Pijn doet het wanneer ik het verhaal van Saar lees. Het verhaal waarin zij haar ouders dankt voor het feit dat hun haar op de wereld hebben gezet, en ( in mijn ogen ) een positieve twist geeft aan de scheiding. Maar toen ik het artikel las voelde ik alleen maar pijn. Pijn voor het feit dat ik niet zo blij ben met de scheiding, met hoe het gaat en hoe het voelt. Kon ik ook maar opgelucht adem halen en alles positief zien. Maar dat gaat niet, nu nog niet. Boos werd ik op mezelf. Waarom kan ik verdorie niet zo over mijn ouders denken. Waarom kan ik niet blij zijn om het feit dat ik dankzij mijn ouders besta, of inzien dat ik zonder deze ouders nooit gelukkig had kunnen zijn. Want zodra ik die zin positief wil gaan inzien geeft mijn hoofd er een negatieve draai aan. Want met deze ouders ben ik momenteel ook niet gelukkig. Papa heeft een nieuwe vriendin, en gaat helemaal op in haar. Veranderd totaal, en laat ons, volgens de tekst bij Facebookfoto's 'zijn trots', in de steek. Waarom neemt hij het alleen voor haar op en niet voor mij. Waarom heeft mama eigenlijk gelijk over papa? Waarom wil ik hem zo graag als die slechte man zien maar mis ik hem zo? De man die eigenlijk altijd mijn grote broer was, maar papa werd genoemd, en die altijd bij ons was, maar die ik nu maar 4 dagen per maand zie. Misschien, misschien word ik ooit ook zo positief, en word ik ergens blij wanneer ik over mijn ouders nadenk. Maar tot die tijd overheerst de pijn. Ik zit nog midden in de 'rouw' over het verlies van ons ooit prachtige gezin. Maar ook om het verlies van mijn vader. Want ondanks dat hij nog met mij appt, nog met mij lacht en wij nog het hardste samen om droge grappen kunnen lachen, ben ik hem kwijt. Ooit de papa die veel tijd doorbracht met mij, maar nu met zijn vriendin naar de feestjes gaat waar wij ooit heengingen, met z'n 2'tjes. - A.

Hoi allemaal, Al sinds mijn 5de zijn mijn ouders gescheiden. Sindsdien praten mijn ouders niet meer tegen elkaar en zijn er alleen maar ruzies via mails en brieven. Een paar jaar geleden stuurde mijn vader mij en mijn broer een mailtje dat hij moest worden geopereerd en dat wij niet meer konden komen in de weekenden omdat dat stress leverde. Ik ben daar toen enorm boos om geworden omdat ik het niet normaal vond dat hij dit in een mailtje stuurde en dat wij dus kennelijk stress opleverde. Daarna hebben we nog geprobeerd om weer de weekenden op te pakken maar dit is niet gelukt. Nu wil ik super graag weer contact, maar het is enorm lastig. Ik heb mijn vader meerdere mails gestuurd waarin ik vertelde hoe ik me voel, maar het lijkt wel alsof mijn vader er niks meer voor doet. Ik ben wel een paar keer naar hem toe geweest, maar dan voel ik me daar ook niet meer thuis. Mijn vader reageert wel op mijn mails, maar heel laat. En dan geeft hij als antwoord dat wij het contact weer moeten zoeken. Ik heb al verschillende therapieën gehad en uiteindelijk is er uitgekomen dat ik een post traumatische stress stoornis heb. Mijn broer heeft dit ook en hij heeft zelfs zelfmoordneigingen gehad. Ik weet niet meer wat ik kan doen, en ik wil mijn vader ook niet kwijtraken. Zit iemand in een soortgelijke situatie? of heeft iemand een idee wat ik nog kan doen?

