Mijn dochter van 13 wil meer bij haar moeder zijn dan bij mij omdat ze mijn huis te klein vindt.

Opa en Oma in het buitenland Al sinds de scheiding, 4 jaar geleden, blijft een eventueel bezoek aan de ouders van mijn ex met onze inmiddels 8 jarige zoon een punt van strijd. Ze wonen in het buitenland en kunnen helaas niet praten met onze zoon omdat hij de taal niet spreekt. Mijn ex wil met onze zoon daar naartoe voor minstens twee weken. Ik vertrouw mijn ex niet met de zorg zo lang o.a vanwege zijn psychische klachten. En de familie kan niet praten met onze zoon. Onze zoon slaapt al twee jaar niet meer bij zijn vader omdat zijn nieuwe vriendin met wie hij samenwoont dit niet wil. Zij zegt mij dat dit is omdat zij voor de zorgtaken opdraait voor onze zoon. Ook is er vaak strijd tussen haar zoon en onze zoon. Mijn ex is boos dat ik het familiebezoek blokkeer en weigert voor van alles zijn handtekening. Voordat mijn ex ging samenwonen kwam onze zoon regelmatig het weekend bij zijn vader. Ze zien elkaar nu ieder weekend een paar uurtjes. Ik ben erg boos over het feit dat onze zoon zo de deur gewezen wordt maar gun hem ook een band met zijn andere grootouders en de jongste telg van mijn ex en zijn vriendin. Een bezoek aan Nederland is lastig ivm visa en de financiëen van mijn ex.Ik wil zo graag dat er omgang kan zijn zonder de vijandige sfeer die er nu vaak is.

Ik ben een gescheiden vader met kinderen van nu 14, 15 en 17 jaar. Sinds bijna 3 jaar woon ik niet meer bij mijn ex! Na een lange weg van advocatenstrijd zijn we afgelopen september 2016 officieel gescheiden. De laatste 7 jaar van mijn huwelijk waren slecht maar ik vond het moeilijk te gaan ivm met mijn kinderen. De omgang tussen mij en mijn ex is heel slecht, geen communicatie. Eens in de 2 weken zijn de kinderen bij mij van donderdagavond tot zondagavond. Al geruime tijd heb ik een nieuwe liefde. We hebben het heel rustig aan gedaan maar na 1,5 jaar zou het fijn zijn dat mijn vriendin zich ook mag laten zien aan mijn kinderen. Niet om voor mijn kinderen te zorgen, maar meer om elkaar wat te leren kennen. Daarbij willen we graag ooit ook samen gaan wonen. Ik ben er bijna van overtuigd dat mijn ex kwaad spreekt over mij en vast ook over mijn vriendin. Kinderen geven ook vaak aan dat ze mijn vriendin er niet bij willen hebben. Als ik vraag waarom krijg ik daar geen duidelijk antwoord op. Dit vind ik moeilijk en ook voor mijn vriendin. Verder is mijn middelste zoon vaak opstandig en zeer aanwezig, vlgs mij vraagt hij aandacht. Hij vertoont puberaal gedrag. Soms denk ik wel s dat ik te rustig heb gehandeld en dat ik ze moet voorleggen dat dit de situatie is, dat ik als het ware duidelijker moet zijn naar hun toe. Ik weet dat veel praten met de kinderen zal bijdragen en dat probeer ik ook zoveel mogelijk! Maar dat valt niet altijd mee aangezien je de kinderen maar 3 dagen in 2 weken bij je hebt. Hoe kan ik mijn kinderen het beste benaderen en daarbij ook mijn wensen bespreken? Ik heb heel lang zonder liefde geleefd in mijn huwelijk en nu ik die eindelijk heb gevonden zouden we die liefde graag samen met mijn kinderen willen beleven. Zo zouden ze kunnen zien dat het ook anders kan!

We hebben co-ouderschap week-week maar de kindereren willen minder lang bij hun vader en dus meer dagen bij mij. Hoe pak ik dit aan zonder dat de verstandhouding wordt geschaad?

Echt fijn, zo'n positief verhaal als 'er is maar 1 ding echt belangrijk' ..... Al lees ik het alsof ik n enorme loser ben dat ik dit niet geregeld krijg.... Alsof ik dit niet zou willen, alsof ik niet maar 1 ding echt belangrijk vind..... Maar de ouders die dit al belangrijk vinden en vonden komen al naar Villa Pinedo! En de ouders die dit niet belangrijk vinden, lezen echt geen inzendingen op deze app.... Want hoe naar het ook is, in de echte wereld gaan volwassenen vaak uit elkaar omdat de relatie echt niet meer vol te houden is en de andere partij echt nergens voor openstaat. Helaas verandert die situatie niet na de scheiding en kan 1 van de twee de kinderen het allerbelangrijkste vinden, maar de ander doet er niet aan mee. Dan ontstaan de schreinende situaties die hier op t forum staan......

