa en mama, dankjewel voor het vele goede dat jullie me hebben gegeven. Dat koester ik. En wat ik tekort kom, daar ga ik zelf mijn weg in vinden. Ik laat mijn aanspraak op meer los.” Als je deze zinnen daadwerkelijk kunt doorvoelen, geeft het rust. De vrijgekomen energie kun je vervolgens gebruiken voor iets goeds. Denk je eens in wat voor moois je dan tot stand kunt brengen…

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.
Verhaal lezen
Uit huis gaan, hoe pak je dat aan?
Uit huis gaan, hoe pak je dat aan?
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Uit huis gaan, hoe pak je dat aan?

Uit huis gaan, op kamers of je eerste eigen plekje… Iedereen ervaart deze spannende periode op hun eigen manier. Misschien verloopt alles vlekkeloos, heb je snel weer je draai gevonden en voel je je helemaal klaar voor een nieuwe start! Maar misschien vind je de dagelijkse dingen nu juist wel extra lastig, of voel je je soms alleen.

Als kind van gescheiden ouders was ik heel blij toen ik deze stap kon maken. Ik ging studeren in een nieuwe stad, een nieuwe omgeving en ik had iets gevonden wat ik in mijn jeugd had moeten missen:

één vaste woonplek

. Niet meer op en neer pendelen tussen papa en mama, niet meer telkens moeten ‘verhuizen’ en me nergens écht thuis voelen. Deze nieuwe, eigen plek was er alleen maar voor mij.

Maar natuurlijk komen er ook juist uitdagingen bij, als kind van gescheiden ouders dat het nest uit vliegt. Herken je onderstaande situaties? Misschien kunnen de volgende tips jou daar dan doorheen helpen!

"Je voelt je verplicht om in de weekenden naar ‘huis’ te gaan. En naar welk huis dan? Naar welke ouder ga je wanneer, hoe vaak en wat als je eigenlijk liever op je nieuwe eigen plekje blijft?"

Mijn eerste tip is: neem je tijd. Als jij eerst een tijdje wil wennen aan je nieuwe leefomgeving, met misschien wel nieuwe vrienden en nieuwe routines of gewoonten, probeer jezelf die tijd dan te gunnen. Voel je niet verplicht om je ouders blij te maken door elk weekend naar ‘huis’ te komen als je daar eigenlijk veel onrust van krijgt. Uiteindelijk zullen je ouders het liefst willen dat jij gelukkig bent en daarvoor is het belangrijk dat jij goed voor jezelf zorgt. ?

Probeer aan je ouders te communiceren waar jij behoefte aan hebt. En laat ze weten dat je over een tijdje vast wel weer de ruimte voelt om gezellig bij hen langs te komen.

Misschien werkt het voor jou heel goed om om-en-om naar je ouders te gaan. Misschien wil je juist graag allebei je ouders zien in één weekend, door je bezoekjes te combineren. Of misschien onderhoud je het contact met (één van) je ouders liever door gezellig te (beeld)bellen. Er zijn zoveel mogelijkheden! Het belangrijkste blijft: luister goed naar wat jij nodig hebt. Dan vinden jullie er samen vast een fijne manier in die voor jullie allemaal past.

"Je voelt je alleen of afgezonderd van je ouders. Je ziet hoe je leeftijdsgenoten misschien wel worden geholpen door hun ouders, bij het verhuizen of klussen aan hun nieuwe woonplek. Hoe pak jij dit aan?"

Misschien had je toen je nog thuiswoonde al last van gevoelens van eenzaamheid, of voelde je je al regelmatig alleen. Dit is een gevoel dat veel van ons (kinderen van gescheiden ouders) helaas ervaren. En dit kan versterkt worden, doordat er nu bijvoorbeeld een grotere fysieke afstand tussen jou en je ouder(s) zit of doordat je elkaar simpelweg minder ziet. Onthoud dan dat het nooit te laat is om nieuwe gewoonten te creëren, zoals eens wat vaker een appje naar of belletje met je ouder(s) om even bij te kletsen. Of misschien maken jullie er wel een nieuwe traditie van om elkaar regelmatig bij een vast koffietentje te ontmoeten, ergens halverwege de afstand tussen jullie in.

Mis je ouderlijke hulp bij het verhuizen of klussen aan je nieuwe stekje? En vind je het confronterend om te zien hoe leeftijdsgenoten (misschien wel huisgenoten) deze ouderlijke steun en hulp wel krijgen? Ik begrijp je en ik denk dat velen van ons dit herkennen. Maar hoe mooi zou het zijn als je van deze ouderlijke steun van anderen juist een beetje mag genieten? Maak er gezellig een gezamenlijke klusdag van, waarbij ook jij geholpen kan worden; klusfeestje!

