Mijn vader wil weg bij mijn moeder maar hij weet het nog niet zeker. Hij heeft het ook nog niet aan me moeder vertelt. Ik wil niet niet dat ze uit elkaar gaan. Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat duidelijk moet zeggen.

Hoi ik ben Wouter, ik ben 14 jaar en zat in een dramascheiding. Mijn ouders hebben heel veel ruzie gehad met elkaar en schelden als ik weet niet wat. Wat er allemaal gaande was, ik ben wel eens van huis weggelopen maar het kan nog erger. De opa aan mijn moeder’s kant is zich er mee gaan bemoeien en het is allemaal uit de hand gelopen. Ik woon er nu samen met mijn zusje, al bijna 1 jaar, en we willen er weg. Het is nu zo dat we een week bij papa zijn en de week erop bij opa maar ik wil het anders. Jeugdzorg en dergelijke is ingeschakeld maar het gaat niet snel. Ik heb zo’n stom gevoel elke avond en ik heb hierdoor slapeloze nachten. De scheiding van mijn ouder vond plaats ‘december 2010′ Wouter

Ik ben 20 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, maar toch heb ik er nu nog net zoveel last van als in het begin. Ik was buiten aan het spelen en ik voelde mij heel vrolijk, tot dat mijn moeder mij en mijn broers met betraande ogen naar binnen riep. Ik voelde iets heel vreemds en ik wist wat mijn moeder wou gaan vertellen, en dat terwijl ik daarvoor nooit iets in de gaten had. En opeens zei mijn moeder uit het niets, papa gaat weg. Wat ik toen voelde was nog vreemder. Het leek alsof iemand mij wegtrok uit die situatie. Ik kon iedereen wel zien en horen maar het leek alsof er een wand voor zat en ik alleen naar die situatie keek en het niet zelf meemaakte. Ik zag mijn broertje huilen, en ik hoorde mijn broer schreeuwen tegen mijn pa. Opeens gebaarde mijn moeder dat ik bij haar moest komen zitten en toen kwam de klap. Ik was weer 'terug' in de werkelijkheid en besefte toen pas wat er gebeurde. Mijn vader ging zoals gezegt weg en daarna is er heel veel gebeurd. Ik voelde me diep ongelukkig en niemand had het in de gaten. Mijn moeder verwaarloosde mij en schold me uit. Ik kreeg de taak op me om het hele huishouden te doen. Mijn ouders hadden constant ruzie ook al zagen ze elkaar nooit meer. Ze scholden elkaar uit via mij. Ik voelde me alsof ik uit elkaar gestrokken werd. Alsof ik moest kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. En wat ik ook koos, het zou altijd het verkeerde zijn, want ik zou altijd 1 van de 2 pijn doen. En wat moet je kiezen als kind zijnde, als je moet beslissen of je, je vader of moeder pijn gaat doen? Ik wist het niet. Zo ging het jaren door en er gebeurde steeds vervelendere dingen. En toen ik 14 was, ben ik weggelopen bij mijn moeder en heb ik het contact met haar verbroken. Ik ging bij mijn pa wonen. Maar ik bleef diep gekwest en ongelukkig. En werd steeds erger en ik was mezelf kwijt geraakt. Het energieke meisje wat ik was voor de scheiding was ik allang niet meer en ik had niet een muurtje om me heen met wat stenen maar ik had een muur om me heen van bewapend beton. Niemand kon meer bij me binnen komen en niets van wat ik deed was nog spontaan en oprecht want ik had alles al 20 keer overdacht in mijn hoofd. Ik pastte me tot aan het ziekelijke toe aan en ik had/ heb enorme verlatingsangst ontwikkelt. En als klapper op de vuurpijl begon ik mezelf pijn te doen. 3 januari van dit jaar ben ik opgenomen in een kliniek voor jongeren. Ik heb daar 11 maanden intensieve therapie gehad en vorige week ben ik ontslagen omdat ze me daar niet verder konden helpen. Nu nog steeds voel ik mij hetzelfde als hoe ik mij voelde toen ik 9 jaar was. In januari begint mijn volgende therapie. Kort om, de scheiding van mijn ouders heeft ook mijn leven helemaal op z'n kop gezet en ik draag er nu nog steeds de wonden van. Ik hoop ooit dat die wonden zullen veranderen in littekens en dat ze stoppen met pijn doen. Dat ik ermee om kan gaan, en kan accepteren dat ik nooit meer mijn gezinnetje van vroeger terug krijg. Ook al is dat het enige wat ik wil. Mijn warme gezinnetje van vroeger terug krijgen en me weer gelukkig voelen zoals ik dat ooit was (al kan ik me niet meer herinneren hoe dat voelt)

ik ben benieuwd hoe jullie het vinden dat jullie ouders gaan scheiden/gescheiden zijn, mijn ouders gaan ook scheiden en ik vind het erg lastig. Daarom hoor ik graag hoe jullie het vinden. Groetjes

ik ben me huis kwijt! mijn ouders zijn nu al acht jaar gescheiden daar heb lang, heel lang moeite mee gehad en nu na acht jaar gaat het weer een beetje maar nu hadden we geen geld meer om de huur te betalen en nu moeten we het huis uit. ik ben daar heel verdrietig over. ik ben benieuwd wie dit ook heeft en wie me begrijpt

Ik vraag me af, wie zich nog meer schuldig voelt omdat je ouders gescheiden zijn? Ik had dit namelijk wel, na de scheiding van mijn ouders. Ik had het gevoel dat het door mij kwam. Ik weet inmiddels dat dit niet zo is, maar ik dacht het wel. Zijn er meer die er zo over denken/dachten? Zou je dit in een reactie op dit bericht kunnen vertellen?