Ik ben heel blij dat ik de naam van deze website heb gekregen van mijn hulpverleenster, want ik moet dit echt kwijt. Mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn derde en sindsdien hebben ze altijd ruzie. Over de bezoekregeling, over geld, over alles wat je je maar voor kan stellen. Op zich raakte ik hier aan gewend, maar het ging steeds verder. Mijn vader begon slechte dingen over mijn moeder te zeggen, en andersom ook. Ookal probeerde ik ze te laten stoppen, het werkte niet. Vanaf dat ik heel klein ben sloeg mijn vader mijn broer, waardoor ik bang van mijn vader werd. Hij heeft/had soms driftbuien waarin hij iedereen uitschold, en mijn broer en soms ook mijn zus sloeg. Tegen mij deed hij dat alleen nooit. Ik was 3 weekenden per maand bij hem en op mij was hij bijna nooit boos. Toen ik in groep 6 zat vroeg mijn vader of ik bij hem wilde komen wonen als ik op de middelbare zou zitten, en uit angst voor hem zei ik ja. Na een rechtzaak, en een hoger beroep kregen we het in groep 8 voor elkaar dat ik in de zomervakantie als ik naar de eerste zou gaan naar hem zou verhuizen, en om de week een weekend naar mijn moeder zou gaan. Eerst vond ik het niet erg, want het leek me toch wel leuk. Ik maakte me geen zorgen om dat hij mij pijn zou doen; dat had hij immers nooit gedaan. De eerste weken dat ik in de eerste klas zat gingen wel oke, ik had niet zo veel huiswerk en deed veel in het huishouden. Mijn vader had een tijdelijke baan, dus hij was 's avonds vlak voor het eten thuis, en meestal kookte ik samen met mijn zus. Maar voor mijn zus begon ook het schooljaar weer, en ze vertrok terug naar haar eigen huis. (Mijn broer en zus wonen op zichzelf, ze zijn eind twintig.) Ze kwamen alleen in de weekenden thuis wat ervoor zorgde dat ik meer alleen was met mijn vader, en hij zijn driftbuien ook op mij af begon te reageren. Eerst met woorden, soms met slaan. In februari van dat schooljaar sloeg hij me een bloedneus. Hij deed me heel veel pijn met dingen die hij zei; ik heb het moeilijk gehad op de basisschool en dit hielp daar niet bij. Ik kreeg eetproblemen en begon met extreem afvallen rond november 2012. Ik stopte met eten en begon mezelf te snijden of op een andere manier pijn te doen als mijn vader me ergens de schuld van gaf, ook al wist ik dat het niet mijn schuld was. Ook kreeg ik zelfmoordgedachten door alles wat hij zei/deed. Ondertussen waren er rechtzaken bezig over alimentatie (geld) en bezoekregeling ect. Zomervakantie 2013, na 1 schooljaar, trok ik het echt niet meer, en mijn moeder wist intussen alles omdat mijn beste vriendin, die ik alles pas een week voor de zomervakantie durfte te vertellen, mijn moeder had gewaarschuwd. Ik koos ervoor om niet meer terug te gaan naar mijn vader, en kreeg dit voor elkaar na een kort geding (een soort snelle rechtzaak) maar erg prettig was het niet. Nu is het dus een jaar en ook weer 2 rechtzaken later, de eet/snij/zelfmoordgedachten heb ik onder controle door hulp van een maatschappelijk werkster, maar mijn vader en ik hebben vrijwel geen contact meer en mijn broer, zus en ik ook niet. De enige die me zou kunnen begrijpen is mijn kleine broertje, maar hij is overleden toen hij nog klein was. Ik mis hem heel erg. Ik zou blij moeten zijn dat het jaar bij mijn vader nu al zo lang voorbij is, maar dat ben ik niet. Ik voel me zo erg alleen omdat niemand uit mijn omgeving weet wat ik doormaak, al proberen ze het wel te begrijpen. Ik hoop dat er iemand begrijpt wat ik bedoel of tips voor me heeft hoe ik me weer beter kan voelen, want ik wil zo graag gewoon een keer echt kunnen lachen; niet om mensen te overtuigen dat het goed met me gaat, maar omdat het dan ook echt goed gaat. Alsjeblieft, kan iemand me helpen?