Onthoud daarnaast dat steun en hulp (en liefde!) ook vanuit andere hoeken kan komen. Misschien vinden je vrienden het wel heel leuk om je te komen helpen, of heb je een fijne band met een ander familielid. Dat leeftijdsgenoten dit misschien bij hun ouders vinden, betekent niet dat het voor jou niet in andere kringen bestaat.

"Nu moeten mijn ouders maar eens bij míj langskomen, in plaats van ik bij hen! Maar… hoe pak ik dit aan?"

Is je kamer te klein om je familie te hosten? Misschien is het dan een idee om buitenshuis af te spreken. Wil je wel graag je nieuwe plekje laten zien? Combineer het dan! Laat ze even je gloednieuwe stekkie zien, om vervolgens gezellig naar jouw nieuwe favoriete plekje te gaan.

Vind je het ongemakkelijk om je ouder(s) uit te nodigen? Misschien is het dan fijn om alvast een plan te maken voor wat jullie kunnen gaan doen. Heb je bijvoorbeeld al een leuk museum gevonden in deze nieuwe stad? Of ben je niet ver weg verhuist en kennen jullie beiden al een plek waar jullie graag komen of een activiteit om te doen? En ben je bang dat er stiltes vallen en vind je dat vervelend? Dan is de bioscoop wat mij betreft een goede optie!

Vind je het lastig om het van je ouder(s) te vragen om langs te komen? Misschien omdat het ver weg is, of omdat ze het vaak druk hebben? Dan ga ik graag met je terug naar de eerste tip die ik je in deze blog gaf: zorg goed voor jezelf. Jouw behoeften mogen nu even voorrang krijgen. Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk in jouw leven: eentje waarvan jij de spelregels mag bepalen.

Verhaal lezen
‘Hoe vier jij je mijlpalen, als dat niet samen kan?’
‘Hoe vier jij je mijlpalen, als dat niet samen kan?’
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 ‘Hoe vier jij je mijlpalen, als dat niet samen kan?’

Iedereen maakt mijlpalen mee, die mooi zijn om te delen. Misschien heb je onlangs wel te horen gekregen dat je geslaagd bent voor je opleiding, of stap je bijvoorbeeld het huwelijksbootje in! Deze momenten zou je misschien graag willen delen met je ouders. Het liefst met beide ouders, samen. Maar hoe vier je je mijlpalen, als dat niet met je ouders samen kan? Gelukkig zijn er altijd andere mogelijkheden. Misschien helpen deze tips voor alternatieven jou ook.

Wie is familie?

Moeten mijlpalen wel per se met ‘familie’ gedeeld worden? Naast je familie met wie je een bloedband deelt, heb je misschien ook wel een ‘chosen family’. Een ‘chosen family’, jouw zelfgekozen familie, kan bestaan uit vrienden die misschien wel net zo dicht of nog dichter bij jou staan, dan je familie met wie jij een bloedband deelt. Deze zelfgekozen familie kan jou net zo geliefd laten voelen, net zo supportive zijn en net zo feestelijk met jou je mijlpalen vieren. Bij de uitreiking van mijn Master-diploma nodigde ik niet mijn ouders uit, maar een aantal vriendinnen. Met mijn vader had ik op dat moment geen contact en mijn moeder was niet in Nederland. Mijn vriendinnen hebben op een grappende manier de ‘rol van mijn ouders’ op zich genomen en we hebben er een geweldig feestje van gemaakt. Ik voelde me blij, trots en geliefd!

2 keer feest!

Als je toch graag een mijlpaal met je ouders wil vieren, waarom dan niet twee keer feest? Vier het behalen van je diploma of je housewarming bijvoorbeeld op verschillende dagen, of maak er een programma van waarbij je gezellig met je ene ouder een hapje gaat eten en ’s avonds nog eens proost op je mijlpaal met je andere ouder. Vul het vooral in op een manier die voor jou prettig voelt. Neem je tijd en probeer goed aan te voelen wat jouw behoeften zijn en wat je daarin nodig hebt.

Mijn broers en ik vierden iedere verjaardag twee keer. Eén keer bij papa, één keer bij mama. Dit werkte goed voor ons: hierdoor zaten wij niet in spanning over het ‘samen in één ruimte zijn’ van papa en mama op onze verjaardagen. Nu we wat ouder zijn, beslissen we zelf hoe wij onze verjaardagen vieren. Voor mijn broers werkt het inmiddels prima om hun verjaardag in één keer te vieren, waarbij papa en mama soms tegelijk aanwezig zijn, en soms (toevalligerwijs of niet) elkaar mislopen. Op een verjaardag gaat het tenslotte om de jarige en staan de ouders even op de tweede plaats! ?

