Ik zit al twee jaar verwikkeld in een vechtscheiding. Het is niet dat we steeds ruzie maken omdat we het nergens over eens worden. Want er is niet eens overleg over wat dan ook. Moeder is plots met de kinderen vertrokken en wil niets overleggen. Niet over de kinderen, niet over de spullen en niet over geld. Inmiddels komen de kinderen wel weer om de twee weken een aantal dagen, omdat dit door de rechter was opgelegd. De kinderen wilde namelijk ook graag bij mij zijn. Maar verder kan ik dus niets regelen. Er kunnen geen afspraken over school, sport en de vakanties gemaakt worden. Alles wat ik aan moeder vraag, blijft onbeantwoord. Soms gaan de kinderen nu voor boodschapper spelen. Iets dat ik niet aanmoedig, maar de kinderen zijn het intussen ook beu, om nooit iets te kunnen plannen. Ik heb dit al meerdere malen aangekaart bij de rechter, en daar worden dan ook steeds plannen gemaakt om met moeder in gesprek te komen. Maar eenmaal buiten de rechtbank, reageert ze nergens op. Ook zijn we al bij verschillende hulpinstanties geweest, maar daar gaat het hetzelfde. Binnen worden afspraken gemaakt, eenmaal buiten gelden ze ineens niet meer. Vaak komt ze ook niet eens opdagen, als we naar een hulpinstantie gaan. Ik ben ten einde raad. Ik heb een huis vol spullen die ik kwijt wil, ze zijn namelijk ook van ex. Financiën worden niet geregeld. Maar boven allles, er worden totaal geen afspraken gemaakt omtrent de kinderen. Dus, wat kan ik nog doen? Heeft iemand raad, hoe deze lastige vechtscheiding, waar drie kinderen in zijn betrokken, onderhand eens tot een einde komt.

Nav de blog van Pascalle willen wij graag advies. Mijn partner heeft ook zijn oudste dochter al een jaar jiet gezien omdat zij door moeder wordt beïnvloedt dat alles wat vader zegt of doet fout is. Nu zien we haar heel af en toe bij bepaalde verplichte afspraken. Ze negeert haar vader dan en onze vraag is hoe we het beste hiermee om kunnen gaan want we horen van haar broertje en zusje die wel bij ons komen dat ze wel wilt komen maar kiest voor rust. Als ze terugkomen worden de kinderen door moeder heel erg ondervraagd en daar kan ze niet mee omgaan. Dus onze vraag moeten we haar rust geven of juist laten weten dat we haar missen want dat doen we heel Erg.

mijn ex en ik zijn ongeveer een jaar geleden gescheiden. we zijn op goede voet en kunnen alles, in ieder geval rondom onze 8 jarige dochter, goed bespreken. nu vertelde mijn ex afgelopen weekend dat ze een nieuwe relatie heeft met een man die ook een 8 jarige dochter heeft. dat is voor mij geen probleem, ik gun het mijn ex van harte. kan ik haar niet gelukkig maken dan hopelijk een ander wel. gisteren had ik mijn dochter na school opgehaald. en ze vertelde me vol enthousiasme over de nieuwe vriend, over dat ze een soort zusje erbij heeft gekregen, en dat ze uitkijkt naar het weekend wanneer ze weer bij haar moeder is omdat ze dan haar ''zusje'' en haar papa weer ziet, want hij is zo aardig. plots zei ze dat ze de nieuwe vriend geen papa noemt, want ze heeft maar één papa en dat was ik. ik weet niet waarom, maar de tranen bleven stromen, en nu ik dit opschrijf wordt ik weer emotioneel. ik weet niet hoe mijn gevoel te omschrijven, behalve dat ik me zo klein voel als mijn prinsesje me vertelt hoe gelukkig zij en haar moeder is... hebben meer mensen deze fase gehad of ...? zijn er tips om hiermee om te gaan?

Ik ben moeder van twee prachtige zoons, 6 en 9. Helaas gescheiden. Afgelopen week vroeg mijn oudste mij waarom papa zo vervelend tegen mij praat en waarom wij niet meer lief met elkaar zijn, zoals voorheen. Ik voelde zo intens verdriet en wist weinig uit te brengen. Ik heb hem gezegd dat het nooit zijn schuld is, en dat hij dat altijd moet onthouden. Meer kwam er niet uit. Omdat ik zelf niet begrijp waarom mijn ex man dit doet. Hoe kan ik het dan in hemelsnaam aan hem uitleggen.

Hoi, ik ben nu net 2,5 maand uit elkaar. Ik woon met mijn kinderen in een nieuw huis. Mijn dochter is 8 en mijn zoon 5. Mijn dochter is een aantal keren bij haar vader geweest, maar wil niet meer. Mijn zoon gaat wel. Wat moet ik hiermee doen? Ik wil haar niet pushen, maar het kan toch ook niet zo zijn dat ze nooit meer gaat en ik vind het moeilijk om er bij hem over te beginnen. En ze mag natuurlijk thuisblijven. Maar ik weet niet wat ik hiermee moet. Misschien kan iemand mij advies geven. Ze geeft aan dat ze het niet fijn vind, maar kan niet vertellen wat dat is en dat snap ik ook heel goed. Ik hoor het graag.

