Hoi ik ben Adriana! Ik heb geschheiden ouders net als jullie. Ik weet het niet zo goed meer, ik was 4 of 5 jaar. Maar er is ook iets leuks gebeurt, ik heb een stiefvader en ik heb een zusje gekregen!

Hoi ik Ben Femke. Ik Ben 9 jaar. Ik heb gescheiden ouders net zoals Julie. Ik was 6 jaar toen het begon. Ik weet het niet allemaal precies meer. We warensavonds bij mijn opa in het ziekenhuis, toen we naar huis gingen mijn vader huilen omdat zijn vader ziek was zegt hij. Toen we al lagen te slapen kwam de politie en zijn we met mama en mijn andere opa meegegaan. Ik vind het niet leuk dat ik gescheiden ouders heb.ik heb echt heel veel van die naren dingen in mijn hooft hangen. Wat vinden jullie dat jullie dat je gescheiden ouders hebben? Hoe gaan jullie er mee om als een van je ouders lelijk over de andere praat? Ik vindt dit erg moeilijk. Groetjes, Femke

hoi, ik ben een meisje van 12 jaar. Ik heb al eerder een bericht geplaatst op het moment dat mijn ouders gingen scheiden. Ik wil wat vertellen over dat moment en verder. Ik kwam op een dag thuis (ergens in februari) en ik zag mijn zus boven aan de trap huilen met mijn ouders ernaast. Ik vroeg wat er aan de hand was (ik dacht dat mijn oma was overleden, maar (gelukkig) was dat niet zo). Mijn ouders zeiden dat we even beneden gingen praten. Beneden vroeg ik (nogmaals) wat er was en mijn ouders vertelden dat ze hadden besloten om uit elkaar te gaan. Ik was heel verdrietig en boos op mijn ouders. Na een tijdje legde ik me er wel bij neer (ik bleef wel verdrietig), maar mijn zus bleef boos. Ik werd er best wel verdrietig van als mijn ouders en mijn zus weer ruzie hadden. Mijn ouders (vooral mijn vader) waren ook heel verdrietig. ik ben niet zo iemand die veel over zijn gevoelens praat, mijn moeder was dan ook vooral bang dat ik al mijn emoties opkropte. als ik erover praatte was dat vooral met mijn fysiotherapeute. ik uitte mijn woede vooral in het boksen en drummen, wat best wel opluchtte. op school probeerde ik er zo min mogelijk aan te denken, maar dat lukte niet altijd. als ik dan verdrietig was vroegen mijn vrienden wat er was. (niet iedereen wist het) Ik wist dan moeilijk wat ik moest zeggen, en probeerde me er zo snel mogelijk over heen te zetten... Mijn moeder ging opzoek naar een huis, in de buurt, en ik zat met het probleem dat ik niet wist hoelang ik bij mijn moeder moest zijn en hoelang bij mijn vader. Mijn moeder vond een huis en wilde het gaan kopen, maar uiteindelijk (gelukkig) ging het niet door. Ik vond het niet een heel bijzonder huis. Mijn moeder legde de huizenjacht een paar weken stil. In die paar weken hebben mijn ouders veel gepraat. ze begonnen elkaar beter te begrijpen en besloten om het toch nog te proberen!!!! ze vertelden het mij en ik was aan de ene kant blij, maar aan de andere kant ook weer niet. Ze wisten niet voor hoelang het duurde, of het voor altijd is of voor maar een jaar ofzow. Ik voelde me daardoor heel onzeker (nu soms nog steeds). Ik had op een gegeven moment met mijn mentor een gesprek hierover, na dat gesprek merkte ik dat ik me best wel opgelucht voelde. de les (voorafgaand aan het gesprek) zat ik de hele tijd (45 minuten) naar mijn etui te staren. Hij vroeg of ik even wilde blijven zitten en hij vroeg wat er precies aan de hand was. Ik had hem al eerder een mail gestuurd dat mijn ouders het weer gingen proberen samen zeg maar... Aan het begin van het gesprek was ik best wel verdrietig, maar aan het eind van het gesprek voelde ik me al een stuk beter. We hadden het over smurfen! Ik bleef onzeker maar ik wist/weet niet wat ik moest/moet doen. (iemand tips?!) Ik ben bang dat ik (weer) te horen krijg dat ze TOCH uit elkaar gaan. Ik kan heel blij zijn, dat ze toch nog bij elkaar zijn (ben ik ook wel...) maar ik kan ook verdrietig blijven omdat ik niet weet hoe lang het duurt en als ze dan weer uit elkaar gaan is de opluchting niet zo groot. (ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen, sorry) we zijn met z'n vieren op vakantie geweest en het was heel leuk! maar de laatste tijd hebben mijn ouders soms toch weer van die kleine ruzies, ik ben bang dat het straks toch weer fout gaat zeg maar! Ik weet ook niet wat ik moet doen! (tips?!) groetjes anoniempje