Leg het vast!

In sommige gevallen kun je je mijlpaal niet zo goed in twee keer vieren. Je bruiloft of een ander ‘once in a lifetime’ moment kun je nu eenmaal niet zo gemakkelijk herhalen. Maar hoewel je het moment zelf niet kunt herhalen, kun je er misschien wel met je beide ouders op terugkijken. Leg de mooie momenten die je graag met hen zou willen delen vast, zodat je deze op een later moment met je beide ouders (apart) alsnog kunt delen. Je zelfgekozen familie, je vrienden of andere aanwezigen zullen vast met alle liefde de fotograaf van de dag voor je zijn! Misschien vind je het leuk om er een vlogje van te maken, zodat je er een persoonlijke boodschap voor je ouder(s) in kunt verwerken. Maak er een speciaal moment van om deze beelden samen met je ouder(s) terug te kijken en zo jouw bijzondere moment(en) met hen te delen.

Toen ik alleen op reis was, vond ik het een confronterende gedachte dat mijn ouders niets wisten van wat ik op reis allemaal zag, deed en tegenkwam. De mooie (én minder mooie!) momenten die ik graag met mijn ouders zou willen delen, heb ik vastgelegd en in een digitaal albumpje geplaatst. Deze foto’s en filmpjes heb ik samen met mijn moeder en mijn oma bij mijn oma thuis uitgebreid bekeken, waardoor ik samen met hen nog eens kon nagenieten van mijn reis, en hen hierin kon meenemen. Mijn mooie ervaringen kon ik op deze manier met hen delen. Dit kun je natuurlijk ook met beide ouders doen, als je dat wil!

Wat zijn de mijlpalen die jij graag met je ouders had willen delen, of die nog in je toekomst liggen? En wat vind jij lastig aan deze situaties? Hopelijk kunnen deze alternatieven je inspiratie geven om jouw mijlpalen en bijzondere momenten te vieren op een manier die bij jou en jouw behoeften past. En onthoud: je staat er niet alleen voor!

Verhaal lezen
‘Mijn ouders zaten naast elkaar tijdens de diploma-uitreiking!’
‘Mijn ouders zaten naast elkaar tijdens de diploma-uitreiking!’
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 ‘Mijn ouders zaten naast elkaar tijdens de diploma-uitreiking!’

Twee jaar geleden haalde ik mijn havo-diploma. Mijn ouders waren aan het begin van mijn middelbare school gescheiden en mijn vader had inmiddels een nieuwe vriendin. In mijn gedachten was ik tijdens de examens al veel bezig met de diploma-uitreiking. Mijn ouders hadden ten slotte vaak ruzie en konden eigenlijk niet samen door een deur. Naarmate de diploma-uitreiking dichter bij kwam, voelde ik veel twijfel. Ik heb uiteindelijk de keuze gemaakt om allebei mijn ouders uit te nodigen. Zo konden ze zelf beslissen of ze wilden komen. Dit was tenslotte voor mij een belangrijk moment, waar ik ze het liefst allebei bij wilde hebben. Uiteindelijk hebben zowel mijn moeder als mijn vader de keuze gemaakt om er bij te zijn. Aan de ene kant gaf dit voor mij veel opluchting, maar het bracht ook extra spanning met zich mee.

"Hoe zou het gaan als mijn ouders elkaar onder ogen komen op de diploma-uitreiking? Zullen ze ruzie krijgen? Zou het mijn klasgenoten opvallen dat mijn ouders elkaar eigenlijk niet mogen? Veel vragen spookten door mijn hoofd."

Een paar dagen voor de diploma-uitreiking kreeg ik een appje van mijn moeder. Mijn moeder heeft nog geen nieuwe vriend. Gelukkig kwam mijn moeder met het idee om haar beste vriendin mee te nemen. Zij is als een tweede moeder voor mij, dus ik vond het fijn dat ze mee ging! Zowel voor mama, als voor mijn eigen gevoel. Ik had het niet fijn gevonden als mama alleen naar deze avond had moeten komen, terwijl papa wel zijn vriendin mee zou nemen. De avond van de uitreiking brak aan. Mijn moeder zou komen met haar beste vriendin en mijn vader met zijn vriendin. Ik reed met papa en zijn vriendin mee naar school. Eenmaal daar aangekomen, zaten mama en haar beste vriendin al op ons te wachten op een bankje. Toen mijn ouders elkaar zagen, deden ze gewoon normaal tegen elkaar! Dit was voor mij zo fijn.

