Als stiefmoeder zie ik gedrag bij de kinderen van mijn vriend, dat heel ver van mij afstaat. Dit komt voort uit de opvoeding bij hun moeder en baart mij zorgen. Ik heb het als volgt omschreven (lang verhaal, ik moest het ff kwijt...): De opvoeding die de kinderen bij moeder krijgen is vol liefde en aandacht en dat is mooi. Die liefde maakt ze mooie mensen met bovendien veel gevoel voor humor en gezelligheid. Vooruitkijkend gun ik ze later een zorgeloze en gelukkige toekomst, eentje waarin ze op zichzelf kunnen bouwen. Dat ze weten wat ze kunnen, waartoe ze in staat zijn en zich in iedere situatie staande kunnen houden omdat ze zelfvertrouwen hebben. Wat ik ze niet gun is dat ze bij onverwachte situaties of bijvoorbeeld tegenslag in hun schulp kruipen, wachtend tot iemand ze komt helpen omdat ze geen idee hebben wat ze moeten doen. Dat ze allerlei zaken niet aan zien komen omdat ze alleen maar beschermd zijn en gewend zijn niet na te hoeven denken. Dat ze om moeilijke situaties heen gaan en zichzelf beperken omdat ze geen weet hebben van hun kracht. Kortom; een moeilijk leven vol tegenslag en frustratie omdat de mensen om je heen zich prima weten te redden, maar je zelf altijd ‘pech’ lijkt te hebben en mensen die ‘tegen’ je zijn. Omdat je afhankelijk bent. Een leven waarin je anderen niets te bieden hebt omdat je jezelf niet eens kunt redden. Dat is de reden dat ik er altijd voor zal kiezen niet de makkelijkste weg te kiezen maar te investeren in hun zelfstandigheid en zelfredzaamheid, mij realiserend dat een huishouden waarin veel meer mag, je acties nooit gevolgen of consequenties hebben maar weggepoetst worden, waar niet nagedacht hoeft te worden en waar je je zin krijgt veel leuker is voor een klein kind. Dit is niet altijd makkelijk, alleen gaat het niet om mij, het gaat om de kinderen en hún toekomst. Ook dat is liefde. Door het overtrokken afhankelijke gedrag dat de kinderen hebben en het feit dat ze problemen altijd buiten zichzelf neerleggen heb ik moeite ze op de juiste manier te benaderen (het is niet mijn bedoeling negatief naar ze over te komen). Wie loopt hier ook tegenaan en heeft nog tips?

Goedemorgen, Mijn zoon van 11 heeft de laatste maanden steeds meer moeite met in slaap komen. Hij mist zijn vader dan heel erg. Eerst was het niet in slaap komen lastig als hij een weekend bij zijn vader was geweest. Ik loste dat op met dat hij dan van zondag op maandag bij mij mocht slapen. Maar ben daar mee gestopt omdat hij vaker bij me wilde slapen. Het lukt zijn vader momenteel niet om meer tijd te maken. Ik had mijn zoon voorgesteld om dan vaker bij zijn vader langs te gaan als hij er wel is maar hij geeft aan dat niet te willen omdat hij dan het liefst wil blijven en het afscheid lastig vind. Ik vroeg hem of hij mij ook miste als hij bij zijn vader was maar hij zei dat hij mij niet mist omdat hij meer bij mij is. Ik probeer te bedenken wat hij nodig heeft zonder het deel van zijn vader op te lossen. Mijn zoon is een enorme denker en ik probeer van alles te bedenken om hem uit zijn hoofd te krijgen. Hij doet aan KravMaga, ik heb een boksbal op het balkon hangen, hij wil graag DJ worden en hij gaat op pianoles en mag een workshop doen na de zomervakantie. Ook wil hij graag op fitness maar omdat hij nog jong is wil ik daarin goede begeleiding zoeken. Toch blijven zijn heimwee gevoelens. Ik merk dat ik de ene keer begripvolle en geduldiger ben dan de andere keer. Ook heb ik vaak het gevoel dat het nu even is zoals het is. Maar ook ben ik soms gefrustreerd omdat mijn ideetjes een soort van op raken. Wat zijn jullie tips?

