Geloof me ik snap dat mijn ouders het beste voor me willen maar dit helpt niet die ruzies maken me echt verdrietig die verborgen traan ziet niemand alleen de mensen die het hier lezen die ruzies zijn voor alle ouders woah! Stop met ruzie maken okey

Doordat jullie zo doen denken kinderen aan zelfmoord ik heb er ook ooit aan gedacht en dat hoort niet op deze leeftijd !!! DUS STOP GEWOON MET RUZIE MAKEN JULLIE KINDEREN GAAN ER KAPOT aan

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was die dag ik weet het nog precies m'n ouders maakte vaak ruzie waar ik niks van snapte nu ik bijna 12 ben is het nog hetzelfde er komt regelmatig politie bij m'n ouders kunnen gewoon niiet met elkaar omgaan er is al zoveel hulp bijgekomen maat het helpt gewoon niet ik hou me sterk maar er is een verborgen traan binnen in me ;( Zelfs op school kreeg ik hulp die vrouw zei dat ik maar op deze site moest kijken ik ben er dus aan begonnen maar even terug op alles ik wil bij m'n vader wonen maar m'n moeder respecteerd het gvd niet ik loop vaak weg heb nare gedachtes waar je als 11 jarige niet aan moet denken voor alles kinderen hier geloof me hou je sterk er is een dag die je toelacht en alles beter gaat ookal duurt dat lang bij mij is die dag er ook nog niet en ouders als jullie dit lezen hou op om je kind dit aan te doen dalijk is het te laat ja! Dan heb je al geen kind meer je doet ze pijn net als mijn ouders altijd ruzie hebben aan de deur of via de telefoon , ~{StayStrongTheWorldNeedYouHere}~

In mei ben ik gehoord door de rechter en heeft deze besloten dat het beter voor mij en mijn broertje is dat wij niet meer naar onze vader gaan omdat we erg bang zijn van hem en ons niet veilig voelen bij hem. Ik was erg blij met deze beslissing. Nu heeft mijn vader besloten om in hoger beroep te gaan. Ik, mijn broer en moeder zijn erg bang wat er gaat gebeuren. Sinds 2006 is dit al aan de gang en ik wil zo graag rust voor mij en mijn broer omdat ik nu naar de havo ga. Wat moeten we doen? Groetjes tony

Hallo, Mijn ouders zijn nu zo een 11 jaar gescheiden. Mijn vader en moeder hebben na de scheiding nooit echt meer contact gehad, er was de hele tijd ruzie. De eerste paar jaren van de scheiding ben ik om het weekend naar mijn vader gegaan. Ik heb dit de hele tijd vol gehouden tot 2 jaar terug. Ik ben nu 18 en krijg dan ook een bijbaantje en ga ook stappen. Dus ik zie mijn vader bijna nooit meer. Ik heb ook geen behoeften meer om hem te zien, hij doet de heletijd moeilijk met het betalen van de alimentatie. Zo erg zelfs dat we een advocaat hebben moeten schakelen en dat het voor de rechter komt. Ik zit nu echt in een tweestrijd. Graag zou ik contact willen houden met mijn vader omdat het mijn vader is en als ik later kinderen zou krijgen zou ik het fijn vinden dat ze hun biologische opa kunnen zien. Maar aan de ander kant zou ik graag het contact willen verbreken vanwege dat hij (bijna) geen alimentatie meer wil gaan betalen. Waardoor ik een gevoel krijg dat ik niet echt meer belangrijk voor hem ben. Verder neemt hij het minimaal contact met ons op als hij 1x per maand iets van zich laat horen is het al veel. Wat moet ik doen?! Ik zit hier erg mee en als ik er al aan denk begin ik al te huilen! Xx

Hoi Ik ben 12 en Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden, ik ben vaker bij mijn moeder dan vader maar mijn vader heeft steeds een andere vriendin, dat boeit me niet maar mijn moeder doet de laatste tijd steeds zo raar (ze zegt dat ze geen vriend heeft) maar vandaag zei ze van ja een "vriend" van me heeft een nieuwe auto gekocht en ik ga even een stukje met hem rijden maar ik vertrouw het niet want ik ken al haar vrienden enzo maar hem niet en als ik doorvraag verandert ze van onderwerp.... wat moet ik doen?!! Help

Ik ben Luka, en een vriend van mij (ik zeg geen naam) heeft een beetje een probleem. Hij is 14 trouwens. zijn ouders zijn al een tijdje gescheiden en hebben ook meerdere keren geprobeerd om bij elkaar te komen. Dat lukte dus niet, maar nu zou hij met zijn vader op vakantie gaan, maar dat mag dus niet meer van zijn ouders, en dat was dus blijkbaar niet afgesproken zeiden ze (was wel afgesproken, maar toch). Nu is hij bij zijn vader en moet hij ineens naar zijn moeder omdat die niet wil dat hij dat hij bij zijn vader is. Hij wil veel liever bij zijn vader zijn dan bij zijn moeder. Wat moet hij doen?