Een scheiding zonder gedoe, Na veel te hebben gelezen hier lijkt het mij goed en misschien motiverend voor andere ouders, Wij zijn nu 3 jaar gescheiden en natuurlijk liep dat in het begin stroef maar we zijn geen van beide vergeten waar het echt om draait en dat zijn onze 2 prachtige kinderen, we hebben ervoor gekozen om het verleden los te laten en er alsnog samen voor te gaan om onze jongens zo goed en harmonieus mogelijk op te voeden, geen rechtzaken, geen alimentatie want ik heb er zelf voor gekozen om weg te gaan! Gewoon een afspraak onderling dat wanneer nodig hij ondersteunt missen de kinderen papa dan kunnen ze gewoon bellen of gaan we naar papa toe, papa kan binnen komen voor een kopje koffie we bespreken gezamenlijk hoe het gaat en wat er moet veranderen. Wat de regels zijn bij mama is ook zo bij papa. Elke vrijdag komt papa standaard om ze op te halen en eet dan eerst gezellig mee. De jongens zijn vrij om te gaan wanneer zij dit willen en ja ik en mijn ex hebben beide een nieuwe partner en gelukkig kunnen zij zich hier ook helemaal in vinden zijn vriendin komt gezellig mee en mijn vriend kan goed met mijn ex ze klussen samen hier in huis of andersom ik heb respect voor zijn vriendin en hij voor mijn vriend en de kinderen... Zij vinden het super leuk dat iedereen lief voor elkaar is!!! Al moet ik soms zeggen dat ze soms ook wel balen dat papa en mama nog steeds op 1 lijn zitten hihi Ik dacht misschien ook eens leuk om iets positiefs te laten zien en van wat ik geleerd heb zet alsjeblieft je trots opzij en laat het verleden achter je bedenk je dit als je kind ziek wordt of ooit gaat trouwen dan wil je toch naast zijn of haar zijde staan maar weet ook dat een kind niet wil kiezen en gewoon wil dat ze er allebei staan of het nou naast een bed of bij het altaar is... Zet je trots opzij want er is maar 1 ding belangrijk en dat is je kind 😊

Hallo, Ik ben sinds 3 1/2 jaar gescheiden. Na lange strijd is er uiteindelijk een scheiding uitgesproken en een omgangsregeling samengesteld. Het leek allemaal goed te gaan. Alles op zijn plek een huis gekocht voor onder andere de kinderen. Ieder een eigen plekje. Ook voor mijn dochter van 12. Een eigen slaapkamer gemaakt, met alles erop en eraan. Alles is klaar gemaakt en ook mijn dochter was enthousiast. Mooi, dacht ik, eindelijk een plek voor haar zelf. Een plek waar ze zich terug kan trekken. Nu echter wil ze niet meer bij me komen. Ook mijn ex-vrouw weet niet wat er is. Ze wil alleen met een onafhankelijk persoon praten. Ze is dwars en zegt zelf te mogen beslissen of ze wel of niet wil komen. Ik heb hier moeite mee. Waarom zo ineens zo raar doen en je vader aan de kant zetten? Wie heeft deze vervelende ervaring en kan me hiermee helpen.

