Een plicht?

Beste, Dankjewel voor je berichtje, goed dat je bij ons je verhaal doet. Je bent nu op een leeftijd dat je je eigen wereld gaat ontdekken en op eigen benen gaat staan. Dat je vader dan veel contact zoekt en jouw het gevoel geeft dat hij afhankelijk van je is, kan behoorlijk voelen als een last op je schouder. Ik vind dan ook dat je in een lastige situatie zit. Toch kun je gerust bij je vader aangeven dat je het niet zo fijn vindt dat hij je overstelpt met cadeaus en dat hij zoveel contact zoekt. Dat je snapt dat hij van je houdt, maar dat dit voor jou niet de juiste manier is om het te laten zien. Op het moment dat hij dit weet kan hij er iets aan gaan veranderen. Stel een of twee (of meer) vaste avonden in de week voor om te bellen, dan kunnen jullie hier alle jullie verhalen aan elkaar kwijt. En is de “beklemming” voor jou, om iedere dag na school te bellen, vast ook een stuk minder. Ik denk ook dat het fijn is als je er met nog iemand over kunt praten, dat kan hier, maar iemand bij jou in de omgeving is misschien wat fijner. Iemand van school of toch iemand uit de familie. Dat je niet echt contact hebt met je (half)nicht, betekent niet dat je haar geen berichtje kunt sturen en zo misschien rustig het contact weer op kunt pakken. Jullie hebben allebei hetzelfde meegemaakt, dus zo kun je je vaak makkelijker in elkaar inleven en elkaar steunen. Je kan het altijd proberen en zien hoe het loopt. Hoe hard het ook klinkt, je vader zal uiteindelijk zelf zijn eigen geluk weer moeten creëren, dit kun jij niet voor hem doen. Het is goed dat jij nu voor jezelf alles op een rijtje hebt gezet en dat je voor jezelf ziet wat voor jou het beste voelt. Laat in ieder geval aan je vader weten dat het contact niet weggaat, maar dat jij daar op dit moment even behoefte aan hebt. Hopelijk heb je iets aan dit advies. Mocht er ooit nog iets zijn twijfel dan niet om contact met ons op te nemen. Ik wens je heel veel sterkte. Liefs