Nisi earum quos veniam suscipit rem.

Hoi ik ben Mark, 8 jaar geleden verdrietig genoeg gescheiden, mijn vrouw had het gevoel verloren. Daar hebben we nog voor gestreden maar het mocht niet baten. Na de scheiding hebben we alle vijf onze draai weer soort van gevonden, goede omgang en co-ouderschap, we woonden in twee huizen en er leek niet zoveel te zijn veranderd. Totdat ik drie jaar geleden een serieuze nieuwe relatie kreeg, daarmee veranderde ineens veel. Ex vrouw boos en verdrietig en daarmee de kinderen ook. Tot nu toe heb ik mijn vriendin enkel gezien als de kinderen bij hun moeder waren (50% van de tijd dus). Twee van de drie kinderen hebben hulp vanwege de scheiding en ondanks dat ze nu allemaal op de middelbare (13-14-17) zitten is de houding over de vriendin niet veranderd. Nu heeft iedereen recht op geluk en de kinderen daarin voorop, maar om nu nog langer te gaan zitten wachten totdat ze er klaar voor zijn vind ik geen optie meer. De therapeut van de kinderen heeft me al een aantal keer geadviseerd nog even te wachten maar zo vliegen de jaren dus voorbij. Is er hier iemand op het forum die hier ervaring in heeft of me gewoon een goed advies kan geven. Oja mijn ex-vrouw heeft nog geen nieuwe relatie. Dank Mark.

Lieve allemaal, De zomervakantie is daar en ik heb samen met mijn ex partner co-ouderschap. Deze zomervakantie heb ik 2 weken de kinderen, een week het "normale" schema en daarna mijn ex partner de kinderen 2 weken. Jongen 8 jaar, meisje 10 jaar. Vooral het meisje is erg gevoelig. We hebben 2 hele fijne weken samen gehad, maar ze is nu al verdrietig dat ze straks 2 weken bij papa is. Ze voelt zich daar (nog) niet fijn, mist mij heel erg (na 1 dag al, laat staan na 2 weken). Wat kan ik doen? Ik respecteer haar gevoelens en knuffel veel en geef haar liefde op zulke momenten. Ze heeft pas een gsm dus kan me altijd videobellen en appen (maar dat is niet hetzelfde mama). Ik ga haar ook heel erg missen, niet te doen. Waarschijnlijk ga ik zelf 9 dagen weg, thuis blijven is geen optie, dan loop ik tegen de muren omhoog. Na die 9 dagen mag ik haar altijd gewoon even zien van mijn ex partner dus dat is super fijn. Hoe kan ik dit gemakkelijker maken voor mijn dochter? Hoe kan ik haar steunen of helpen hierbij? Het is ook belangrijk dat ze het bij papa gewoon leuk heeft en zich daar fijn voelt. Ik kan en mag ook niet instappen op dingen die daar gebeuren. Dan blijft ze op mij terugvallen en krijgt papa het vertrouwen ook niet. Liefs Janneke

Hoi! De vader van mijn kids (6 en 4 jaar) en ik zijn nu 2 jaar uit elkaar, met nog heel goed contact. Een half jaar na de scheiding kreeg ik een relatie met een man die na 2 maanden eerst mijn ex en daarna mijn kids ontmoette. We deden veel leuke dingen met de kids, hij at regelmatig thuis mee, ging mee naar familie en in de vorige zomervakantie was hij er de helft van de tijd bij. Helaas is de relatie na 1 jaar kapot gegaan, waarbij hij afscheid heeft genomen van de kids. De kids waren dol op hem en vragen nog vaak naar hem. Nu een half jaar later zijn we toch weer in elkaars leven en blijken we nog steeds veel van elkaar te houden en elkaar niet kwijt te willen. We werken aan een gezondere relatie, maar de kids en hun vader weten dit nog niet. Binnenkort ga ik met de kids op vakantie op een camping. Mijn vriend zou graag weer langs willen komen, eventueel als “vriend van mama”, met een apart tentje om in te slapen. Maar we weten niet waar we goed aan doen. Sowieso wil ik dat ook voorbespreken met de vader van mijn kids. Slaat mijn vriend een jaar over en wachten we eerst tot we stabiel samen zijn, of kan hij als vriend langskomen, of moeten we al open kaart spelen over dat we het weer proberen samen? Een mediator zei ooit dat het niet goed is voor kids als een vriend van mama opeens dé vriend blijkt te zijn. Ik wil de kids niet in de war maken, en ik vind eerlijkheid en zorgvuldigheid belangrijk. Maar het zou ook heel leuk voor ze zijn.. Wat denken jullie? Alvast bedankt!