Beste Kinderen, Ik heb de moeder van mijn dochtertje (11) een jaar geleden verlaten omdat ik een vrindin had, dit was een lastige periode en in de eerste maand heb ik niet veel contact gehad met mijn dochter, ik vond het heel lastig om haar onder ogen te komen, dit was fout en dat is nu niet meer het geval. Ik heb altijd heel goed contact gehad met mijn dochter voor dat ik weg ging. Ik zie mijn dochter nu om de twee weken in het weekeinde alleen zegt ze vaak dat ze niet wilt komen. We hebben wel contact via messenger en whatsapp, ik stuur berichtjes en heeeeel soms krijg ik een antwoord in de vorm van "ok", of "ja". Ik hou ook een dagboekje bij, waarbij ik vertel over mijn gevoelens en wat we samen hebben gedaan in het weekeinde, als ze ouder is dan geef ik dit misschien aan haar of in het geval dat er iets met me gebeurt dan weet mijn dochtertje in ieder geval dat haar papa veel aan haar dacht. Mijn dochter heeft mijn vriending nog niet ontmoet, omdat ze dat niet wil maar ik kan dit niet blijven uitstellen. Nu heeft ze gezegd dat als mijn vrindin bij me woont dat ze niet meer wilt komen in het weekeind, maar wij gaan per 1 juli samen woonen, ik ben heel bang om mijn dochter te verliezen, hoe kan ik zorgen dat ze hier minder problemen mee heeft, of moet ik haar de ruimte geven en accepteren dat ze niet meer bij mij wilt komen? John.

---

Goedemiddag, Ik ben nu sinds 3 jaar een stiefmoeder van een meisje van bijna 8 jaar. Haar ouders zijn al een paar jaar uit elkaar, en dat ging helaas ook niet makkelijk. Ik zal niet verder ingaan op alle details. Waar ik nu nieuwsgierig naar ben is of de huidige omgangsregeling wel goed is voor haar. Ze komt om het weekend en in de schoolvakanties. We doen alles voor haar en iedereen probeert rekening te houden met dingen plannen in de weekenden dat zij er is. Maar het enige wat zij wil is naar haar moeder, huilen, boosheid en roepen dat ze niet van haar vader houd etc. Dit gaat al maanden zo, als we gaan praten dan geeft ze weer aan te wel te willen komen maar als ze dan weer wordt gehaald dan gaat het onder een soort van dwang. Ik heb soms het gevoel dat we kidnappers zijn, terwijl wij zo ons best doen. Nou lopen we al bij instanties en die roepen maar volhouden. Maar ik kan me voorstellen dat dit alleen maar meer psychische klachten geeft. Wat is jullie ervaring hiermee? Mijn vriend is natuurlijk bang haar te verliezen Alvast bedankt

Lieve kinderen en kanjers, Een vraag aan jullie : Ruim een jaar geleden vertelde de vader van ons zoontje van nu zes tot mijn grote schrik dat hij het gehad had met mij maar niet met ons zoontje. De dag daarna heeft hij ons zoontje vertelt dat hij niet meer verliefd was op mama , dat dat niet zijn schuld was en hij vetrok. Inmiddels zijn we een best moeilijk jaar verder en een van de dingen die ik heb geprobeerd voor ogen te houden was dat ik niet meer " recht " had op ons zoontje maar juist de " plicht " om hem " heel " te houden. Ons zoontje is nu 2 dagen door de week bij zijn vader, 3 dagen bij mij en de weekends om en om. T lijkt hem redelijk goed te gaan En nu de vraag : we doen nog wel eens dingen als ouders, naar een pretpark met een vriendje erbij etc. Ouderavonden en kijken naar klassenpresentaties. Nu zit ons zoontje op een vrije school en daar wordt nog veel meer van ouders gevraagd. Picknick avond bij het Sint Jans feest, st maarten en dat vind ik steeds lastiger worden om met zijn drieën te doen. De vader van mijn zoontje wil eigenlijk niet veel meer met mij te maken hebben en op zo n avond praat hij met mijn zoontje en andere ouders, maar zo weinig mogelijk met mij. Zelf word ik er nogal nerveus van en ik vraag me echt af of deze extra gezamenlijke schoolfeesten en picknicken etc ons zoontje goed doet. Op de een of andere manier hangt et toch veel spanning in de lucht. Eigenlijk wil ik die extreem feesten niet meer met zijn drieën doen. Maar aan mijn zoontje vragen of hij wil dat papa of mama erbij is lijkt me ook niet goed. Dan moet hij kiezen Vraag aan jullie ervaringsdeskundigen: toch samen blijven doen ondanks t ongemakkelijke gevoel of om en om: de ene keer gaat papa mee en de andere keer mama. Weet echt t antwoord niet en ik hoop echt op jullie reacties, Groetjes van een trotse moeder van een dapper jongetje

Zijn er kinderen van wie één van de ouders met de scheiding al een andere partner hebben en hoe hebben zij dat ervaren?

