Ik ben deze zomer geen dag thuis: eerst een week met mijn moeder en broertje op vakantie, dan een week zeilkamp, dan weer een week met mijn moeder en broertje weg en daarna 3 WEKEN naar de camping in Italië met mijn broertje vader zijn vriendin en mijn kleine baby half broertje. Natuurlijk ben ik super blij dat ik op vakantie ga maar ik weet niet zo goed hoe ik samen met mijn (hele) broertje 3 weken lang mijn vaders vriendin kan overleven….. Mijn ouders zijn nu bijna vier jaar gescheiden. Ze hebben heel lang geprobeerd om nog bij elkaar te blijven maar uiteindelijk bleek scheiden de beste optie te zijn. Mijn vader bleef in ons huis wonen en mijn moeder verhuisde naar een appartement. Ik en mijn broertje wonen bij mijn vader en bij mijn moeder, dat ging helemaal goed totdat mijn vader Parship ontdekte en binnen een half jaar alweer een nieuwe vrouw had ontmoet. Ik probeer altijd aardig tegen mensen te zijn en voor veranderingen open te staan, dat werkte goed met mijn vaders nieuwe vriendin. Ik vond het prima dat zij er zo nu en dan was en ik vond het fijn dat mijn vader weer gelukkig kon zijn. Toen mijn vaders vriendin al snel heel veel meer bij ons was ging het al wat minder tussen haar en mijn broertje en mij. Ze begon alle dingen die aan mijn moeder herinnerde in huis weg te halen en gemene dingen over haar te zeggen, heel geniepig op zo’n manier dat je er niet veel tegen in kan brengen. Op dit punt werd mijn broertje heel boos en ging hij met veel tegenzin naar mijn vader. Mijn moeder heeft twee ernstige ongelukken gehad en kan daarom niet meer werken, ze probeert vaak weer een beetje te beginnen met werken maar dat pakt eigenlijk altijd uit met periodes van veel pijn en vermoeidheid. Mijn vaders vriendin ziet dit als aanstellerij en vind dat mijn vader niet aan mijn moeder moet betalen want ‘ze kan best zelf werken’. Ongeveer twee jaar geleden zijn we verhuisd omdat mijn vaders vriendin niet in een huis wou wonen waar mijn moeder ook gewoond had. Kort daarna is ze zwanger geworden en vorige zomer heb ik er een half broertje bij gekregen. Mijn broertje gaat minder naar mijn vader omdat hij mijn vaders vriendin niet kan uitstaan omdat ze altijd gemeen tegen hem doet. Hij neemt elke mogelijkheid om met haar in discussie te gaan aan, dat maakt het niet echt gezelliger. Meestal loopt ze dan boos weg en snauwt ze naar mijn broertje Zaterdag zij mijn vaders vriendin dat mijn moeders familie een grote mislukking is.. Ik weet echt niet goed wat ik moet doen als zij van dat soort dingen zegt, ik pik het echt niet dat ze zo over mijn familie praat (het is ook nog eens echt niet waar!) maar ik weet ook weer niet of ik er tegen in moet gaan want ik heb geen zin in ruzie en ik moet ook nog 3 weken met haar in Italië zitten…. Iemand tips?

Hoi Ik ben 12 en Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden, ik ben vaker bij mijn moeder dan vader maar mijn vader heeft steeds een andere vriendin, dat boeit me niet maar mijn moeder doet de laatste tijd steeds zo raar (ze zegt dat ze geen vriend heeft) maar vandaag zei ze van ja een "vriend" van me heeft een nieuwe auto gekocht en ik ga even een stukje met hem rijden maar ik vertrouw het niet want ik ken al haar vrienden enzo maar hem niet en als ik doorvraag verandert ze van onderwerp.... wat moet ik doen?!! Help

hoi mijn ouders zijn nu ongeveer 3 jaar gescheiden, ik had een goede band met mijn vader en moeder. na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen met mijn zusjes. ik ga soms naar mijn vader toe, 3 jaar geleden nog met plezier, maar nu word dat minder. 2 maanden na de scheiding ging hij "samenwonen" met zijn vriendin, eerst vond ik haar aardig, maar nu helemaal niet. ze is meestal hier in de weekenden want ze woont officieel in een andere stad met haar zoon. als ze hier is en haar zoon is ook mee, hangt er een gespannen sweer. met mijn zusjes kan ze heel goed opschieten blijkbaar, maar ik heb het gevoel dat ze mij niet mag. ik vind ook dat ze teveel aandacht vraagt net als die zoon van haar. mijn probleem met haar is moeilijk beschrijfbaar, maar het komt er opneer dat ik gewoon niet met haar kan opschieten en zij mij niet aardig vind (dit is ook wederzijds) dit jaar gaan we met zn 6en 2 weken op vakantie. ik heb hier geen zin in aangezien we veel ruzie hebben. mijn moeder vind dat ik gewoon mee moet gaan, maar ik kan dat echt niet opbrengen en blijf liever thuis. vorig jaar ging het ook al niet goed en ik heb liever niet dat het dit jaar ook zo gaat. mijn vader vind dat ik moet praten met haar, dit heb ik ook verschillende keren geprobeerd, maar ik ben altijd degene die alles fout doet. heeft iemand een idee hoe ik dit kan oplossen?