K heb een broer die een beetje raar opeens niet meer naar mijn vader is gegaan. Wat moet ik nu doen/zeggen

Ik ben 13 jaar. Ik zit nu in de brugklas. Om de week word ik op vrijdag door mijn vader opgehaald, hij woont aan de andere kant van het land.Hij kwam me op de basisschool altijd uit school halen om half vier. Maar nu ik op de middelbare school zit wil ik graag om half zeven opgehaald worden. Dan kan ik gewoon dingen doen met mijn vriendinnen en dan pas savons het weekend naar mijn vader. Hij is heel boos geworden en hij wil me beslist om half vijf komen halen. Direct uit school. Dan heb ik helemaal geen tijd om mijn spullen thuis op te ruimen en dingen na schooltijd met vriendinnen doen. Ik wil dat niet.... Maar ik ben heel bang voor hem en mijn moeder ook. Hij maakt altijd met mijn moeder ruzie en wij moeten altijd naar hem luisteren wat hij wil. Niet naar wat ik wil. Als ik een feestje heb waar ik naar toe wil of iets anders belangrijks in het weekend dat ik naar mijn vader moet dan mag dat niet van hem. Hij zegt dat het zijn weekend is en dat hij de baas is. Helppppppp hoe moet ik dit nou doen?

hallo allemaal, Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen maar ik heb er wel veel moeite mee. Toen ik twee jaar was zijn mijn ouders gescheiden. Ze bleven allebei in dezelfde woonplaats wonen zodat het makkelijker was om ons op te halen en te komen brengen. In die tijd gingen wij om het weekend naar mijn vader toe en voor de rest waren wij (mijn zus 3 jaar ouder en ik) bij onze moeder. Mijn ouders zijn gescheiden omdat mijn moeder verliefd was geworden op iemand anders dus die man en zijn kinderen ( 2jongens een tweeling met dezelfde leeftijd als ik) kwamen bij ons in wonen. Dat was heel gezellig en we maakten ook plezier. Bij mijn vader was het ook leuk bij hem kwam er weleens een vrouw en zij was heel aardig tegen ons. Maar het bleek dat zij dus vreemd ging met mijn vader en toen ging ze weer naar haar eigen man. Wij vonden dat heel jammer want mijn zus en ik verheugden op elk weekend dat we naar onze vader mochten. Toen ik 4 jaar was vond mijn vader een nieuwe vrouw, zij had ook een dochter die dezelfde leeftijd als mijn zus had, zij was wel aardig maar onze stiefmoeder was niet zo aardig... Ze keek mij altijd aan alsof ik niks waard was, irritant was en ze had van die ''als blikken konden doden'' blikken. Bij mijn zus deed ze ook precies hetzelfde. We gingen niet meer met plezier naar onze vader toe en elk weekend dat we bij hem vandaan kwamen moesten we ook huilen. Ik was altijd zo verdrietig, ik huilde elke nacht. Ik zag mijn vader veranderen in iemand die werd meegesleurd in het gedrag van mijn stiefmoeder. Mijn moeder vertelde elk weekend maar weer van: ''Het komt wel goed, maak je geen zorgen en richt je op de leuke dingen! '' Wij hadden ook allang door dat mijn moeder en mijn stiefmoeder elkaar niet mochten. Toen ik een jaar of 5 was ging het uit tussen mijn moeder en haar vriend. In het begin miste ik hun wel dus heb ik twee keer bij hun geslapen. Bij mijn vader ging het nog steeds niet zo goed, ik wou graag op ballet en vertelde dat aan hun. Mijn stiefmoeder zei: '' met dat figuur?'' Ik was niet eens dik ik was altijd het dunne meisje geweest alleen werd ik snel groot waardoor ik van dun naar normaal ging qua figuur. Mijn stiefmoeder en haar dochter waren heel dun en alles draaide bij hun om de perfecte lichaam en sport. Haar opmerking heeft mij toen veel pijn gedaan maar mijn vader zei er veder ook niks over. