Ik ben 3 jaar geleden gescheiden. Mijn dochter van 9 jaar heeft vaak woede aanvallen die steeds erger worden. Het valt mij op dat ze deze voornamelijk heeft in de week voor ze het lange weekend bij papa heeft. Om het minste geringste valt ze uit en zegt enorm lelijke en rakende dingen tegen mij (die ik maar even niet openbaar op internet zet maar waar iedereen zich een voorstelling van kan maken). Ook huilt ze vaak om de kleinste dingen en is ze down. Verder heeft ze een paar keer aangegeven dat als ze bij papa is hij niet naar haar omkijkt. Ze heeft een tablet en tv en wat speelgoed en daar moet ze zich mee vermaken. Zelf aankleden en ontbijt maken en als ze niet op tijd klaar is voor ze ergens heen moet, dan heeft ze dus niets gegeten en gedronken. Zit ze te lang voor de tv dan heeft ze dus pech gehad. Ze moet alleen met het openbaar vervoer naar oma reizen als hij moet gaan werken, hij zet haar af bij de bus en dat is het dan (ze heeft geen telefoon mocht er iets zijn). Als hij wel de hele dag thuis is, is hij of met de telefoon bezig of bij anderen aan het buurten waarbij ze de keus heeft om mee te gaan of alleen thuis te blijven. Dit is wat mijn dochter verteld. Als ze hem ziet en ook bij het afscheid nemen klampt ze zich altijd aan hem vast en zegt hij steevast met tranen in de ogen tot de volgende keer en na vakanties staat hij letterlijk te huilen in de deuropening... Ze smeekt hem bijna om haar wel tussentijds te bellen wat hij dan heel soms ook doet. Ze mist hem ook zegt ze als ze door de week bij mij is. Ik vind het zo tegenstrijdig allemaal, hoe het er werkelijk aan toegaat weet ik niet, bovenstaande is puur hetgeen wat ze verteld als ze in de auto zit naar mij toe. Die woede aanvallen met echt gerichte dingen tegen mij, is dit een frustratie dat ze naar haar vader moet? Of meer een frustratie dat ze wil dat haar vader meer met haar doet? Ze wil er niet over praten tegen mij. Ik kan me wel voorstellen dat hij meer met de telefoon bezig is dan met haar, dat deed hij voor de scheiding ook al: dag en nacht achter de pc en niets anders. Maar toch staat hij huilend daar als hij afscheid moet nemen... Ik heb al geprobeerd met haar vader te praten erover maar dat heeft geen zin, dominante man en bij hem zijn geen problemen alles ligt aan mij en haar buien en verdriet is mijn schuld want ik moest persé scheiden... Misschien een wat lang verhaal, maar ik weet gewoon even niet wat ik nu met de situatie moet doen en hoe ik haar door de woede buien heen kan helpen. De dingen die ze dan zegt zijn echt niet leuk meer.