Hallo, 4 jaar geleden ben ik gescheiden. Het was een ernorme vechtscheiding helaas. Tot bedreigngen van de vader naar mij toe waar onze dochter van toen 4 bij was. Jeugdzorg is toen ook in het leven geroepen en de politie. De vader wilde niet meewerken wat jeugdzorg beteft en dit was hij ook niet verplicht. Na de 2-jarige vechtscheiding, advocaat en ouderschapsplan kwam er weer wat rust. Mijn ex had een nieuwe vriendin en woonde samen. Zijn vriendin deed erg veel voor onze dochter. Op de dagen dat onze dochter bij hun was bracht zij onze dochter naar school ving haar op in vakanties als ze bij hun was etc. Na een jaar ging de relatie over. Hij kon onze dochter niet naar school brengen vanwege zijn werk op de dagen dat ze bij hem was. Die zorg kwam op mij neer. Dat was geen probleem. Op een gegeven moment is de dinsdag gewoon wer naar hem gegaan. Zijn ouders brachten toen onze dochter naar school en van school. En tussen de bedrijven door loste ik ook vaak situaties op. Als zijn ouders bijvoorbeeld niet konden. In vakanties omdat hij het wer niet goed had geregeld. Inmiddels woont hij alweer iets van 8 maanden samen met een nieuwe vriendin. Zij brengt nu onze dochter naar school op zijn rooster dagen. Maar helaas is er in de kerstvakantie blijkbaar miscommunicatie geweest over de opvang. Dit loopt compleet uit de hand. Zo erg dat ik dagelijks via de mail wordt uitgescholden. Ik ben wederom bedreigd over de telefoon. Hij doet moeilijk over geld. Wilde geen kinderfeestje organiseren of wat dan ook. Met alles ligt hij dwars. Tot aan zij dochter niet ophalen van school aan toe. hij wil nu het ouderschapsplan wijzigen. We zij bij een mediator geweest en die heeft tijdens het 1e gesprek de stekker eruit getrokken. Mijn ex was alleen maar bezig met mij neerhalen stond nergens voor open. Beledigde de mediator door te kleineren. Dat de mediator besloot om te stoppen. Ik vermoed dat mijn ex last heeft van narcistische persoonlijkheids stoornis. Hij wil mij kapot maken. Op wat voor manier dan ook. En denkt in dit opzicht totaal niet aan zijn dochter. Ik ben al bij de politie geweest, mediation helpt niet. Maatschappelijk werk wilt hij niet. Ik weet niet of jeugdzorg nog iets kan betekenen. School heb ik al ingelicht. En aankomende vrijdag heb ik een afspraak bij een advocaat staan. Ik wil graag dat de zorg voor onze dochter bij mij komt te liggen. Dat ze om het weekend bij haar vader is en door de weeks bij mij. Dit om in de toekomst te voorkomen dat ik weer in deze situatie terecht kom. Onze dochter niet van school wordt gehaald en ik denk dat het haar veel meer rust geeft. En ik weet gewoon weg niet hoe ik met deze man kan communiceen, hij staat werkelijk nergens voor open. Nu is ze elke maandag en dinsdag bij hem en om de woensdag en om het weekend. ik heb in het verleden al zoveel gezeur gehad en al zo vaak situaties moeten oplossen. Ik wil dit voorkomen. Onze dochter is net 7. Ik vind het lastig om haar hier on te betekken en wat zij wilt. Ik pols het soms wel is. Ze zegt dat ze niet weet hoe ze dit moet vertellen. Ik ga vrijdag al met haar naar een interne begeleider op school om te kijken of er behoefte is voor haar om met iemand te praten. Iemand die hier buiten staat. Je merkt zo op het eerste gezicht niet veel aan haar. Ze is vrolijk enzo. Het zijn die kleine dingen waaraan ik het zie. Hebben jullie nog tips hoe ik kan communiceren met mijn ex. Is het verstandig om te kijken of ze meer bij mij kan zij of niet. Moet ik haar hier in betrekken en vragen wat zijn wilt. Is ze hier nog te jong voor? Ik vind het zo lastig wat ik met deze situatie aan moet. Het is alweer bijna maandag en hij heeft gezegd dat hij haar niet kan en gaat ophalen maandag van school. Terwijl het zijn dag is. Ik kan gewoon niet van hem op aan. Dan regel ii het liever zelf maar dan ook de andere dagen. De woensdag gaat ze naar de bso. Daar doet hij weer moeilijk over qua betalen. Dan regel ik liever alles zelf dan weet ik dat het gebeurt en is er geen gezeur meer. Of is dit te egoistisch van mij. Ik ben gewoon lost. Als iemand tips heeft hoor ik ze graag.

hallo ik ben inmiddels 12 jaar gescheiden en heb een dochter van inmiddels 13 ,Het contact met mijn ex is slecht. De afspraken die destijds gemaakt zijn en vastgelegd i het convenant worden strikt door haar gehandhaafd dwz kim is om het weekend bij ons gezin ,en de rest bij de moeder. ook de helft van de vakanties zijn vastgelegd en wordt niet van afgeweken. Nu wil kim graag bij ons komen wonen en deel uit maken van ons gezin..Ik kan dit niet met haar moeder voor elkaar krijgen zelfs niet met een mediator en diverse gesprekken via een therapeut. Wat is nu de beste weg om te bewandelen voor ons om dit voor kim toch te kunnen regelen.? vriendelijke groet mathijs

1 vd ouders heeft een persoonlijksheid stoornis. Dus nooit zonder drama!!!