jullie moeten minder ruzie maken waar kinderen bij zijn.Heel veel kinderen worden er verdrietig van en daar door ongelukkig.Wat nooit de bedoeling is van ouders lijkt me.Dus mijn tip maak niet ruzie met je ex waar je kind bij staat.Mijn vader en moeder deden dat ook waar ik verdrietig van werd.Tot dat ze besloten om via e-mail maar te gaan praten.En niet als me vader me trug kwam brengen van het weekend en dan gaan praten en ruzie krijgen.Dus doe dat niet!

Hey allemaal. Ik heb een belangrijke vraag. Ik weet namelijk niet of mijn woonsituatie wel normaal is. Ik ben 13 en ik woon in een samengesteld gezin. We hebben allemaal dezelfde moeder (op mijn pleegbroer na), maar bijna allemaal een verschillende vader. Ik heb 2 zussen, en 3 broers. Mijn oudere zus en broers zijn 10 jaar ouder en ik heb nog een jonger zusje en broertje. Mijn broertje heeft ADHD, woede-aanvallen en autisme. Hij kan niet goed nadenken en is heel erg druk. Mijn broertje heeft altijd ruzie met een van ons. Hij is altijd zo boos dat hij alles vergeet en ons in elkaar slaat. Mijn zusje is heel klein dus die kan zichzelf niet verdedigen, dus doe ik dat. Ik krijg altijd volle klappen in mijn gezicht en buik, maar ook tegen mn pols. (Dat is op zich niet zo erg, maar mijn pols is gehandicapt en daar maakt hij misbruik van.) Ik zit nu op de middelbare en kan mijn zusje dus niet meer altijd beschermen. Maar als ik op school zit en mn broertje slaat mn zusje in elkaar, krijg ik de schuld van mijn ouders. Ik kan er niet meer tegen dat mijn broertje altijd ons pijn doet en er niet eens zelf voor opdraait. Mijn vriendinnen lachen me uit omdat ik mn broertje niet aan kan. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn broertje heeft al alle training gehad maar het helpt niet. Mijn ouders weten ook al niet wat ze moeten doen. Heeft iemand tips?

hallo mijn ouders zijn al een paar jaar geschijden maar ik vind het heel vervelend als mijn ouders iets over elkaar zeggen , zoals dat mn moeder zecht dat mijn vader iets beter niet had kunnen doen . ze bedoelen het waarschijnlijk niet verkeerd maar ik vind het wel moeilijk . \ hebben jullie tips ? liefs nicole

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn al heel lang uitelkaar ik weet er niets meer van. Toen ik 3 was kreeg mijn vader een vriendin en kon ik vaker naar mijn vader maar moest ik van mijn moeder nog steeds vaker bij mijn moeder zijn. Ik wil al heel lang meer bij mijn vader zijn maar dat mag niet van mijn moeder als ik het vraag wordt ze altijd erg boos en verdrietig dus toen ging ik het maar niet meer vragen. Mijn moeder is vaak moe en boos we hebben vaak gezeur ik geef haar altijd maar gelijk anders blijft ze boos en soms zegt ze zo de hele dag niets. Mijn moeder is ook altijd boos op mijn vader en zijn vriendin. Maar nu ik 12 ben wil ik bij mijn vader wonen en soms nog naar mijn moeder. Mijn moeder gaat dat nooit goed vinden daarom vind ik het heel moeilijk. Wie weet wat ik het beste kan doen zodat ik bij mijn vader kan wonen en soms nog naar mijn moeder.