Goedemiddag, Mijn zoon is net in juni 10 jaar geworden. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Mijn zoon heeft zijn vader ongeveer een jaar niet gezien en ook bijna niet gesproken. Deze keuze maakte zijn vader destijds. In maart 2025 wilde zijn vader weer contact en gaf aan er weer voor zijn zoon te willen zijn. Hij had zijn leven meer op orde. De afgelopen weken is mijn zoon regelmatig bij zijn vader geweest en geslapen. Dat ging best goed. Afgelopen week appte ik met zijn vader over de openstaande alimentatie. Waarop hij reageerde geen contact meer te willen. Hij heeft het geprobeerd maar het lukt hem niet om er voor zijn zoon te zijn en te zorgen. Hij vertelde dat hij het contact gaat verbreken en heeft mij inmiddels ook geblokkeerd. Ik moest opnieuw mijn zoon het slecht nieuws vertellen dat zijn vader op dit moment geen contact wilt. Uiteraard heb ik aangegeven bij me zoon dat dit absoluut niet zijn schuld is en dat papa problemen heeft en het allemaal (even) niet aankan. Maar dit is nu de tweede keer dat zijn vader het contact met zijn zoon verbreekt. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn zoon hierin kan helpen/begeleiden, wat kan ik wel zeggen en wat niet. Ik kan hem ook geen perspectief geven of een stip aan de horizon wanneer het wel weer goed gaat met zijn vader. Dat maakt het onzeker. Ik ben benieuwd naar jullie advies hierin. Alvast bedankt!

Ik leefs sinds 6 maanden gescheiden van mijn man met mijn drie kinderen. Sinds een aantal weken gaat mijn oudste zoontje van 7 jaar met veel moeite in de weekenden naar zijn vader.(inclusief huilen, schreeuwen, tegenstribbelen). Er gebeuren bij zijn vader geen traumatische gebeurtenissen maar hij vind het bij zijn vader wel moeilijker dan bij mij, zijn moeder. Wat kunnen wij als ouders doen om onze zoon (en de andere twee kinderen) met minder moeite en tegenstribbelen met zijn vader mee te laten gaan? De momenten van overdracht zijn namelijk bijna, als ze dat al niet zijn, traumatisch voor zowel onze zoon als ook voor mij. Onze kinderen zijn trouwens 7, onze zoon en dochter, en de jongste is een jongetje van 2.

Mijn man en ik hebben na drie jaar van alles proberen om de relatie nog een kans van slagen te geven, onlangs de hoop opgegeven. Omdat we al zo lang bezig zijn geweest met ons best blijven doen, misschien tegen beter weten in, kwam dat moment daardoor toch nog onverwacht voor ons. we verwachten daarom ook dat het onverwacht zal zijn voor onze kinderen van 16 en 12, ook al weten ze wel dat er dingen spelen tussen ons, dat we in relatietherapie zijn, etc. De oudste heeft ook wel eens gezegd “misschien kunnen jullie maar beter gaan scheiden, dat is beter voor jullie.” Ik ga er echter vanuit dat het evengoed als een schok zal komen, vooral voor de jongste van 12. We gaan binnenkort 3,5 week met het gezin met vakantie en dat willen we beiden ook graag. We hebben ondanks onze relatieproblemen niet vaak ruzie en er is ook nog steeds veel liefde en begrip tussen ons. Helaas blijkt dat toch niet genoeg. Nu is mijn vraag: vertellen we het de kinderen voor, tijdens of na de vakantie? Ik weet dat wij in staat zullen zijn om tijdens de vakantie dit slechte nieuws voor ons te houden en ons ‘normaal’ te gedragen. Aan de ene kant is het misschien fijn om in deze vakantie al te kunnen wennen aan het nieuws en dat er veel ruimte is om met elkaar te praten hierover. Aan de andere kant verpesten we misschien de vakantie ermee, helemaal omdat het dan de laatste gezinsvakantie gaat zijn. Wat is wijsheid? Zo snel mogelijk vertellen of ze nog een onbezorgde vakantie gunnen?