We zijn met z’n allen naar binnen gelopen en mijn ouders namen plaats in de zaal. Wij (de leerlingen) stonden nog buiten te wachten, en zouden naar binnen geroepen worden zodra alle ouders een plekje hadden. Toen ik de zaal binnenkwam, keek ik verbaasd op. Mijn ouders zaten gewoon naast elkaar! Ik had verwacht dat ze allebei op een andere plek zouden zitten. Mijn ouders hadden zelfs met elkaar afgesproken wie er foto’s zou maken. Na de uitreiking konden we op school borrelen. Ik stond bij mijn vriendinnen. Mijn ouders en aanhang stonden om een tafel heen met elkaar te kletsen. Zo had ik ze sinds de scheiding nog nooit samen gezien. Je kon zien dat mijn ouders hun eigen frustratie en pijn opzij hadden gezet. Voor mij. Dit kwam als een groot besef bij mij binnen. Mijn ouders vonden dat het om mij draaide deze avond. Ik voelde me gehoord en gezien. In mijn gedachten denk ik nog vaak terug aan mijn diploma-uitreiking. Dit was voor mij een hele speciale avond.

Verhaal lezen
‘Mijn verjaardag was een innerlijke strijd’
‘Mijn verjaardag was een innerlijke strijd’
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 ‘Mijn verjaardag was een innerlijke strijd’

Ruim twintig jaar geleden was het een zomerse dag in juni, maar ook een feestelijke dag. Tenminste, ik vind van wel want ik mocht ter wereld komen. Ik heb er zelf geen herinneringen meer aan, maar ik vind het wel fijn om te bedenken dat het een mooie dag geweest is. Alleen al omdat ik hoop dat mijn ouders het toen samen goed hadden. Mijn geboortedag en al die jaren erna mijn verjaardag, het is iets dat wordt gezien als een feestdag. Maar de volgende jaren kreeg mijn verjaardag meer weg van een innerlijke strijd.

Veranderingen

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was. Eigenlijk veranderde mijn gevoel over mijn verjaardag het jaar ervoor al. Het was geen feestdag meer, maar een dag die een confrontatie werd met wat er niet is. Het liefst sloeg ik mijn verjaardag dan maar over. Bij een verjaardag hoort voor mij gezelligheid, leuke mensen, lekker eten, een beetje versiering en vooral een blij gevoel. Alleen toen moest ik keuzes gaan maken. Want was ik op mijn verjaardag dan bij papa of bij mama? En als ik dan bij mama ben, komt papa dan langs? Plus als papa langskomt, komt zijn nieuwe vriendin dan ook mee? Mama wil het graag gezellig maken en papa wil graag zijn cadeau meenemen. Maar dat botst, want papa heeft meer geld dan mama en koopt andere cadeaus. Dan is het niet gezellig en wordt het een strijd tussen twee volwassenen, op de dag die een feest hoort te zijn voor hun eigen kind.

De jaren erna zijn papa en mama nooit meer samen op mijn verjaardag geweest. Ik was of bij papa of bij mama. Als ik dan bij papa was, vond ik dat moeilijk. Ik had daar geen vrienden die kwamen en ik miste mama. Vanaf mijn 14e ging ik volledig bij mama wonen. Geen keuze meer. Ik zou sowieso bij mama zijn en papa zou sowieso niet langskomen. Er was wel elk jaar een ander dilemma. Mijn verjaardag werd elk jaar, samen met kerst en oud & nieuw een meetmoment voor mijn relatie met papa. Want liever had ik geen contact, maar als er geen contact is doet het ook pijn. Helemaal als papa écht mijn verjaardag vergat en twee weken later pas een sorry gaf. Mijn verjaardag werd een dag vol spanning. Krijg ik wel bericht van papa, krijg ik geen bericht en moet ik ook weer met hem afspreken? Mijn verjaardag was niet meer van mij. Mijn verjaardag was ‘bezit’ geworden van mijn ouders.

Nieuw motto

En nu, sinds ik de twintig ben gepasseerd, heb ik een nieuw motto. Mijn verjaardag is weer van mij. Ik beslis zelf hoe mijn verjaardag eruit komt te zien. Wie ik uitnodig, of ik wel of niet op berichtjes reageer. En met liefde zet ik mijn telefoon die dag uit. Want dat geeft rust. Morgen ben ik wel weer een kind van gescheiden ouders en morgen denk ik wel weer na over de rest van de wereld. Maar vandaag, op mijn verjaardag, hang ik zelf de slingers op. Ik ga eten met wat vrienden, ik moet met een beetje pech nog wat studeren, ik ga lekker sporten en ik ben trots op waar ik sta, ongeacht de weg die ik heb afgelegd. Het is niet dat er nooit meer onrust is op mijn verjaardag, maar ik word er steeds iets beter in om de onrust af en toe even uit te schakelen. En dat op zich is al een feestje waard. Proost op alle verjaardagen!