Ik mag toch zeker wel zelf weten waar ik woon?! Hallo Ik ben een meisje van 17 en ik ben een product van de scheiding zou je kunnen zeggen. Sinds mijn 13e zijn mijn ouders uit elkaar gegaan omdat het echt niet meer ging zo. Mijn ouders hadden iedere dag verschrikkelijke ruzie en zette mij, mijn zusje van 3 jaar jonger en zijn broertje van 6 jaar jonger enorm onder druk. Na 10 jaar ruzie gingen ze eindelijk scheiden en hoopte we dat alle stress in het gezin wat minder zou worden, helaas niet dus. Aangezien mijn moeder geen baan had en nog altijd niet heeft en wij alledrie door de week bij haar zijn was er een huis nodig waar we net zn vieren in konden leven. Mijn moeder leeft van de alimentatie van ons drieën. Net als het huis dat daar ook nog uit betaald moet worden. Het lukt allemaal maar net. Na de scheiding kreeg mijn vader al heel snel een nieuwe vriendin, ze had drie kinderen en was zelf ook net gescheiden. De kinderen hadden dezelfde leeftijd als wij alleen het omgekeerde geslacht. Dus meisje van 11, jongen van 14 en jongen van 17. In het begin vonden wij haar kinderen heel aardig maar na een tijdje ontstonden er meningsverschillen. De oudste ging al snel terug naar zijn vader. Ik vond het niet meer fijn bij mijn vader, de kinderen en zijn nieuwe vriendin waren geen fein gezelschap meer, ik kreeg het idee dat zijn vriendin begon te denken dat zij dingen voor ons uit kon maken. Dat beviel mij helemaal niet. Mijn broertje is een erg vermoeiend kind, hij heeft een lichte vorm van pddnos en adhd. Hij gebruikt medicijnen om rustig te zijn en goed te functioneren op school, de medicatie word niet vergoed en omdat mijn vader dat veel geld kostte besloot hij het voor goed op te lossen, volgens hem werken de medicijnen als een placebo (ook al mag je de grens er niet eens mee oversteken omdat het officieels als drugs werkt) wist mijn vader toch heel zeker dat het placebo was. Mijn vader geloofden erin dat mijn broertje het gewoon kon, maar hij niet wilde luisteren of normaal doen. Door veel straf te geven en mijn broertje te schoppen en af en toe een tik op het hoofd te geven zou mijn broertje heel normaal leren doen. Wat hij met mijn broertje deed, deed hij ook bij mij. Ik heb add. Het is geen ziekte en ik ben ook geen verstandelijk beperkte, maar ik vergeet wel erg veel en ik ben heel onzeker. Doordat ik vroeger niet op kon letten heb ik een leerachterstand ontwikkeld en moest ik naar een school voor kinderen met leerproblemen, ik heb ook dislexy hierdoor ben ik ook erg slecht in dingen zoals spelling. En ben ik ook beland op de VMBO. Mijn vader heeft nooit geloofd dat ik er niks aan kon doen dat ik niet on leren en op de vmbo zat, hij dacht dat ik lui was.. Hij zou mij leren hoe ik goed kon functioneren zodat ik naar de havo kon, hij wilde geen tweede kind dat dom was. Maar de manier waarom hij het deed bestond voornamelijk uit mij belachelijk maken en te vaak roepen dat ik dom was en lui en gehandicapt. Toen ik ouder werd probeerde ik meer voor mezelf op te komen, maar hij wilde altijd gelijk hebben. Als hij dat niet meer kon met woorden moest het maar met zijn handen. Toen ik op vakantie niet meteen mijn laptop dicht deed kreeg ik een klap in mijn gezicht. Later toen ik net 16 was geworden raakten we een keer slaags, hij wilde me buiten de deur zetten inmijn pyjama, ik sputterde natuurlijk tegen maar uiteindelijk kreeg hij wel zijn zin