Hey Mijn ouders zijn eindelijk echt aan het scheiden. Ik zit nu in de 2e en in groep 8 hebben ze het mij en me zus verteld. Ik heb nooit echt een goede band gehad met me pa en dat kleine beetje band dat we hadden is nu door de scheiding weg Mijn moeder wil naar een andere stad aangezien ze daar werkt en al haar vrienden heeft. Me vader wil dat ze hier blijft. Door de slechte band met me vader wil ik met me moeder mee. Me vader is het daar compleet op tegen. Als ik met me pa ben hebben we alleen maar ruzie. Als me moeder en vader samen thuis zijn hebben ze ook de hele tijd er ruzie over. Ik kan niet meer tegen al deze onrust in huis en weet niet meer wat ik kan doen. Vroeger ging ik altijd sporten als ik er niet meer tegen kon, maar nu heb ik een blessure waardoor dat niet meer mag. Het is zo erg geworden dat ik zelfs moest stoppen met paardrijden. Weet iemand een manier om rustig te worden en je gewoon even te kunnen 'wegtrekken' van alles?

ik probeer mn moeder zover te krijgen om te gaan scheiden.mn vader heeft net een nieuwe baan maar het voelt net alsof er een vreemde man bij thuis is.wat moet ik tegen haar zeggen

ik ken haar nog niet p.s. wat moet ik straks zeggen als ik haar zie. ik weet zeker dat ik haar in het begin niet aardig vindt.

Ik heb dit maar ff als onderwerp ingevuld, k weet niet zo goed waar ik het bij moet zetten. Haai, Mijn ouders vertelden oud & nieuw 2012-2013 dat ze gingen scheiden (om lekker precies te doen 22:37 ;)) Het kwam als donder slag bij heldere hemel bij mij, tuurlijk je voelt wel spanningen maar het is ook kerst geweest en mijn verjaardag zat eraan te komen dus als kind (puber) denk je maar gewoon het zal allemaal best. In periode januari t/m April(2013) waren er heel veel ruzie's en spanningen waar als kind gezellig tussen zit en verplicht doet alsof er niets aan de hand is, op 9 april verhuisde mijn vader naar een dorpje bijna 40 km van mijn huis bij m'n moeder. Alles verliep redelijk oke, totdat ik naar de middelbare ging... Alles ging fout en in de eerste periode haalde ik bijna alleen maar onvoldoendes, toen begon de mentor zich af te vragen of er iets aan de hand is, en dan kun je alles gaan vertellen. Dat was zo ontzettend ***, de mentor schrok er best van en was heel begripvol en medelevend, hij wou me helpen maar ik nam zijn hulp niet aan. Ik richtte me alleen nog maar op school dat ging goed tot nu, de toetsweek zit eraan te komen en er staan een heleboel zesjes op rapport, het is nu dus alles of niets, ik ben gewoon ontzettend wanhopig. Niemand lijkt me te kunnen helpen en ik sta er al 3 maanden alleen voor, ik denk al bijna een half jaar serieus na over zelfmoord, bij mijn vader is het namelijk helemaal niet leuk, ik heb ook nog een zus die m'n leven verkloot door alleen maar hele vervelende opmerkingen te maken en alle aandacht op zichzelf te vestigen.Inmiddels zijn m'n ouders officieel gescheiden maar beter gaat het zeker nog niet, ze kunnen elkaar niet eens aankijken. Ik voel me zo ontzettend klote, als je ergens de komende week leest dat er een 13-jarig meisje zelfmoord heeft gepleegd zit de kans er dik in dat ik dat was ... ik kan niet meer, ik ben kapot ...

Nou, mijn ouders zijn nu dus 5 jaar gescheiden. Ze vertelden het in de vakantie en ik heb het een beetje langs me laten gaan. M'n vader is redelijk snel verhuist naar een klein kraakpand. Het ging allemaal soepel, en zonder dat ik het doorhad heb ik mezelf helemaal weggecijferd. Omdat ik me moest aanpassen aan mn ouders, deed ik dat bij alles. Ik had dus bijna geen eigen mening en in de eerste was ik zo goed als altijd stil. Naarmate ik ouder werd, merkte ik dat m ijn vader een rare vogel is. Of eerder egoïstisch. Hij denkt alleen aan zichzelf en bij keuzes die hij moet maken, bedenkt hij alleen maar wat goed is voor hemzelf. Zo heeft hij laatst besloten (Uit het niets) dat hij binnen dit jaar bij zijn vriendin gaat intrekken.. Hij had alles al voor mij zitten invullen, hoe ik daar zou komen, dat ik het waarschijnlijk wel goed vond. Ik vind het alles behalve leuk en goed.. Wat moet ik doen??