Wonen dichtbij school of in de stad? Lieve allemaal! Ik zit met een enorm dilemma waar ik maar niet uitkom, daarom stel ik hem jullie graag en hoop dat jullie mij hierin kunnen adviseren! 2 jaar geleden heb ik de vader van mijn kinderen (nu 4 en 5 jaar) verlaten. Het was een hele zware tijd, met name omdat de vader de kinderen bij hem in de wijk op school wilde laten gaan, echter deze school stond al 4 jaar onder verscherpt toezicht en de schoolprestaties waren ronduit slecht. De school bij mij om de hoek is een van de beste scholen in de omgeving. Na 2 jaar ruziën heb ik het opgegeven en de rechter gevraagd een keuze te maken. Gelukkig stelde de rechter mij in het gelijk. Inmiddels gaan de kinderen sinds vorige maand naar een hele goede school. We hebben co-ouderschap, waardoor ze de helft van de tijd bij mij zijn, de andere helft bij hun vader. De laatste stap die ik nog moet maken is mijn huurhuis inruilen voor een koopwoning en hier is mijn dilemma. Immers de huurwoning is eigenlijk te duur en 2x duurder dan wanneer ik een woning zou kopen. De school zit aan de rand van een recreatiegebied. Ik kan vlak (optie a) bij de school gaan wonen, Of ik ga in het centrum van Rotterdam wonen (optie b) Optie a) wonen bij school in buitenwijk Mijn dilemma is dat de woningen naast de school, weliswaar in een rustige wijk, met park nabij gelegen zijn, maar is toch wel zo'n 25-30 minuten van het centrum van de stad gelegen. Het is hele saaie nieuwbouwwijk, met woonkamers op de 1e etage ipv de begane grond (wat ik echt helemaal niets vind). Maar het aller grootste voordeel is, dat de kinderen ten minste de helft van de tijd vlak náást hun school wonen, kinderen van school ook in de buurt wonen, er geen reistijd is ( 1-5 minuten ipv 15-30 minuten enkele reis) zo ook voor verjaardagen en spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Nadeel is, dat deze woningen op termijn minder goed verkopen ( ik wil echt geen restschuld oplopen bij mogelijk verkoop in de toekomst), En als de kinderen naar de middelbare school zouden gaan, zou ik sowieso naar de stad willen gaan. Optie b) wonen in het centrum van Rotterdam Als mens word ik veel blijer van het wonen in de stad, dan erbuiten. Ik heb als kind zelf ook altijd in de stad gewoond en vond dat heerlijk. Ik ben dol op de levendigheid, winkeltjes, mijn bedrijf is ook gevestigd in de stad, en vind het heerlijk om even op de fiets de stad in kunnen of een kopje te drinken. De woningen daar zijn beter betaalbaar, plus deze woningen zullen naar verhouding dusdanig in prijs gaan stijgen, dat als ik er nu geen huis ga/kan kopen, ze over een jaar of 5-8 jaar onbetaalbaar gaan worden. Tevens zijn dit geliefde woningen voor een AIRbnb (hetgeen het verschil is tussen wel of niet met z'n 3tjes op vakantie te kunnen of niet). Máár het grootste nadeel de komende 8 jaar is dat de (reis)afstand tussen de basisschool voor de kinderen en mij. Als ik een huis in het centrum zou kopen, dan betekent dat de kinderen voorlopig niet zelf naar school of huis kunnen gaan, of al hun vriendjes en vriendinnetjes om de hoek hebben wonen. Iedere keer spelen bij vriendjes en vriendinnetjes moeten de kinderen gehaald en gebracht worden. Vooral ook door ouders van andere kinderen als ze bij ons zouden komen spelen (dat is voor sommige ouders een drempel). Onderstaande toont de reisafstanden aan, maar die zijn zonder files, en tijd noch geld is toch wel iets waar ik geen overvloed aan heb als fulltime werkende maar opstartende ondernemer. Samengevat: Afstand woning optie A moeder basisschool Met fiets: max 1 minuut Met auto: nvt Afstand woningoptie B moeder naar basisschool: Met fiets: 19 min Met auto: 12 min Woning vader naar woning moeder optie A Met fiets: 10 min Met auto: 7 min Woning vader naar woning moeder optie B Met fiets: 18 minuten Met auto: 14 min Toen ikzelf op de basisschool zat, speelde ik meer met kindjes uit de straat dan van school. Maar ik hoor iedereen praten over hoé fijn en belangrijk het is als kinderen hun schoolvriendjes dichtbij hebben wonen. Mijn eigen basisschool was ook zo'n 9-10 minuten fietsen vanaf mijn ouders (maar was in een andere stad). Maar ik weet ook dat dat niet eerlijk is om te vergelijken daar mijn kinderen in 2 huizen wonen en dus ook in 2 wijken..... mijn vraag is dus, als jullie zouden mogen kiezen, wát zouden jullie doen? Dichtbij school gaan wonen, of in de stad? Ik hoor het heel graag! en alvast héél veel dank! vele groeten, Esther p.s. naar een andere school gaan in de stad, is geen optie want de vorige schoolkeuze was al dramatisch. p.s. 2 ik heb verder een goede band met hun vader (we werden het alleen niet eens over de school)

Ik heb een maand geleden van mijn vriend gehoord dat onze relatie over is. We hebben een zoontje van vijf jaar. We willen proberen het voor hem zo min mogelijk problematisch te maken. Hoe doen we dat? Moeten we het hem nu al vertellen terwijl we nog een half jaar bij elkaar blijven wonen? Of pas als ik ga verhuizen?