Dag allemaal, ik ben oom die probeert te helpen; inderdaad partijen respecteren. Er zijn. Ik zie wel, dat de 2 kinderen hun moeder alles wat in vaders huis gebeurt, vertellen; andersom niet; ze maken zelfs foto's voor moeder. Achter zijn rug om natuurlijk. Dat doet mij zo een pijn. Vader is goed voor kopen, uitjes.... Ik voel nu; wil mijn hart uitstorten; er worden zovelen geraakt bij scheiding en ja, ik weet, voor de kids het zwaarste. Complimenten trouwens voor al jullie inzet.

Dit is geen vraag maar een blik in de wereld van een kind die zijn ouder heeft verstoten: Een gesprek tussen zoon en zijn vriendin in het jaar 2023: Vriendin (v): Waarom heb jij al tien jaar geen contact met je vader? (v) Sloeg hij je? zoon (z): nee (v) heeft hij je sexueel misbruikt? (z) Nee (v) Wat was er dan? (z) hij ging niet op vakantie met ons (v) Hoe bedoel je? (z) Hij ging niet met ons naar het buitenland op vakantie (v) Deed hij andere dingen met jullie? (z) Ja we gingen naar pretparken, musea, het strand etc maar we gingen niet naar het buitenland en volgens mijn moeder behoren alle ouders met hun kinderen naar het buitenland op vakantie te gaan, en hij was er niet als we niet op school waren. (v) hoe bedoel je, was hij aan het werk? (z) Nee hij werkte parttime en was altijd thuis als wij van school kwamen, tijdens de schoolvakanties was hij ook gewoon thuis als wij bij hem woonden (v) Maar dan was hij er toch voor jullie? (z) Nee hij was er niet, toen we oud genoeg waren om alleen thuis te blijven ging hij soms wel eens hardlopen dus liet hij ons alleen, verder speelde we regelmatig bordspellen, kaartspellen of op de WII en hij bracht ons altijd naar sport en alleen in zeldzame gevallen bleef hij niet kijken. Hij woonde alleen dus hij moest alle huishoudelijke klussen zelf doen, maar ik had altijd schone gestreken kleren, eten was altijd goed en het huis was altijd schoon (v) Had hij interesse in je school? (z) Ja hij ging altijd naar de oudergesprekken, open momenten en bracht ons en haalde ons tot en met groep 7, altijd lopend naar/van school (v) Had je je eigen kamer? (z) Jazeker en ik had alles wat een kind van niet gescheiden ouders heeft. Ik kwam niets tekort. Maar hij wilde geen vierde tube gel voor me kopen omdat ik de eerste drie tubes niet goed vond en waarvan ik nummer twee en drie zelf had gekozen. Hij wilde dat ik eerst de derde tube opgebruikte voordat hij een nieuwe kocht. En ik mocht geen deodorant van 10 euro, ik moest het doen met de deodorant van zes/zeven euro die hij kocht. Dus mijn moeder zegt dat hij geen gel en deodorant voor me wilde kopen En we mochten als 9-11 jarigen 's avonds niet om 10 uur naar bed als we de volgende dag naar school moesten. Dat mocht ik bij mijn moeder wel. Alle kinderen van die leeftijd gaan om 10 uur naar bed En als mijn vader nee zei dan was het nee, de tiran, dan was het niet onderhandelbaar Maar hey mijn moeder zegt dat mijn vader een slechte vader was, ons alleen liet, niet voor ons zorgde en zich niet voor ons interesseerde en hij deed niets met ons op vakantie. En mijn moeder vertelt altijd de waarheid. But he did not want to buy me a 4th tube of gel in two weeks because i did not like the first three tubes of which i chose number two and 3 by myself. He wanted me to use the 3rd tube before buying another one and he didn't want to buy deodorant of 10 euro's instead of using the deodorant of six/seven euro's he bought . So my mother told me that he did not want to buy deodorant and gel for me. And we were never allowed to go to bed at 10 pm when we had to go to school the next morning, always maximum 9 pm. We were on the age of 9-11 all kids of that age go to bed at 10 pm when they go to school. And when he told no it was no-go, the tiran, it was not negotiable But hey my mother told me that he was a bad father, he didn't take care of us, left us alone and didn't do stuff with us on vacation, and she's not lying. So it is the plain truth

MIJN EX KOMT ZIJN AFSPRAKEN EN BELOFTES NAAR MIJN KINDEREN (BIJNA) NOOIT NA, ZEER TELEUR STELLEND VOOR HUN (2 MEIDEN, 12 EN 15) IK RAAK DAAR VRESELIJK GEFRUSTREERD DOOR ( DIT DUURT AL 3 JAAR) WAT KAN IK DOEN ZONDER MEZELF VOORBIJ TE LOPEN......IK BEB ER LANGZAMERHAND KLAAR MEE !!! HEB AL HEEL VEEL GEPROBEERD OM DE RELATIE TUSSEN DOCHTERS EN VADER BETER TE MAKEN.