hey , ik zit in ook in een scheiding, ik heb het soms wel moeilijk,soms mis ik die tijden dat ze nog samen waren, mijn ouders hebben het 5 jaar lang geprobeerd om nog samen te blijven, maar mijn moeder kon er niet meer tegen en ze besloten te gaan scheiden,en ze zijn sinds maart gescheiden. ik had het moeilijk aan het begin,maar nu gaat het wel wat beter mijn vader had (heeft) het nog heel moeilijk. Ze hadden eerst nog een idee om hun relatie helemaal over nieuw te beginnen,maar mijn vader verpeste dat want hij tja het was zo raar hij was de ene dag heel aardig tegen ons en deed normaal maar de andere dag heel boos.ik snapte er niks van maar ja nu is mijn vader in turkije hij is bij mijn oma om even af te koelen,hij neemt geen contact met ons op. ik whatsapp hem hij blokkeert mij. eerst was ik boos op hem toen verdrietig en nu snap ik hem wel een klein beetje. Ik vroeg aan mijn oma waarom hij zo deed mijn oma zij ; "Als hij jullie stem hoort of jullie foto ziet kan hij daar niet tegen en begint gelijk te huilen. Ach jaa ik vind het soms moeilijk want dan denk ik weer aan hem maar het lukt me goed om gewoon niet aan hem te denken en aan alle negatieve dingen.Nu doen we ook hele leuke dingen met mijn moeders vriendin en haar zoontje kan goed opschieten met mijn broetje (5 jaar bijna 6 ) xx rozali

Wat was het drie maanden geleden anders. Alles ging goed en geen vuiltje aan de lucht. Ik heb een goede relatie en een schoonfamilie waar ik meer dan welkom ben. Heel erg fijn, aangezien mijn ouders gescheiden zijn en mijn zus al op zichzelf woont. Drie maanden geleden had ik een leuke en gezellig baan naast mijn studie. Maar toen begon het balletje te rollen. Mijn contract werd niet verlengd. Ja, vervelend maar daar komen we wel weer uit. Toen dat gebeurde had ik veel afleiding van het afspreken met mijn partner (verliefheid etc.). Maar langzaamaan ging het minder. Op school lukte een opdracht niet meer. Die stelde ik al telkens uit (wat niks voor mij is). Totdat de dag kwam dat ik een hele dag niks had gedaan aan school en het toch wel had gemoeten. Ik werd boos op mezelf omdat ik niks had gedaan.. Met moeite mezelf door de periode heen gesleept, en die opdracht maar even gelaten. Die zou ik de periode er op volgend wel inhalen. Een paar dagen laten voelde ik me ineens zo kut dat ik in huilen uitbarste terwijl ik niet goed wist waarom. Dit gebeurde steeds vaker. Later kwam ik samen achter met de schoolpsycholoog dat het te maken had met het feit dat ik moeilijk afscheid kan nemen en niet tegen eenzaamheid/alleen zijn kan. Dit wordt waarschijnlijk veroorzaakt door de scheiding. Wat blijkt? Bij mijn schoonfamilie is alles nog intact. Vader, moeder en zus wonen nog samen. Dit is wat ik vroeger had, voordat de scheiding een feit was.. Mijn ouders zijn inmiddels 3 jaar gescheiden en praten nog met elkaar, geen vechtscheiding o.i.d. In die drie jaar heb ik nergens last van gehad, ik trok me er weinig van aan. Waarschijnlijk heb ik dus alle emoties opgekropt en genegeerd. Mijn vermoeden is dan ook dat het ontslag (wat onverwacht kwam) het laatste zetje was om die emoties te uitten. En dit wordt me nu te veel. Ik heb besloten te stoppen met school (2e jaar, hbo) omdat ik me totaal niet kan focussen op de opdrachten en met tegenzin naar school ga. Het ligt niet aan school, want die plek ik gewoon goed. Op dit moment heb ik soms last van paniekaanvallen/ angststoornis. Wat precies is me nog niet duidelijk. Simpel gezegd: alles is oke als er mensen om me heen zijn. Dat kan dus een weekend bij schoonfamilie zijn, naar de supermarkt met pa, afspreken met vrienden e.d. Maar zodra ik weet dat ik in korte tijd alleen ga zijn dan schiet de stress vol in m'n lichaam. Kaak trekt samen, oren gaan pijn doen wat uiteindelijk resulteert in hoofdpijn, moe heid. Ook plannen die ik had gemaakt om te doen als ik alleen zou zijn kan ik niet meer uitvoeren. Daar zie ik op dat moment dan het nut niet van in. Terwijl als m'n pa of wie dan ook in de buurt is ik het wel doe. En daar ben ik nu wel een beetje klaar mee. Het liefst neem ik een wonderpil die alles laat oplossen zodat ik het leventje weer kan leven wat ik drie maanden geleden had. Geen zorgen en geen stress als ik een keer alleen ben.. (wat ik overigens makkelijk kon en fijn vond). Zo. Een lang verhaal maar wel iets wat me erg bezighoudt. Ik ben aan het einde van de dag zo moe dat ik op de bank in slaap val. Ik ben benieuwd wat jullie reacties zijn.