beste allemaal, mijn ouders zijn twee jaar geleden gescheiden. Er werd me op dat moment hoe erg kinderen er altijd de dupe er van zijn. helaas zijn de vader van mn dochter en ik ook uit elkaar, dus maak het dubbel mee. wat ik leer van mijn ouders is zorg dat je de geschprekken buiten de kinderen om moet houden. ik probeer altijd dingen te bespreken als mijn dochter op bed is of op school of mocht het heel nodig zijn regel ik oppas, helaas ziet mijn ex dit niet in en bespreekt hij altijd alle dingen waar de kleine meid bij is. probeer het dan ook aftekappen. zelf heb ik van de scheiding van mn ouders heel veel meegekregen. ik was van beide hun praat paal. ik wist er geen raad meer mee en toen de emmer overliep ben ik een paar dagen thuis weggelopen, om mn kop leeg te maken. loop voor de scheiding van mn ouders omdat er te veel is gebeurd wat op mn netvlies brand nu bij psycholoog. groetjes michelle

Ik heb 3 kinderen en we zijn nu een jaar uit elkaar. Het verloopt tot op heden in goede harmonie. De kinderen zijn om het weekend bij hun papa. Maar mijn oudste, dochter van 7, ziet er altijd erg tegenop omdat ze mij dan zo mist. De jongens hebben er minder moeite mee. Wat kan ik het beste tegen mijn dochter zeggen om haar een beter gevoel te geven?

Mijn ex en ik hebben 2 weken geleden afgesproken samen de middelbare scholen te bezoeken met onze dochter (11) die een keuze moet gaan maken voor een vervolgopleiding dit jaar. Na twee bezoeken waarin hij haar erg claimt en zij zich bij mij naderhand afvraagt waarom ik achteraan loop, krijg ik nu een bericht van mijn ex: "Dit gezien de sfeer tussen ons wat een slecht effect en een ongezonde spanning geeft op de kinderen. Ik kan en wil het zelf niet meer aanzien". Ik zet mijn trots opzij en ga toch. Ondanks dat het voor mij minstens net zo moeilijk, of nog moeilijker is! Of doe ik daar geen goed aan?

Hallo, Ik lig nu 3 jaar in (complexe of vecht) scheiding met contactpersonen ouderschap (week op week af). ik heb het boek en de online cursus gedaan daarnaast traject kinderen uit de knel en een jaar ots gehad vervolgd door mediation. Er word door hulpverleners erkent dat de kinderen (meisje 7 en jongen 9) in een ernstige loyaliteitscris zitten. Gesprekken tussen de moeder en mij lopen elke keer op niks uit zij verteld elke keer precies het tegenovergestelde van mij en laat mij weinig kans tot een normaal gesprek te voeren Door aan 1 stuk door te praten met verschillende onderwerpen achter elkaar. Contact is er niet behalve wekelijkse overdrachten per mail bij wel contact heeft ze vaker valse aangifte gedaan. Afspraken die gemaakt zijn worden genegeerd zodat de hulpverlener uit beeld is. De kinderen hebben enorme last hiervan en ik zie hun langzaam kapot gaan. ik volg naar mijn inzien zoveel mogelijk het boek "aan alle gescheiden ouders" alleen nu weet ik het niet meer. De kinderen gaan eraan onderdoor. Hulpverlening doet tot nu toe niet aan waarheidsvinding hun moeder speelt mooi weer dan zodat er eigenlijk niks op te lossen is en er bijna geen probleem lijkt te zijn, behalve dat de kinderen beschadigd zijn. Dit word ook op mijn bord gegooid omdat we beide verantwoordelijk zijn voor de kinderen. Dan geeft mijn zoontje ook op school aan (in de week dat hij bij zijn moeder is) dat hij niet bij papa wil wonen, als ik hem vraag of ik iets anders kan doen om het beter voor hun te maken krijg ik antwoord "nee papa je doet het goed alleen jij en mama moeten gewoon sorry zeggen tegen elkaar" Dat doet me gedeeltelijk goed anderzijds ben ik jaren lang gemanipuleerd en misbruikt door mijn ex en een sorry zit er niet in ik ben nu nog bezig om mijn leven op orde te krijgen met alle tegenwerking van mijn ex. De kinderen zijn vrij om te bellen, knutselen of te praten over hun moeder als ze bij mij zijn aan de andere kant krijg ik geen contact als ze bij hun moeder zijn me zoontje mocht afgelopen maandag mij niet eens een knuffel geven en durfde niks te zeggen toen ik de spullen kwam brengen. Mijn vraag wat kan ik doen om het voor de kinderen beter te maken of welke Hulp zou ik kunnen inschakelen voor hun. Nogmaal ik ben radeloos en ik weet het niet meer. Peter

Mei 2016 heb ik besloten om te scheiden van mijn vrouw. Deze beslissing valt heel zwaar voor ons allebei. We hebben een dochter van 6 jaar. Ik vond het verschrikkelijk zwaar om de beslissing kenbaar te maken, en meteen te vertrekken uit ons huis. Angst om ons dochtertje minder te zien was daar een van de redenen van. Uiteindelijk had ik een paar maanden later woonruimte en ben ik vertrokken. We hebben zo goed mogelijk afspraken gemaakt voor de opvang van onze dochter. Dat is fijn. Maar ik merk dat er bij haar veel in haar hoofdje om gaat. Bij mij komt dat er niet altijd uit. Ze praat liever niet, naar wordt vrij snel boos. Bij haar moeder lukt dat soms beter endat maakt me nog onzekerder dan ik al ben over mijn eigen kunnen als vader. Ik vind zelf dat ik door het vuur ga voor haar... Ik ben eigenlijk op zoek naar tips om haar een betere uitlaatklep te bieden voor haar gevoelens. Ze is graag bij me, zit graag op schoot, voorlezen en film kijken. Lekker tegen elkaar aan. Fijn. Maar dat laatste stapje en haar de mogelijkheid te geven om ook bij mij haar zorgen te uiten, het lijkt me niet te lukken. Tips? Ik hoor het heel erg graag. Groeten van een (bijna) wanhopige en onzekere vader.