Ik woon sinds mijn geboorte bij mijn vader. Op mijn 3de gingen ze scheiden. Nu wil ik volgend jaar bij mijn moeder gaan wonen maar ik ben bang dat mijn vader boos wordt. Wat vinden Jullie dat ik moet doen. Bij hem blijven wonen of naar mijn moeder gaan.

hoi mijn ouders zijn nu ongeveer 3 jaar gescheiden, ik had een goede band met mijn vader en moeder. na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen met mijn zusjes. ik ga soms naar mijn vader toe, 3 jaar geleden nog met plezier, maar nu word dat minder. 2 maanden na de scheiding ging hij "samenwonen" met zijn vriendin, eerst vond ik haar aardig, maar nu helemaal niet. ze is meestal hier in de weekenden want ze woont officieel in een andere stad met haar zoon. als ze hier is en haar zoon is ook mee, hangt er een gespannen sweer. met mijn zusjes kan ze heel goed opschieten blijkbaar, maar ik heb het gevoel dat ze mij niet mag. ik vind ook dat ze teveel aandacht vraagt net als die zoon van haar. mijn probleem met haar is moeilijk beschrijfbaar, maar het komt er opneer dat ik gewoon niet met haar kan opschieten en zij mij niet aardig vind (dit is ook wederzijds) dit jaar gaan we met zn 6en 2 weken op vakantie. ik heb hier geen zin in aangezien we veel ruzie hebben. mijn moeder vind dat ik gewoon mee moet gaan, maar ik kan dat echt niet opbrengen en blijf liever thuis. vorig jaar ging het ook al niet goed en ik heb liever niet dat het dit jaar ook zo gaat. mijn vader vind dat ik moet praten met haar, dit heb ik ook verschillende keren geprobeerd, maar ik ben altijd degene die alles fout doet. heeft iemand een idee hoe ik dit kan oplossen?

Hallo, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Ik woon bij mijn moeder en die heeft inmiddels een nieuwe vriend. Vroeger zag ik mijn vader elke zondag, als hij me kwam ophalen zei hij eigenlijk niks tegen mijn moeder. Maar nu heb ik steeds minder tijd op zondag met hem ergens heen te gaan. Eerlijk gezegd heb ik ook niet echt zin meer. Ik voel me soms niet zo lekker bij hem. Hij vloekt af en toe op mensen in de auto, en vroeger heeft hij mijn familie lichtelijk uitgescholden (nu zegt hij nog steeds af en toe negatieve dingen over mijn moeder en familie, en praat over ze met een soort walging) Ik weet wel dat hij super veel van me houdt, alleen voor hem is blijkbaar de enige manier om dat te laten merken superveel cadeaus geven waar ik meestal niks aan heb. Het voelt alsof ik het enige leuke in zijn leven ben, en dat is misschien ook wel lief maar vooral super irritant. Hij belt me heel vaak, en wil alles van me weten. Tuurlijk snap ik dat ook wel. Ik moet hem als ik thuis ben van school bellen, hij zegt dat hij daar de hele dag op zit te wachten, zelf belt hij dan ook zelfs als hij weet dat ik op school zit. Als ik dan na een tijdje niet opneem belt hij mijn oma. Hij wil geen contact met mijn moeder meer en heeft dat dan ook verbroken. Mijn moeder is tenminste een stuk professioneler en heeft zijn nummer nog wel en durft met hem te praten (niet dat dat gebeurd, dan ben ik bang dat mijn vader teleurgesteld in mij wordt, omdat ik dan iets over hem heb gezegd). Mijn moeder is superlief en wijs alleen ik durf toch met niemand hier echt over te praten hoe ik me voel, ik denk dat ze vinden dat ik overdrijf. Nog over mijn vader, soms ziet het er zo zielig uit dat hij niet echt supergelukkig is, alleen als hij mij ziet. Ik denk dat hij afleiding nodig heeft zoals een nieuwe vriendin. Maar volgens mij gelooft hij niet echt meer in de liefde en wil dat ook niet meer. En dan weet ik niet wat ik voor hem moet voelen, moet ik heel veel van hem houden? Het voelt als een soort plicht. Alsof het van mij afhankelijk is of hij zich een beetje gelukkig voelt. Dat zegt hij ook, niet letterlijk maar op een soort gelijke manier. Dus moet ik nog altijd met hem afspreken? Ookal doe ik dat met tegenzin? Ik zou dit zo echt niet tegen mijn vader durven zeggen, zijn wereld zou instorten, ik ben het enige dat zijn wereld een beetje overeind houdt. Ik ben zijn alles, zonder mij zou hij niks kunnen, hij wacht altijd tot ik bel, tot hij me kan zien, enz.... Ik weet niet echt meer wat ik moet doen. Overdrijf ik? Ik ben in ieder geval blij dat ik het van me af heb kunnen schrijven, en op een rijtje heb gezet wat ik nou eigenlijk ZELF voel. Wat misschien ook niet echt handig is, is dat in mijn familie alleen mijn (half)nicht en mijn nichtje weten hoe het is om gescheiden ouders te hebben. Met mijn (half)nicht heb ik niet echt contact. En mijn nichtje is nog maar 5, ik kan niet wachten tot ze wat ouder is, ze maakt bijna hetzelfde als ik mee, maar beseft dat nog niet.