Ik weet het niet meer... Mijn examens waren voorbij en ik kreeg te horen dat mijn moeder was vreemdgegaan, met een bekend persoon in mijn omgeving. Mama ging weg en woont sinds dien samen met die man. Papa is 1 maand heel verdrietig geweest, maar sinds 2 maanden heeft hij een nieuwe vriendin. Hij is nooit meer thuis, mijn broer en ik doen letterlijk alles in het huishouden. Van schoonmaken tot kleren wassen en noem het maar op. Als we er iets van zeggen zegt hij dat hij niet achter het geranium gaat zitten. Net is hij in schreeuwen uitgebarsten en is hij weg gegaan, hij moest weer eens werken. Ik ben mijn ouders gewoon kwijt, mijn moeder was niet meer hetzelfde. Nu raak ik daar aan 'gewend' en nu gaat papa ook nog zo doen. Hij zegt dat wij willen dat hij het allemaal maar oplost.. Maar natuurlijk denken wij dat niet. Hij heeft het zoontje van zijn vriendin de afgelopen maanden vaker gezien als ik en mijn broer bij elkaar. Dat maakt me boos en verdrietig. En telkens als hij even thuis is, krijgen mijn broer en ik gezeik over dat we niks doen. Ik wil de nieuwe vriend van mijn moeder nog niet zien, omdat hij te dicht bij in mijn leven heeft gestaan. Dus ik kan daar ook niet heen, omdat hij daar is. Ik zie mijn moeder een paar keer in de week, een paar uurtjes. Ik weet niet of ik dit nog wel kan, ik heb het er zo moeilijk mee. En iedereen in mijn omgeving vind het klote voor me, maar vervolgens gaan hun weer naar hun veilige thuis. Maar ik heb niks meer, geen fijne veilige omgeving meer waar ik heen kan als ik het even moeilijk heb. Het is alsof ik een volwassene ben en geen tiener van 16 die net aan haar MBO opleiding is begonnen. Ik doe wel alsof ik heel wijs ben maar ik ben nog een kind en daar word geen rekening mee gehouden. Waarom kan niemand me vertellen dat dit een droom is? :(

wie van jullie ziet ze ouder terug? het lijkt me freselijk als je 1 van de 2 niet meer ziet ik ken iemand die van zijn moeder hoort dat zijn vader slecht is maar misschien heel aardig groetjes kiki :)

Je bent mijn vader, maar zo voel je niet! En dan wordt je gedwongen om naar een kinderrechter te gaan. Dood eng, ik vind het dood eng, bang dat ik iets verkeerds zeg. Kan iemand me hieruit helpen ?

Ik ben 20 jaar, maar nog steeds doet het pijn. Het raakt mij echt om alle berichten te lezen die hier onder mij staan. Ik ben ondertussen 20 jaar, maar begrijp zo erg wat er in iedereen omgaat. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 15 jaar was. In eerst instantie was ik blij dat ik al 'ouder' was, want zo zou ik het beter een plekje kunnen geven. (dacht ik). Ik zat in mijn pubertijd en had heel veel moeite met deze scheiding. Mijn vader ging al 2 jaar lang vreemd zonder dat wij het wisten. Hij kwam wel laat thuis en bepaalde dingen kwamen wel vreemd over, maar dat je eigen vader vreemdgaat verwacht je als kind niet. Je vader is toch een soort trots waar naar je kijkt. Ik moet zeggen dat het me ook weer pijn doet en terwijl ik dit bericht typ biggelen de tranen over mijn wangen. Ik vergeet het nooit meer, mijn ouders hadden samen hun verjaardag gevierd en ik kwam thuis van een avondje stappen. Ik zei nog met mijn gekke bek: 'Zo jullie gaan lang door!'. Ik zag mijn moeder in tranen en ik voelde zo een stomp in mijn maag omdat ik denk ik al voelde wat er aan de hand was. Huilend zei mijn moeder: 'je vader wil weg'. Ik werd zo ongelovelijk kwaad dat ik meteen naar mijn vriendin ben gegaan. De volgende dag vertrok mijn vader meteen naar zijn 'nieuwe' vriendin. Ik heb een tijd lang geen contact gehad met mijn vader, maar dit maakte mij zo verdrietig. Ik probeerde het contact weer op te bouwen, maar wilde dit alleen met hem EN NIET MET HAAR!! Jammer genoeg begreep hij dit niet, en vond dat ik ook persee leuk moest doen tegen haar. Ik haatte haar en de gedachtes gingen verder dan dat. Ik merkte dat zij mij en mij broer niet mocht. Ze had mijn vader helemaal onder haar duim. Liefde maakt blind wat dat te gaat. Na vele ruzies met haar heb ik het contact met mijn vader verbroken. Dagen heb ik erom gehuild, lang in een dip gezeten. Na 2 jaar is zijn relatie met haar over en zoekt hij ook weer contact met mij. Na 5 jaar heb ik het ergens een plek kunnen geven, vergeven zal ik hem nooit en ik blijf erbij dat een scheiding je tekent voor het leven. Het maakt je tot de persoon wie je nu bent. Het heeft mij ook wel wijs, zelfstandig en sterk gemaakt. (voorzover ik dit een 'voordeel' kan noemen). Ik wil tegen iedereen zeggen dat na de velen regen, de zonneschijn echt weer terugkomt! Blijf jezelf en praat erover!!!!