Mijn dochter weigert naar haar vader te gaan sinds dit weekend Er is al veel gebeurd waardoor ze het vertrouwen kwijt is in hem maar nu wil ze helemaal niet meer Ze is 12 wat kan ik doen

Wij gaan scheiden, vader heeft de keuze gemaakt. Dat weten de kinderen ook. Onze zoon van 15 is erg gekwetst en voelt zich beschaamt en verlaten door vader. Eigenlijk heeft hij gezegd het geen behoeften aan contact te hebben. Als vader contact wilt dan vindt hij dat vader maar naar hem moet komen in ons ouderlijk huis. Vader gaat binnenkort verhuizen. Ik probeer als moeder te luisteren, er geen oordeel aan te geven. De tijd te geven voor rouw en herstel. Maar eigenlijk vind ik het heel lastig, omdat het mij belangrijk lijkt om met beide ouders goed contact te houden. Dat stimuleer ik ook. Hoewel de kinderen ook wel mijn verdriet voelen en dat de scheiden niet mijn keuze is, daar zijn we open en eerlijk over. We zijn inmiddels 8 maanden verder na het besluit van vader. Ik zou zo graag willen weten of er jong volwassen zijn die tijdens/ na scheiding van hun ouders dit gevoel ook hadden. En hoe dat heeft uitgepakt? Een bezorgde moeder.

Je bent 8 jaar en er is een dans "diploma" vol trots wil je ons allemaal laten zien wat je hebt geleerd. Papa heeft gezegd dat ik (mama) mag komen. Maar de laatste keer ging het niet goed. Papa werd boos op mama's nieuwe vriend omdat die meekwam. Papa's nieuwe vriendin was er ook. Papa was zo boos geworden dat andere ouders zich ermee bemoeiden. Zelfs als dit niet gebeurd is er spanning , ik wil daarom liever niet komen. Niet voor jou, want ik wil graag alles zien en alles meemaken van je. Maar omdat het voor mij zo stressvol is en ik zorgen heb over Papa's reactie. Zeker omdat het in zijn stad en zijn zorgtijd is. Hoe leg ik jou uit dat ik er daarom liever niet bij ben? Of moet ik me daar overheen zetten omdat ik je anders het gevoel geef dat jij niet belangrijk voor me bent? Hoe pak ik dit het beste voor jou aan?

Hoi, Mijn bonusdochter (10 jaar) gaat na volgend schooljaar naar de middelbare school. Haar ouders willen samen het gesprek aan gaan over de middelbare schoolkeuze. Ze hebben mij gevraagd hierin mee te denken en ik zou graag wat tips hebben. Ze is nu maandag, dinsdag en woensdagochtend en -middag bij mama en woensdagavond, donderdag en vrijdag bij papa en om het weekend. Ze wil zelf graag deze regeling houden als ze naar de middelbare school gaat. We wonen ongeveer 20 min rijden van elkaar en er zijn verschillende middelbare scholen waar we willen gaan kijken. Wat is belangrijk om aan te denken/met elkaar als volwassenen te bespreken of juist met haar zelf te bespreken? Alvast bedankt!

Inmiddels is het 5 jaar geleden dat wij zijn gescheiden. Een lange en negatieve weg is bewandeld. En nog steeds loopt het niet lekker. Wij hebben twee dochters van 9 en 11 jaar. De jongste lijkt niet heel veel last van de scheiding te hebben. Ze is nog steeds lekker onbezonnen en speels. De oudtste daarentegen is erg somber, last van stress, loyaliteit en veel bezig met "ouder zaken". Mijn ex is erg negatief over mij richting de kinderen. Ik kan het in haar ogen nooit goed doen. Ik heb lange tijd geprobeerd de omgang en opvoeding van mijn kinderen zo te doen dat het in de ogen van mijn ex wel goed was. Dat is nooit gelukt. Ik heb de meiden 50% van de tijd en daar ben ik heel blij mee. Waar ik erg mee zit is dat mijn dochter de afgelopen maanden al een aantal keer heeft overgegeven van de spanning. Het gebeurd altijd wanneer ik en mijn ex op dezelfde dag in beeld zijn geweest. Ook wanneer ik haar op maandag naar school breng is ze verdrietig en roept ze dat ze niet naar mama wil. Ze is dan haast ontroostbaar. P.s. maandag is de wisseldag. Afgelopen week hoorde ik van mijn oudtste dochter dat ze van haar moeder niet meer met mij mag praten over alles wat haar dwars zit. Nu vindt ze het erg moeilijk om een gesprek met mij te starten. Ze is bang voor de consequenties: Mama heeft gezegd dat ze dan niet meer met mij zal praten. Ik heb haar beloofd dat de gesprekken tussen ons blijven (tenzij ze zelf anders aangeeft). Ik kan de inhoud dus niet delen met haar moeder.