Hallo, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Ik woon bij mijn moeder en die heeft inmiddels een nieuwe vriend. Vroeger zag ik mijn vader elke zondag, als hij me kwam ophalen zei hij eigenlijk niks tegen mijn moeder. Maar nu heb ik steeds minder tijd op zondag met hem ergens heen te gaan. Eerlijk gezegd heb ik ook niet echt zin meer. Ik voel me soms niet zo lekker bij hem. Hij vloekt af en toe op mensen in de auto, en vroeger heeft hij mijn familie lichtelijk uitgescholden (nu zegt hij nog steeds af en toe negatieve dingen over mijn moeder en familie, en praat over ze met een soort walging) Ik weet wel dat hij super veel van me houdt, alleen voor hem is blijkbaar de enige manier om dat te laten merken superveel cadeaus geven waar ik meestal niks aan heb. Het voelt alsof ik het enige leuke in zijn leven ben, en dat is misschien ook wel lief maar vooral super irritant. Hij belt me heel vaak, en wil alles van me weten. Tuurlijk snap ik dat ook wel. Ik moet hem als ik thuis ben van school bellen, hij zegt dat hij daar de hele dag op zit te wachten, zelf belt hij dan ook zelfs als hij weet dat ik op school zit. Als ik dan na een tijdje niet opneem belt hij mijn oma. Hij wil geen contact met mijn moeder meer en heeft dat dan ook verbroken. Mijn moeder is tenminste een stuk professioneler en heeft zijn nummer nog wel en durft met hem te praten (niet dat dat gebeurd, dan ben ik bang dat mijn vader teleurgesteld in mij wordt, omdat ik dan iets over hem heb gezegd). Mijn moeder is superlief en wijs alleen ik durf toch met niemand hier echt over te praten hoe ik me voel, ik denk dat ze vinden dat ik overdrijf. Nog over mijn vader, soms ziet het er zo zielig uit dat hij niet echt supergelukkig is, alleen als hij mij ziet. Ik denk dat hij afleiding nodig heeft zoals een nieuwe vriendin. Maar volgens mij gelooft hij niet echt meer in de liefde en wil dat ook niet meer. En dan weet ik niet wat ik voor hem moet voelen, moet ik heel veel van hem houden? Het voelt als een soort plicht. Alsof het van mij afhankelijk is of hij zich een beetje gelukkig voelt. Dat zegt hij ook, niet letterlijk maar op een soort gelijke manier. Dus moet ik nog altijd met hem afspreken? Ookal doe ik dat met tegenzin? Ik zou dit zo echt niet tegen mijn vader durven zeggen, zijn wereld zou instorten, ik ben het enige dat zijn wereld een beetje overeind houdt. Ik ben zijn alles, zonder mij zou hij niks kunnen, hij wacht altijd tot ik bel, tot hij me kan zien, enz.... Ik weet niet echt meer wat ik moet doen. Overdrijf ik? Ik ben in ieder geval blij dat ik het van me af heb kunnen schrijven, en op een rijtje heb gezet wat ik nou eigenlijk ZELF voel. Wat misschien ook niet echt handig is, is dat in mijn familie alleen mijn (half)nicht en mijn nichtje weten hoe het is om gescheiden ouders te hebben. Met mijn (half)nicht heb ik niet echt contact. En mijn nichtje is nog maar 5, ik kan niet wachten tot ze wat ouder is, ze maakt bijna hetzelfde als ik mee, maar beseft dat nog niet.

hoi allemaal, mijn vader mijn broer en ik zouden eigenlijk op vakantie gaan, alleen mijn vader gaat wel met zn vriendin op vakantie en 2 kinderen van haar maar neemt ons niet mee omdat hij niet genoeg geld heeft maar wel in mei op vakantie is geweest met vriendin in Turkey. dit vind ik niet eerlijk. ik wil wel met papa mee want we gaan naar Pony park Slagharen en dat vind ik leuk want je mag elke dag naar het park. met mn moeder ga ik op vakantie in frankrijk, gelukkig gaat die wel door maar nu ben ik misschien die 6 weken bij mijn moeder want mijn vader kan geen onderdak bieden.