Als ik op jullie website. lees dan zie ik dat jullie. vaak adviseren om met ouders in gesprek te blijven, een brief te sturen etc. Maar wat als. een kind dat probeert en niet gehoord wordt? Het valt me op dat kinderen niet vertellen hoe het uitgepakt heeft, als ze jullie advies proberen op te volgen.... In onze situatie is de.vader van mijn kinderen er absoluut niet van gediend als de. kinderen vragen stellen of aangeven dat ze ergens moeite mee hebben. Vooral. als. de. nieuwe.relatie ter sprake komt heeft hun vader al eens gezegd dat ze hem zijn geluk niet gunnen, dat hij hen niet meer op de eerste plasts zet etc. Ook heeft hij, toen oudste hem n brief stuurde gezegd dat ze 'nu niet zo zielig moest gaan doen'..... Ik heb hen gevraagd of ze iets aan jullie website hadden omdat ik hrt niet voorelkaar krijg om via het cjg een kies-coach te regelen en zij dringend behoefte hebben aan een plek om te praten. Van twee kinderen kreeg ik terug dat jullie hadden geadviseerd dat ze met vader moesten praten maar dat 1 dat niet durfde en de ander dus te horen kreeg dat haar vader niet op dit weinig respectvolle gedrag naar hem zat te wachten.... Dus wisten ze niet hoe dan verder.... Hoe zien jullie dat?

Ik ben bijna drie jaar geleden officieel gescheiden van mijn ex vrouw. De scheiding was wat je noemt een vechtscheiding, helaas. Het vechten ging/gaat om de omgang met onze twee dochters (nu 10 en 13 jaar). In de periode tussen het besluit en de officiële scheiding woonde ik uit huis en kreeg ik een vaste vriendin. Mijn ex was/is heel rigide in de omgangsregeling; als zij niet bij de kinderen kon zijn, mocht iedereen voor onze meiden zorgen, maar ik niet. Ze liet ze zelfs liever alleen. Tijdens de rechtszitting had de Raad van de Kinderbescherming er op aangedrongen dat er een bemiddelingstraject met professionele begeleiders gestart zou worden, om ons beide in ieder geval weer met respect in gesprek te krijgen. Ze gaf toen aan het bemiddelingstraject eigenlijk niet te willen, maar omwille van de kinderen zou ze het wel gaan doen. Na het intake gesprek en een eerste individuele gesprek trok ze de stekker uit het bemiddelingstraject. De Raad van de Kinderbescherming pakte het daarna op en na gesprekken met mijn meiden, mijn ex en mij, stelde ze mij in het gelijk; mijn meiden moesten meer omgang met mij hebben. Na het advies van de Raad, volgde de rechter het advies op. Ik was blij, maar mijn ex vond een maas in de uitspraak en blokkeerde een deel van de omgang. Daarop volgde helaas een tweede rechtszaak, waarbij ik in het gelijk werd gesteld. Daarna werd de omgangsregeling gewoon uitgevoerd. Op school vertelde mijn ex dat ze het niet aankon om mij te zien, dus wilde ze een aparte regeling voor bijv. de tien minuten gesprekjes. Maar op