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend. Ik mocht hem gelijk hoewel mijn zus het nog wel moeilijk vond. Mijn ouders hebben allebei een regel, die van mijn moeder is: als ik een nieuwe vriend heb en jullie vinden hem niet leuk? Dan gaat hij weg maar we moeten er wel moeite voor doen om hem te leren kennen. Mijn vader zijn regel is: als ik een nieuwe vriendin heb passen jullie je maar aan. Mijn moeder stond altijd voor ons klaar en we kunnen altijd op haar vertrouwen. Toen ik een jaar of 8 was ging het ook uit tussen mijn moeder en haar vriend. Ik miste hem heel erg. Toen ik 9 jaar was zat ik in groep 5 en mijn zus in groep 8. zij was helemaal klaar om naar papa toe te gaan en besloot om niet meer naar hem toe te gaan. Sinds toen ging het eigenlijk alleen maar slechter. Mijn vader ging trouwen met mijn stiefmoeder maar ja omdat mijn zus daar niet meer kwam werd haar naam ook niet genoemd op de bruiloft. Die bruiloft was een van de meest verschrikkelijkste dagen in mijn leven. Elk weekend dat ik bij mijn vader was waren mijn stiefmoeder en haar dochter aan het trainen elke zaterdag morgen. Dat was ook het enige moment dat ik mezelf kon zijn en papa ook zichzelf was. Als ik bij hem was en we kwamen mijn zus tegen of mijn moeder werd er niks tegen hun gezegd en ik voelde me zo meegesleurd daarin dat ik ook niks durfde te zeggen omdat ik bang was. Het liefst kwam ik ook niet meer bij papa (eigenlijk al zolang ik haar ken) maar ik vond dat zielig voor papa en was bang voor de reactie. En nog steeds huilde ik elk weekend als ik bij hem vandaan kwam. Bij papa mocht er niet over thuis bij mama gepraat worden. Dan werd dat onderwerp gelijk afgekapt. Mijn stiefmoeder wou niks over mijn moeder weten en als mijn stiefzus vertelde over haar vader werd dat wel toegelaten. Op school wist ook niemand over de situatie dus ik kon er ook met niemand van school over praten. Daarnaast vind ik het sowieso al moeilijk om mensen te vertrouwen. De vrijdag voor ik naar papa ging was ik altijd het liefst thuis want mama was elke vrijdagmiddag vrij en dan kon ik nog wat leuks met haar doen. Toen het zomervakantie was ging ik op vakantie met mijn vader, stiefmoeder, stiefzus, oom en tante. Dat was niet zo leuk als ik verwacht had. Ik werd compleet genegeerd, als ik wat zei reageerde er niemand op en soms leek het alsof ik helemaal niet bestond. Een paar weken later in december vlak na mijn verjaardag besloot mijn moeder voor me dat ik niet meer naar papa mocht gaan. Ik vond dat heel moeilijk maar het was wel de beste keuze omdat ik het zelf niet durfde. Toen liet papa 3 maanden niks van zich horen en met mij ging het toen heel slecht. Ik had zelfmoordneigingen, ik heb heel vaak in de keuken gestaan met een mes in mijn hand om mijn polsen door te snijden maar ik kon het niet. Alleen mijn beste vriendin weet dat ik dat had willen doen en mijn moeder en zus dus niet. Vorig jaar in mei is mijn opa overleden. Mijn opa was als een vader voor me. Ik kwam daar elke dag tussen de middag sinds groep van de basisschool (toen hij overleed zat ik in groep 8) Met opa en oma kon ik over alles praten en dat wij zo fijn. Opa was echt een vaderfiguur voor me en ik mis hem heel erg, maar niet alleen hem ook mijn oma want zij is niet meer zichzelf sinds zijn dood. Ik ga nu naar de tweede van de middelbare school en het gaat nog steeds niet heel goed met me. Het eerste jaar heb ik echt verknald. Ik deed havo en ik kon het prima doen alleen had ik daar geen zin in. Ik maakte nooit mijn huiswerk schreef het over, leerde nooit en stak er geen moeite in. Ik stond gemiddeld een 6,3 zonder te leren dus ik was wel trots op mezelf. Maar de docenten vonden dat ik niet goed mijn best deed en ik ga nu naar mavo. Op school praatte ik ook met een vertrouwenspersoon omdat het niet goed met me ging en dat gaat het nog steeds niet. Ik voel me heel erg ongelukkig maar daar kom ik ook wel weer doorheen. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend en we gaan samenwonen met hem over 2 weken! Mijn vader is begin dit jaar gescheiden met mijn stiefmoeder en ik kom soms wel eens bij hem langs en we doen veel leuke uitjes met ons drieën! Groetjes Larissa