Verhaal lezen
Nieuw van Villa Pinedo: podcast Scheidverhalen
Nieuw van Villa Pinedo: podcast Scheidverhalen
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Nieuw van Villa Pinedo: podcast Scheidverhalen

Villa Pinedo heeft iets nieuws, speciaal voor jou! Met veel trots kondigen we onze gloednieuwe podcast ‘Scheidverhalen’ aan. In de podcast gaan onze eigen Sophie Mulder (pedagoog en werkzaam bij Villa Pinedo) en cabaretier Andries Tunru met jongvolwassenen in gesprek over de scheiding van hun ouders. Welke invloed heeft het nu nog op hun volwassenen leven en hoe gaan ze daar mee om? Dat hoor je vanaf aanstaande maandag!

In deze podcastserie hoor je iedere week de leuke, vervelende, ontroerende, grappige en bovenal herkenbare ervaringen uit het leven met gescheiden ouders. Want kind met gescheiden ouders, dat blijf je altijd! Elke maandag deelt een andere gast zijn verhaal. Hoe is de band met onze ouders? Wie nodigen we uit voor de diploma-uitreiking? Wat voor impact heeft de scheiding op je relatie? Alles komt aan bod.

Je luistert 'm hier!

Verhaal lezen
Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld

Broers en zussen kunnen steun geven tijdens de scheiding en natuurlijk zijn ze soms ook best lastig. In dit verhaal wil ik jullie graag meenemen in mijn ervaringen met het hebben van broers en zussen, met gedeeltelijk dezelfde ervaringen en de keuzes die er gemaakt moeten worden.

Zelf heb ik 1 halfzus, 1 halfbroer en 1 zus. Voor, tijdens en na de scheiding konden we elkaar steunen. We hadden soortgelijke ervaringen die we met elkaar konden delen. Wat ik helaas ook heb gemerkt, is dat er wel meer afstand kwam tussen ons. Met mijn zus heb ik weinig over de scheiding gepraat en mijn halfzus en halfbroer zijn een stuk ouder en gingen weer bij hun moeder wonen na de scheiding.

Na de scheiding hadden mijn zus en ik een bezoekregeling. Net als mijn halfzus en halfbroer. Op die manier zagen mijn zus en ik hen dus alleen als we bij mijn vader waren. Later besloten ze allebei niet meer naar mijn vader te gaan. Het contact is wel gebleven maar veel minder goed dan dat het eerst was. Ook mijn zus nam op een gegeven moment de beslissing om mijn vader niet meer op te zoeken. Hierdoor bleef ik alleen achter. Aan de ene kant wilde ik mijn vader nog graag zien en aan de andere kant was het daar niet leuk meer.

Uiteindelijk is ook tussen mijn vader en mij het contact verbroken. Dit was en is nog steeds erg lastig. Je mist een vaderfiguur in je leven en op verschillende momenten kan dit best confronterend zijn. Ook zit ik vaak in conflict met hoe ik mijn vader benoem in verhalen. Noem ik hem bij zijn naam of noem ik hem nog papa? De keuze hierin is ook lastig, omdat mijn broer en zussen deze keuze al gemaakt hebben.

Nu zijn we inmiddels bijna 15 jaar verder. Met mijn halfzus en halfbroer heb ik nog zo veel mogelijk contact en ook mijn zus spreek ik regelmatig.

We hebben allemaal een klap moeten opvangen van de scheiding. Toch hebben we onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld als dat kon en nu nog steeds kan. Ik denk dat dit komt door het leeftijdsverschil en door de afstand die er ontstond nadat ze mijn vader niet meer zagen. Hierdoor is onze band niet zo hecht en is er denk ik niet voldoende veiligheid ontstaan om het over moeilijke onderwerpen te hebben. Terwijl het denk ik wel had kunnen /helpen. Ik hoop dat als je dit leest, jij wel jouw ervaring met je broer(s) of zus(sen) kunt delen als je daar klaar voor bent. Of misschien heb jij wel een vriend of vriendin die als een broer of zus voelt. Of wil je met een Online-Buddy van Villa Pinedo kletsen. Praten over de scheiding kan echt heel veel steun geven. Je hoeft ’t niet alleen te doen!

Verhaal lezen