vrijdagmiddag stond ze wel bij de paardrijdbak als ik met onze meiden naar paardrijden ging. Na het paardrijden werd dan uitgebreid geknuffeld als afscheid. Als de kinderen de avondvierdaagse liepen en ik zou met ze lopen, stond ze ook op het veld om mee te lopen terwijl ze mij dan negeert. Mijn ex beschikte zonder overleg over de tijd bij mij. Ze vertelde me niet dat er kinderfeestjes waren in mijn weekend, zodat ik er in het weekend mee geconfronteerd werd. Ik moest óf de planning van mij aanpassen, of de boeman zijn. Ze besloot dat mijn jongste naar club mocht zonder overleg met mij op de dinsdagen dat de meiden bij mij waren. En zo zijn er talloze voorbeelden. Wanneer onze meiden van mij en mijn vriendin in de vakantie kleding kregen, werd mama ‘verdrietig’ als de kinderen die droegen. Mijn ex vrouw heeft ondertussen zelf ook al ca. een jaar een nieuwe relatie, wat ik overigens van de kinderen moest horen. Ik heb mijn ex enkele maanden geleden voorgesteld om kennis te maken met elkaars nieuwe partners, maar dat wijst ze faliekant af. De afgelopen zomervakantie met mijn vriendin, mijn dochters en die van mijn vriendin, was heel fijn. Vier week later, toen de schoolvakantie afgelopen was, zag ik onze meiden weer. Mijn jongste dochter wilde niet naar mijn vriendin en in een onbewaakt ogenblik liep mijn jongste dochter weg naar mijn ex. Mijn ex wilde haar niet terugsturen en beide meiden zijn uiteindelijk bij haar gebleven. Om een duidelijke grens aan te geven heb ik mijn meiden verteld dat elk weekend dat ze bij mij zijn, we minimaal één nachtje bij mijn vriendin zullen zijn. Daarop hebben de meiden aangeven de rest van het jaar niet meer te willen komen. Afgelopen dinsdag 11 januari waren ze voor het eerst weer bij mij. Onze oudste dochter zegt dat ze helemaal niet meer naar me toe wil. Ze vindt het niet leuk genoeg meer, zegt ze. Onze jongste dochter wil nog wel, maar alleen als mijn vriendin er niet is. Ik ben de strijd moe. De relatie tussen mij en mijn vriendin lijdt er onder en ik vind dat mijn ex mijn leven niet moet bepalen. Maar ik wil mijn meiden niet kwijt. Ik wil graag het traject van begeleiding tussen mijn ex en mij weer ingaan om zo als ouders van onze meiden respectvol, elkaar steunen in onze ouderrol met elkaar om te kunnen gaan en dit ook beide uit te dragen naar onze kinderen, dan krijgen de meiden mijns inziens een faire kans om met beide ouders om te kunnen gaan. Ik heb haar dit al eerder en ook nu weer voorgesteld, maar ze slaat het steeds faliekant af. Ik sta nu op het punt om aan de eis van mijn oudste dochter tegemoet te komen en tegen mijn jongste dochter te zeggen dat mijn vriendin er soms niet is, maar soms ook wel. Ze zal dan ook aangeven niet meer te willen komen verwacht ik. Weet iemand raad?