hallo , ik ben 18 jaar en heb een jonger zusje van 12 jaar oud. Onze ouders zijn al 8 jaar gescheiden. dit heeft ons beide veel verdriet gedaan, maar na 8 jaar is er nog elke dag wel gezeik om het zo maar te zeggen. zelf weet ik niet meer hoe ik hier op moet reageren of wat ik moet doen. ik zelf vindt het heel lastig en ook voor mijn jongere zusje. Er is nooit echt goed over gepraat wat ik en mijn zusje nou willen, zelf wil het het liefst bij mijn vader wonen maar als dat gebeurt moet er zoveel geregeld worden en ik wil mijn moeder ook geen pijn doen. ik hou allebei heel veel van ze maar ik ga geen kanten kiezen. elke dag loop ik hiermee in mijn hoofd met deze gedachtes dat het onze schuld is of die van mij dat mijn ouders zijn gescheiden. Ik hoop ooit op een dag dat ze weer vrede met elkaar kunnen sluiten en dan bedoel ik niet samen op de koffie maar dat ze alles over ons samen bespreken en dat niet via mij doen.

Hallo, ik wil mijn verhaal ook even kwijt. Toen ik drie was gingen mijn ouders scheiden. Ik kreeg een omgangsregeling met mijn vader. Toen ik zes was kwam hij mij niet meer halen. Hij koos voor zijn eigen leven. Vijf jaar lang heb ik geen vaderfiguur gehad. Hoe ouder ik werd hoe meer ik besefte dat er iets niet klopte. Ik was verdrietig, maar liet er weinig van merken. Op mijn elfde was ik buiten aan het spelen met mijn neefje. Er kwam een man op me afgelopen en vroeg of ik zijn kind was. Ik raakte overstuur en ging huilend naar binnen. Even later stond hij aan de bel. En opeens wilde hij weer contact. Die kwam er ook. We bouwden het langzaam op van een uur per dag naar een weekend. Ik was blij dat hij weer in mijn leven was ondanks dat hij eerst niks met mij te maken wilde hebben. Helaas was dat van korte duur. Inplaats van leuke dingen te doen en te vragen hoe gaat, deed hij alleen maar zijn eigen ding. Hij belde ook op, niet om een leuk gesprek te voeren, maar om mij pijn te doen en te kwetsen. En dat heeft een aantal jaren geduurd. Uiteindelijk durfde ik voor mezelf op te komen. Ik vertelde hem dat zijn uitspraken niet kan. Helaas luistert hij naar niemand. Ik was weer terug bij af. Ik ben teleurgesteld, verdrietig en ook boos. Gelukkig kan ik er steeds beter over praten. door een aantal gesprekken besefte ik dat dit niet goed voor me is. Door zijn gedrag heb ik nog niet kunnen genieten van mijn jeugd. En waarom hij zo doet heb Ik nog steeds geen antwoord op. Nog elke dag hoop ik een vader terug te krijgen die ik kwijt ben. Laat je kinderen nooit vallen. Ze hebben je harder nodig dan je denkt.

Ik kwam met wat toeval op dit forum terecht en ik wil graag weten wat ik met mijn situatie aan moet want ik weet niet wat ik moet doen. Dus mijn ouders zijn al sinds mijn 3e gescheiden en het is niet altijd even makkelijk geweest. een tijdje terug is het geescaleerd tussen mij, me vader en stiefmoeder. Ik woon bij mijn moeder en omdat ik problemen had op school had zij besloten om mijn playstation en laptop aan me vader te geven omdat ik te veel afgeleid werdt. Daarna heb ik ruzie met mijn stiefmoeder gehad waarbij dingen zijn gezegd van haar kant die ik niet kon verdragen en heb contact met hun tot nu toe vermeden. Ik heb gevraagd of ik mijn spullen terug kon krijgen maar die willen ze niet teruggeven. Ook heeft me vader de sleutels van me moeder haar huis van me afgepakt en die heb ik tot nu toe niet teruggekregen. Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet ik was zelfs bereid om naar de politie te gaan maar dat wil ik ook weer niet doen. Iemand tips want ik ben einde raad :(