aangezien hij veel sterker was, toen ik buiten stond had ik paarse polsen.. Toen ik mijn moeder had gebeld kwam hij me weer woedend halen en pakte me weer vast en wilde me weer naar boven brengen. Ik wilde niet, ik wilde daar weg! Uit nijd gaf ik een trap tegen de deur en warempel zat er een scheur in. Hij werd er zo boos om dat ik zelf naar boven gerend ben. Vanaf dat moment stond ik bekend als het kind met agressieproblemen, hij vertelden het aan zijn vriendin en zijn beste vriend. Ik was goede vrienden met de zoon van mijn vaders vriend maar vanaf dat moment vond hij mij ook raar en hebben we nooit meer gepraat. Mijn pa en zijn vrienden (volwassenen) maakten mij belachelijk.. Ik voelde me verschrikkelijk en belandde in een depressie... Na een tijdje bleef ik weg, ik zij hem heel kort dat ik niet meer naar hem toe wilden en ben toen ook niet meer gegaan, hij zij er niks op. Die winter voelden ik me heel rot, ik was heel onzeker en had geen lol meer in het leven,ik begon aan automitulatie en ik vond mezelf dom, stom, lelijk en ik twijfelde eraan waarom ik nog leefden. De manier waarop ik me gedroeg deed me denken aan iemand die leed aan een depressie en bdd in één. Gelukkig werd dit steeds minder toen hij met rust liet. Toen het lente werd kwam ik weer bij, ik werd weer wat vrolijker, na mijn stages ging ik kijken naar mijn toekomst omdat ik eindelijk genoeg zelfvertrouwen had, heb open dagen bezocht van verschillende opleidingen. Ik werd zelfs verliefd! Met andere woorden, de zomer was een groot succes. Nu kreeg ik gister het volgende bericht: mijn vader wil dat ik weer bij hem kom, het is bijna een jaar geleden dat ik er voor het laatst was. Volgens hem moet ik er nog steeds komen en als ik dat niet doe wil hij er een rechtszaak van maken. Ook begon hij meteen over jeugdzorg.. Want hij wist zeker dat mijn moeder mij niet kon opvoeden en ik stil zou staan in mijn ontwikkeling. Ook wilde hij de alimentatie stop zetten zodra ik 18 werd, dat zou betekenen dat ik, mijn zusje, mijn broertje en mijn moeder, weer moesten verhuizen. Dat zou de 3e keer worden sinds de scheiding. Nou weet ik niet wat ik moet doen.. Het punt is dat ik niet van plan ben terug te gaan naar mijn vader, ik mag toch zeker wel zelf beslissen waar ik woon?! Ik kan al zo weinig, ik gebruik super dure medicijnen die me net een beetje helpen met mijn concentratie. Ik loop bij een psychiater om me van mijn onzekerheid en depressies af te helpen en ik kan eindelijk over straat zonder me kapot te schamen voor mij eigen uiterlijk. En ik blijf al sinds de lente van mesjes/schaartjes af. Iets waar ik vreemd genoeg ook trots op ben. Wat moet ik nou doen? Ik wil niet naar hem terug, ik heb nog 1 jaar om een opleiding te vinden waar ik toegelaten kan worden (zonder diploma, want op mijn school krijg je geen examen) maar als ik weer bij hem ga wonen komt er denk ik niks van mij. Ik kan me niet ontwikkelen als iemand me de hele tijd stom/dom/gehandicapt/lelijk noemt. Dus... Hoe moet ik het aanpakken met jeugdzorg?? Hoe kan ik van me af bijten en jeugdzorg in laten zien dat ik me bij mijn moeder goed kan ontwikkelen en me goed kan voelen?? En hoe zit het met een rechtszaak?? En wat nou als ik straks 18 ben? Een bijbaan weegt niet op tegen mn alimentatie.. En ben ik überhaupt nog wel verplicht om bij hem te komen? Ik ben tenslotte al 17 en geen 12???? KAN IEMAND ME ALSJEBLIEFT WAT TIPS GEVEN!!