Ik ben 7 jaar gescheiden. Mijn kinderen van 11 en 13 gaan om t weekend naar hun vader, verder zijn ze bij mij. In t convenant staat dat vader de kinderen de helft van de vakanties heeft. Het is echter zo dat hij maar 3 weken,en dit jaar zelfs maar 2 weken, zomervakantie heeft. Verder zijn ze alle vakanties bij mij. Moet ik hem wijzen op de afspraak en mijn jongens daar naar toe brengen? Als antwoord heb ik ooit gekregen: zoveel dagen heb ik niet. En dat heb ik ook niet.

Ik ben nu drie jaar gescheiden, maar het contact met de vader van mijn 3 kinderen verloopt heel moeizaam. Hij zegt dat hij ze mist en veel van ze houdt maar in de praktijk ziet hij ze 1x per 2 weken, appt ze af en toe, komt naar ouderavonden en houdt contact heel oppervlakkig met hen. Regelmatig vergeet hij (tijden van) afspraken of kan hij ineens niet en dacht hij dat hij t door had gegeven. Als ik hem daarop aanspreek wordt hij heel boos, zegt dat ik niet altijd alles moet bepalen, net als vroeger, en hem gewoon zijn nieuwe eigen leven (met vriendin) niet gun. En dus moeilijk doe over alles en de kinderen bij hem weghoudt. De kinderen hebben last van die gesprekken /ruzies, van zijn afwezigheid, dat hij weinig aandacht en tijd voor ze maakt en van mijn 'last'. Ik vind het gewoon heel zwaar om fysiek altijd voor de kinderen klaar te moeten staan maar ook dat ze met hun emotionele problemen alleen bij mij terechtkunnen. Ze stellen wel vragen, hier bijv., maar op het moment zelf en de uren/dagen daarna zijn ze bij mij met hun tranen en boosheid. En dat is dagelijks, al die tijd na de scheiding. Want of de ene, of de andere wordt steeds maar door hun vader met iets van de scheiding geconfronteerd. Ze reageren natuurlijk alledrie anders, de een is heel boos, op hem, maakt voortdurend ruzie met hem en wil op dat moment (terecht) haar frustraties kwijt dat hij haar zo afwijst, uitscheldt, beledigt, belachelijk maakt of negeert. De andere vindt t weer vreselijk dat haar zus zo boos op papa is en loopt om die reden te huilen. Ze wil ook niet steeds iets negatiefs horen over de vader die ze zo mist en lief vindt en durft hier nauwelijks nog iets over hem te zeggen. Ook omdat ze denkt dat ik dat moeilijk vindt omdat ik haar zus die zo boos is, begrijp en troost. En dan is er nog een dochter die zich verstopt achter computer/mobiel en het liefst net doet alsof ze niet bestaat. Als ik haar niet in de gaten houd, spreek ik haar alleen nog als ze weer ziek is of wanhopig dat ze door alle tijd die ze achter computer doorbrengt, overal mee achterloopt en niks leuks meer wil doen..... Ik weet gewoon niet hoe ik alles moet handelen. Het is gewoon zoveel. Voor mezelf (scheiding ouders, trauma's vroeger ed) ben ik in therapie gegaan maar, hoewel ik veel evenwichtiger en stabieler wordt, ben ik toch vaak zo alleen, eenzaam en wanhopig, dat ik echt niet meer weet hoe verder..... Kan iemand me hierbij helpen? Rn sorry voor t lange verhaal...

Ik ben bijna 6 jr geleden gescheiden. Ik heb co-ouderschap met de vader van mijn kinderen (14jr en 2-ling die 25-1'17 12 jr worden. Ik ga in de zomer van '17 verhuizen naar m'n vriend. De kinderen willen alle 3 mee. Oudste is al op gesprek geweest bij de rechter. We zijn in een rechtzaak verwikkeld omdat m'n ex niet wil dat ik ga verhuizen. Als m'n kinderen mee mogen verhuizen moeten we de komende maanden scholen gaan bekijken. M'n ex wil dat niet. De jongste 2 zijn dan 12 mogen ze zelf zeggen of ze mee willen? Ik hoor het graag. In een weekend dat er open dag is op verschillende scholen zijn ze bij hun vader en geeft geen toestemming om mee te gaan.

Hallo, eerst even zeggen wat een tegekke website en wat zijn jullie goed met jullie antwoorden! Mijn vraag: Mijn ex-man en ik zijn nu bijna 8 jaar gescheiden en gaan erg goed met elkaar om...geen ruzie, samen naar ouderavonden en diplomauitreikingen, overleggen veel en staan samen elke zaterdag langs de lijn bij t voetballen, dus kortom dat zit allemaal wel goed. Toch ben ik benieuwd hoe kinderen dan toch denken over de situatie! We hebben 't er wel eens over en dan zeggen ze; (13 en 16 jaar)ach tis nu wel gewend! Maar ik denk dat er echt wel eens wat anders door hun hoofden spookt! Wij hebben co ouderschap en de Kids wonen iets meer bij hun vader (ma.di.do en weekend om en om) en woensdag en vrijdag en weekend dan weer om en om bij mij....Wat denken jullie? Dank je wel ...Sandra

Hoi experts! Na super lang twijfel en 1001 pogingen hebben we besloten te gaan scheiden. We hebben 2 zoontjes van 9 en 11. We maken geen ruzie en proberen alles voor de jongens zo goed mogelijk te doen.:we overleggen, willen co-ouderschap doen en hebben geen vreselijke ruzie met elkaar. Maar ik schrik van alles op internet. Over kinderen of jong volwassenen die vreselijk de weg kwijt kunnen raken door een scheiding. En ongelukkig worden. Dat maakt dat ik nu weer vreselijk twijfel. Wil ik dit mijn kinderen wel aandoen?! Ik ben verantwoordelijk voor hun geluk, maar straks ben ik degene die er voor zorgt dat ze vreselijk ongelukkige mensen zijn en worden. Wat vinden jullie? Het doorzetten en het ze vertellen? Of blijven? Zijn jullie " slechter af" doordat jullie ouders gescheiden zijn?