De vader van mijn kinderen en ik zijn nu ruim een jaar uit elkaar. Door de krappe woningmarkt wonen wij nog gedwongen met onze drie kinderen in een huis. Ruim een half jaar geleden hebben wij onze oudste van acht jaar verteld hoe de vork in de steel zit. Onze dochter en zoon (4 en 3) waren hierbij, maar kregen het niet echt mee. Nu worden ook zij natuurlijk ouder en gaan dingen opmerken. Mijn vraag is, hoe kan ik het heb het beste uitleggen wat de situatie nu is. Dit wil ik graag duidelijk hebben voor hen, voordat ik een woning heb. Dit omdat, als ik een woning toegewezen krijg, het dan heel snel kan gaan. Ik wil het zo goed mogelijk voor hen doen, dus niet alles tegelijk, ouders uit elkaar en ook nog eens snel een nieuw huis. Ik hoop dat iemand mij een goed advies kan geven. Vast bedankt

Ik zit met een dilemma : ) We hebben 2 zonen van 7 en 10 jaar. De jongste van 7 jaar mist regelmatig zijn moeder als hij bij mij is. Dat is al vanaf het begin (3 jaar geleden), maar de laatste tijd speelt het weer meer op. Ik weet dat hij het goed heeft bij z'n moeder, we wonen dichtbij elkaar (10 minuten fietsen). Nu wil ik met zijn moeder overleggen dat hij 6 of 7 nachten p/week bij z'n moeder is. En mogelijk 1 of 2 dagen bij mij en dan s'avonds weer naar z'n moeder gaat. Maar eerlijk gezegd kan ik de pedagogische consequenties niet zo goed overzien. Ik zie vooral dat hij veel behoefte heeft aan 1 vaste plek, voor zichzelf en z'n speelgoed. Heeft iemand ervaring met deze constructie? Het contact tussen mij en zijn moeder is redelijk goed en ik kan mij zo voorstellend dat het over 4 jaar weer heel anders is. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en meningen. Alvast dank.

Ik zit midden in een complexe scheiding, zie mijn oudste 2dochters nu al een maand niet meer. Een dochter (12) kwam al een aantal maanden niet meer om de week bij mij volgens ouderschapsplan zonder echt duidelijke oorzaak en met vage redenen. Vader heeft nooit voornemens geleken hier aan contactherstel mee te werken. Sterker nog, hij heeft mij niets mee gedeeld en het zo gelaten. Oudste dochter (16) woonde tot voor kort fulltime bij mij en helaas hebben we in de paar maanden samen wat heftige ruzies gehad. Ongeveer een maand geleden kwam ik twee dagen voor tijd er achter dat beide dochters met vader zouden mee verhuizen naar Rotterdam , waar vader eerst in naburig appartement hier in Vlaardingen woonde. Ik kwam er achter doordat vader mailde mijn toestemming nodig te hebben voor verkoop gezamenlijke woning om optie huurhuis te krijgen. Ik was zo boos op mijn oudste dochter dat ze dit geheim voor me had gehouden dat ik heb gezegd dat ze haar spullen maar moest pakken en naar haar vader moest gaan. Ik heb haar daarbij gezegd geen akkoord te geven voor verkoop woning. Jongste dochter appte me later dat ze niet meer met me wilde praten. Ondanks dat is de verhuizing blijkbaar toch gelukt. Dochters willen geen contact meer met me, denk ik. Ik laat ongeveer wekelijks in een vorm wat van me horen, ik krijg tot nog toe niets terug. Vader wil niet meewerken aan iets. Heeft mediation vanuit twee partijen afgewezen. Nu in afwachting van datum zitting. Wat kan ik tot die tijd doen?