Hoi! Graag hoor ik wat jullie van het volgende vinden en -vooral- wat ik kan doen voor Pip, ons dochtertje van tien: De vader van Pip en ik zijn nu acht jaar gescheiden. We hadden altijd goed contact: dronken samen koffie bij de wissel, maakten grapjes, vierden kinderfeestjes samen en we hielpen elkaar. Mijn ex heeft sinds vier jaar een nieuwe partner en zij zijn vorig jaar getrouwd. Ik was heel blij voor ze. Ik woon zelf vijf jaar samen met mijn partner. Heel langzaam merkte ik dat mijn ex steeds meer afstand wilde. Hij wilde niet meer binnenkomen ('ik ben heel druk, ik moet meteen door') en op een gegeven moment mailde hij dat hij geen persoonlijk contact meer wilde: niet meer binnenkomen, geen kinderfeestjes meer samen vieren, niet meer bellen, afspreken of whatsappen, maar alles bespreken via de mail. Hij wilde ook dat ik zijn vrouw in cc zette. Ik heb dat een tijd gedaan, omdat ik hoopte dat het vanzelf wel weer goed zou komen. Maar nu heeft Pip (denk ik tenminste) erg veel last van de situatie. We hebben haar week-om-week en als ze terugkomt is ze vaak erg misselijk en voelt ze zich heel naar. Soms moet ze zelfs overgeven. De dag erna is ze boos op mij: alles aan mij is stom. Ik laat haar dan maar, zeg dat ik haar niet stom vind en dat ik blij ben dat ze er is. 's Avonds gaat het dan weer en is ze heel erg knuffelig. Ze is vaak in paniek als ze naar haar vader teruggaat, bijvoorbeeld over een broek die ze mee terugmoet nemen omdat hij deze voor haar heeft gekocht. Geld voor haar verjaardag of speelgoed moet blijven liggen op de plek waar ze het heeft gekregen, vindt mijn ex. Ik ben het daar niet mee eens, want het zijn haar spullen/geld. De vrouw van mijn ex wil mij niet ontmoeten. Ik heb haar een mail gestuurd en gevraagd of ze een keer koffie met mij wil drinken. Daar reageerde ze heel geïrriteerd op (met mijn ex en partner in cc). We zijn inmiddels bij een kinderpsychiater geweest omdat het heel slecht ging op school. De psychiater heeft haar uitgebreid onderzocht en ons doorverwezen naar een intensief begeleidingsprogramma voor gescheiden ouders. Mijn ex wil daar niet heen, maar hij vond het wel oke als Pip naar een kinderpsycholoog gaat. Daar zijn we nu een keer geweest, maar ik vind het heel naar voor haar dat het lijkt alsof het probleem bij háár ligt. Want het probleem ligt bij ons, haar ouders die niet meer met elkaar praten en vooral ruzie maken via de mail. Mijn ex stuurt me vaak mails met 'vragen': of ik haar wel op tijd naar bed breng, of ik haar wel goed controleer op social media, of ze wel haar haar heeft gedaan, etc. Ik gaf altijd antwoord, maar geen antwoord was voldoende. Pas geleden wilde hij niet haar paspoort aan mij geven als ik niet eerst vertelde wat ik precies van plan was. (En ik was echt niet van plan om haar voor altijd te ontvoeren naar het buitenland, we wilden een weekendje naar Barcelona of Rome.) Ik merk dat ik steeds bozer word en dat ik niet meer wil mailen. In het ouderschapsplan staat dat we contact hebben via sms en whatsapp, maar mijn ex heeft gemaild dat hij dat niet meer wil. Wat hem betreft gaat alles via de mail met een cc naar zijn vrouw (die zelf nooit iets terugmailt). Hij zei laatst dat ik niet goed voor Pip zorg als ik haar niet mail. Pip zei een tijdje geleden: 'ik weet nu wat ik moet doen bij de vrouw van papa om haar niet meer boos te laten zijn: ik moet gewoon meteen doen wat ze zegt'. Maar als ik dit soort uitspraken met mijn ex bespreek, bespreekt hij het meteen met Pip. Ze werd op het matje geroepen ('je liegt') en ik ben bang dat ze mij daardoor niets meer vertelt over haar leven daar. Wie heeft tips voor mij? -Hoe kan ik haar zo goed mogelijk helpen in deze lastige situatie? -Is een week-om-week regeling nog wel goed voor je als je ouders op deze manier met elkaar omgaan? -Is het goed voor Pip als ik mijn grens aangeef en zeg dat ik niet meer wil mailen, maar rustig wil overleggen/praten per telefoon? -En als mailcontact voor nu het juiste is, is het dan belangrijk dat ik ook zijn vrouw mail? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen! Dankjewel alvast!