Hallo allemaal! Mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden. Mijn vader was vroeger nooit thuis, dus ik had geen band met mijn vader. Mijn vader heeft nu een nieuwe (veel jongere) vriendin en ze hebben samen een kindje. De vriendin van papa heeft papa helemaal in de hand. Zij mag mij niet, dus papa moet het contact met mij verbreken. Hij zit zo onder de plak, dat die dat ook doet. Hij wilde geen contact meer en ik mocht mijn broertje niet meer zien. Mijn vader heeft nog goed contact met mijn zusjes, alleen ik val buiten de boot. Ik mag niet mee met uitstapjes en op vakantie maken ze mij het leven zuur. Ik heb het hier soms best wel moeilijk mee en ik weet niet wat ik nog kan doen om het goed te maken.. Misschien moet ik dat ook niet willen. Wat kan ik nog doen?

Hoi mijn ouders zijn al 10 jaar gescheiden. Ik heb me biologische vader nooit gezien. daarom gaf ik me op voor de programma het is wel je kind. ze zijden dat ik naar deze website moest gaan omdat ze me niet konden helpen. mijn probleem is dat ik men vader wil leren kennen en kan zien maar dat gaat helaas niet. ik zoek iemand die mij kan helpen of die me vader kent. De naam is Bart Agema hij heeft een zoontje en een vriendin. Help mij plss

ik wil wel bij mijn vader wonen maar dan vind ik het jammer: 1 mijn moeder vind, dat als ik bij mama ga wonen mogen wij papa maar 2 keer in 2 weken zien:(2mijn zus wild bij mijn moeder wonen ik bij papa en mijn broer weet het maar niet 3 mijn vrienden ik wil hun niet achter laten daarom ga ik pas kiezen als ik 12 ben:) en onder tussen bij mijn mama wonen de genen die mij kan helpen dankjewel

Hallo, mijn ouders zijn ondertussen al 3 jaar gescheiden dus nog niet erg lang. Het feit dat mijn ouders gescheiden zijn vind ik niet zo gek erg maar de nieuwe vriendin van mijn vader wel. Heel in het begin liep het al mis mijn vader vertelde mij één maand op voorhand dat hij een nieuwe vriendin had (waar ik helemaal niks vanaf wist) en dat zij bij ons ging wonen. De nieuwe vriendin van mijn vader komt uit Polen en kan amper Nederlands, als zij een gesprek voert met mijn vader dan lacht ze meestal ofwel zegt ze ja voor de rest komt er niet veel nuttigs uit. In het huishouden doet ze ook niet veel het enigste wat ze doet is koken, ook heeft ze geen job en ze poetst het huis zelf niet eens, onze poetsvrouw komt nog steeds 2 keer per week poetsen terwijl zij dit ook makkelijk zelf zou kunnen doen. Het enigste wat ze eigenlijk doet is koken, tv-kijken en het geld van mijn vader opdoen. Ze is zelfs niet erg vriendelijk tegen mij en mijn broertje als mijn vader erbij is zegt doet ze altijd erg lief enzo maar eenmaal mijn vader er niet is kijkt ze ons niet eens aan en krijgen we alleen maar vuile blikken. Ik kan het echt niet vinden met haar en sinds dat ze bij ons woont kan ik het ook niet meer vinden met mijn vader, hij is erg verandert en zijn kinderen interesseren hem precies ook niet meer. Als we hem dan commentaar geven op zijn vriendin krijgen we verwijten naar ons hoofd gegooid als 'mijn huis, mijn regels' en 'als ge nie tevreden zijt gaat ge ma naar uw mama' hij houdt dus totaal geen rekening meer met ons. Ik woon nu bij mijn mama en zie mijn vader nu amper en als ik hem zie dan krijgen we meestal ruzie. Voor het laatst vroeg ik hem als hij met mij en mijn broertje wou mee gaan uiteten voor vaderdag en hij zei dat hij enkel wou meekomen als zijn vriendin ook mee mocht, waarop ik zei dat ik vaderdag liever ons 3'tjes wou vieren waarop hij weer zei dat hij dan niet wou gaan. Ik zei toen tegen hem dat hij zijn nieuwe vriendin belangrijker vond dan zijn kinderen waarop hij zei; ja ik kan er ook niks aandoen dat jullie zo doen. Mijn vader is zo erg verandert en ik zou graag de band die ik vroeger met hem had terughebben. Door de ruzie met mijn vader is de relatie tussen mijn familieleden van mijn vaders kans ook slechter geworden. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik wil moeite doen maar wat moet je doen als je vader geen moeite meer wilt doen.

Mijn ouders praten zelfs niet met elkaar tenminste niet veel alleen over kleine korte zaken. Ik hoop dat ze op een dag normaal met elkaar kunnen omgaan. Hebben jullie nog tips?