Ik heb al heel veel geprobeert, om niet meer bij mijn vader te hoeve wonen. Hij is geen leuke man. Hij geeft niet om me, kijkt niet naar me om, houdt niet van me en dit doet mij vreselijk veel pijn. Ik heb met een psycholoog gepraat dat ik niet meer bij hem wil wonen..denk ik. Ook vaak verteld aan mijn moeder. Maar iedereen probeert me op andere gedachtes te brengen, terwijl ik stuk ga van binnen, waardoor het niet gebeurt. Ik haat mijn vader, maar op somige momenten kan het oke zijn en gun ik het hem niet dat ik weg wil..? Ook wil ik niet deheele tijd bij mijn moeder wonen door mijn stieffamillie. En is het huis van mijn vader fijn. Maar dit wil ik ook niet!!!!! Wat moet ik doen en wat kan ik doen?

Hoi, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was en ik heb er dus veel van meegekregen. Sinds dien woon ik bij mijn moeder en ga ik 1 keer in de 2 weken naar mijn vader. Maar sinds 2 jaar wil ik eigenlijk bij mijn vader gaan wonen. Ik heb nu de beslissing gemaakt om dat ook te doen. Volgende maand ga ik naar mijn vader, maar alles bij mijn moeder wat van mij is gaat dan weg mijn broertje krijgt mijn slaapkamer en het lijkt haar verstandig om elkaar dan zowiezo 1 maand niet te zien en te spreken. Ik heb het hier erg moeilijk mee. Ook is het van mijn vader een uur fietsen naar waar ik nu woon en ga ik mijn vriendinnen dus minder zien. Maar het gootste struikelblok is mijn verzorgpony's ze staan waar ik nu woon en ik kan dan ook steeds minder bij hun zijn. Is er iemand die ook bij zijn/haar vader is gaan wonen en er dus ervaring mee heeft? En hoe gaat het nu?

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was. Mijn vader wou me toen bij hem houden. Doordat hij een Franse vrouw heeft leren kennen heeft hij die beslissing ingenomen en heeft me bij mijn mama "gedumpt". Ik was jong en wist niet wat er gebeurde. Ik woonde dus bij mijn mama en ging om de 14 dagen, 1 weekend naar mijn vader en tijdens de vakanties. Op mijn twaalf jaar, kwam mijn vader bij me huilen met een brief. Wegens geld problemen zou hij zijn villa moeten verkopen en was zijn enigste oplossing dat ik bij hem kwam wonen voor kindergeld te trekken etc. Ik was zo onmachtig en heb ja gezegd tegen mijn zin. Mijn vader heeft dit op een verschrikkelijke manier gedaan en ik heb, sinds mijn relatie met mijn moeder beter is, altijd willen terugkeren. Mijn vader woont aan de andere kant van België, ze spreken daar dus Frans. De scholen zijn daar heel anders en mijn Nederlands is er door achteruit gegaan. Tussen mij en de dochters van mijn Franse stiefmoeders is er altijd oneerlijkheid geweest. Na 4 jaar is het moeilijk om zomaar terug te keren naar mama. Andere taal, andere school. Durf ik het wel aan papa te vertellen? Ik moet in augustus bij hem blijven. Ook al ben ik 16 jr, zaterdag gloeide de tranen uit mijn ogen omdat ik wist dat ik zou terugkeren. Ik weet niet hoe ik me bij deze situatie moet voelen. Heel mijn familie woont aan mijn moeders kant, in Walonie heb ik alleen mijn vader die van s'morgens tot s'avonds werk. Is dit mijn kans om terug te komen naar mijn mama? Moet ik doorzetten? Ga ik weer iedereen kwetsen zoals toen? Dit is een samenvatting van het verhaal, vele details worden niet verteld, te weinig tijd en ik heb dringend hulp nodig. Veel liefs, een klein zusje in nood.

Bij me vader is er een man in huis gekomen omdat hij gescheiden is en geen huis heeft dus hij woord nu even bij ons alleen ik weet niet hoe ik ermee om moed gaan en ik durf het zelfs niet tegen mijn vriendinnen te vertellen want ik ben vang dat ze gek reageren wat moed ik doen?gr Liz