Mijn dochter gaat naar het voortgezet onderwijs. Op deze school werken haar beide ouders die gescheiden zijn en slecht/geen contact hebben met elkaar. Is het verstandig voor onze dochter dat we beide op deze school blijven werken?

Mijn partner wilt zijn nieuwe vriendin voorstellen aan onze kinderen 6-9 jaar. Daar ben ik helemaal niet op tegen. Maar hij wilt haar meenemen naar een groot bedrijfsfeest, waarvoor ze eerst ook nog 1,5 uur heen moeten rijden. En daar met haar door een groot attractiepark gaan lopen. Even jullie advies, is dit verstandig?

Beste kinderen, jongeren, Mijn ex-partner en ik hebben 2 prachtige jongens, een van 7 jaar en een van 15 jaar. Wij zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan en hebben beiden inmiddels nieuwe partners. Onze jongens kunnen het goed met de nieuwe partners vinden. Vader en zijn nieuwe partner hebben echter besloten om over 2 jaar te verhuizen naar de woonplaats van de nieuwe partner. Dit betekent dat er geen co-ouderschap meer kan zijn en vader kan onze jongens dan alleen nog om het weekend zien. Als moeder vind ik dit heel erg moeilijk, ik vind hier ook het mijne van. Ik maak me erg druk om hoe dit voor de jongens zal zijn. Het maakt mij ook erg verdrietig. Want voor mijn gevoel laat vader zijn kinderen in de steek. Hoe denken jullie over deze situatie, welk gevoel krijgen jullie hierbij, hebben jullie dit zelf misschien ook meegemaakt? Liefs van een bezorgde moeder. En alvast dankbaar voor het meedenken. Nathalie

Een paar weken geleden hebben wij onze kinderen (12 en 10) verteld dat mijn man en ik uit elkaar gaan. We hebben daarbij ook eerlijk verteld dat het de keuze van hem was. (Was dat een slechte keuze? We hebben slimme, oplettende kinderen (HB) en waren bang dat ze daar anders per ongeluk achter zouden komen. We vinden eerlijkheid belangrijk en wilde niet in een situatie terecht komen waarin we iets steeds moeten verbergen.) Aan mijn zoon van 10 merk ik bijna niks, maar mijn dochter van 12 is ontzettend boos op haar vader. Ze wil eigenlijk niet bij hem zijn. Hij en ik kunnen nog goed met elkaar overweg en we hebben geen moeite om positief over elkaar te praten, maar mijn dochter kan er op dit moment niet anders naar kijken. Hij is stom en het komt nooit meer goed. Het is zwaar om al die boosheid op te vangen, maar het is nog moeilijker om haar op wisselmomenten over te dragen aan haar vader. (Al heeft ze als ik eenmaal weg ben ook af en toe (semi)positieve momenten met hem.) Ik wil heel graag dat zij hun band weer kunnen herstellen en ik snap dat dat tijd kost, maar waar doe ik nu, op dit moment goed aan? Aan de ene kant ben ik bang dat als ik toegeef en haar alleen bij mij laat zijn dat het daardoor alleen maar moeilijker zal zijn om weer met hem te verbinden en aan de andere kant ben ik bang dat als ik vast hou aan de 50/50 verdeling dat ik haar dan te weinig veiligheid geef. Waar doe ik goed aan? Kunnen wij dit zelf beslissen of is hier professionele hulp bij nodig?

Hai, binnenkort zal ik aan mijn twee zonen van 22 en 26 jaar gaan vertellen dat ik mezelf wil ontkoppelen van de relatie met hun vader. Al zijn ze volwassen dan nog zal dit impact hebben. Mijn man, staat niet achter mijn keuze. Het zal daarom een gesprek van 1 kant zijn. Kunnen jullie mij advies geven hoe ik het beste , deze twee jong volwassen mannen mijn keuze kan vertellen? En ook wat je bv voor jezelf moet houden waarom je weggaat (er is geen ruzie, het is een persoonlijk verlangen van mij als moeder om op eigen benen te staan). Bedankt voor jullie advies!