Hai, ik ben 14 jaar en ik was 8 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Ik heb 6 jaar alleen maar gezeur gehad met de scheiding, Mijn vader had er jarenlang moeite mee dat mijn moeder er mee gestopt is en heeft nooit vriendelijk tegen haar gedaan, hij bleef haar maar sms'en, langs rijden om te kijken wie er was enzovoort. Hoe erg ik het ook vond voor mijn moeder, het deed mij het meeste pijn want door de dingen die ik soms heb mee gekregen heb ik mijn vader als een heel ander persoon gezien. Nu ik wat ouder ben heb ik een tijdje terug een keuze gemaakt tussen mijn ouders en heb voor mijn moeder gekozen. Mijn vader was er kapot van en heeft er alles aan gedaan om mij weer terug te krijgen, maar door inplaats van een lief berichtje te sturen kreeg ik juist boze berichten, ik heb nu 2 weken terug een gesprek gehad met mijn vader, moeder , iemand van jeugdzorg en natuurlijk mezelf. En ik ga weer naar m'n vader toe & ik ben blij dat ik weer ga want mijn ouders proberen nu ook normaal tegen elkaar te doen. En dat is alles wat mij gelukkig maakt! Dus nooit opgeven op je eigen ouders, vertel wat je dwarszit en als ze het zelf niet zien zoek er dan hulp voor.

Mijn ouders zijn nu al 3 jaar gescheiden, en ik ben om de week bij mijn vader. Maar ik verveel me heel erg bij mijn vader en ik heb er bijna altijd ruzie. Het liefste zou ik niet meer vaak naar mijn vader gaan maar ik vind dat niet leuk voor mijn vader. Ik weet niet wat ik moet doen. Hebben jullie nog misschien tips?? -Anoniem

Hai, ik ben 21 jaar en mijn ouders zijn 4 jaar uit elkaar. hij gaat met de beste vriendin van mijn moeder. ze kennen elkaar van zwangerschapgym en ken haar dus al heel mijn leven. hier heb ik veel moeite mee gehad, al vanaf begin aan heeft mijn vader geroepen dat ik het maar moet accepteren. ik kon dit niet en 4 jaar lang gaat het contact stroef. zoveel gebeurd, gezegd. veel ruzies en problemen gehad. maar omdat ik altijd een vaderskindje was en dit als een verlies ziet maar toch dit weer heel graag terug wilt blijf ik het maar proberen. bij de psycholoog gezeten. maar dit heeft niet geholpen werd alleen maar emotioneler van. ik heb heel vaak gezegd dat ik goede contact met mijn vader belangrijker vind dan met zijn vriendin. maar toch na 4 jaar na al dat gedoe blijft hij het proberen. net als vandaag ook: we gaan naar puppy cursus. hij had mij hiervoor uitgenodigd en op punt dat ik naar huis gaat zegt hij: dit kan niet elke keer want mijn vriendin vond dit niet leuk want wij voeden hem samen op... ik heb net alsof gedaan dat ik het niet hoorde. maar was hier pissig op want gaat eindelijk weer beetje beter... ik heb zoveel gezegd dat ik er zelf mee kom om haar te zien wanneer ik er klaaar voor ben.. maar kan niet zeggen of het morgen is of pas over 10 jaar. maar hij verpest het elke weer.. en weet het echt niet meer. is echt niet goed meer voor mij,, boosheid, verdriet, teleurstelling al 4 jaar lang... mensen in me omgeving worden het ook natuurlijk zat.. zoals mijn vriendje en mijn moeder en mijn zusje... heeft iemand tips, advies of wat dan ook voor mij? alvast bedankt voor het lezen en dat ik mijn verhaal kwijt kan en voor eventueel reactie :)

Hallo mijn ouders zijn gescheiden maar de vriendin van mijn vader knijpt mij (heel hard en dat doet echt veel pijn) als ik niet luister is dat kinder mishandeling? Want ze is niet eens mijn moeder dus heeft ze niks over mij te zegen vind ik. En het is echt niet dat ik een vervelend kind ben ofzo Kunnen jullie antwoord geven op die vraag Al vast bedankt

Beste villapinedo ik heb jullie hulp nodig. Mijn ouders zijn vanaf mijn zesde gescheiden ennalles ging gewoon goed. Totdat mijn vader een vriendin kreeg. Dat was het begin van de zomervakantie. Toen ging alles nog goed want we gingen allemaal leuke dingen doen. Maar na de zomer vakantie vond ik die vriendin helemaal niet aardig meer. En er waren ook steeds meer problemen. Daardoor ging ik steeds minder naar mijn vader. Die vriendin veranderde mijn vader ook helemaal. Ookal gaf hij dat niet toe. Uiteindelijk ging het helemaal mis. Op mijn vaders verjaardagsfeest kreeg ik een beetje ruzie met zijn vriendin. De volgende ochtend belde ik huilend mijn moeder op. Die kwam mij en mijn zusje gelijk ophalen. Toen ben ik er 2 maanden niet geweest. Eingelijk was het probleem nog helemaal niet opgelost daarna. Op een ander feestje ging het zo erg mis dat de politie moest komen. Nu ben ik helemaal niet meer bij hem. Alleen moet ik nog contact met hem zoeken als ik niets meer van hem wil weten? Of moet hij dat dan maar doen? Maar door hem is de band met mijn hele familie gelijk verbroken. Ik heb helemaal met niemand meer contact. WAT MOET IK DOEN Liefs annomiempie

Hallo Mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik in groep 3 zat (ik zit nu in groep 8) mijn vader is opnieuw getrouwd. Ik vind haar alleen niet aardig. Ik doe alsof ik haar aardig vind maar dat is niet zo. ze trek bijna de hele tijd haar kinderen voor. En heeft altijd commentaar op mijn broertje en mij. En nu hebben ze samen een huis gekocht. Ik sluit me zelf altijd in mijn kamer om haar niet te zien. Ik durf dit niet aan mijn vader te vertellen. Ik wil het hem wel vertellen. Hoe kan ik dit het beste doen ? Groetjes ?

hoi iedereen mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 jaar oud was ( toen had ik er nog geen last van ) en toen ik 8 was ben ik samen met mijn moeder naar Rotterdam verhuist ( ik kwam uit Hellevoetsluis ) ik heb in dat jaar heel veel tegen mijn vader gelogen. ik zei bijvoorbeeld heel vaak dat ik iets leuk vond maar dat was dus niet zo een jaar later kwam mijn vader daarachter en heeft hij heel veel tegen mij geschreeuwd. de problemen hebben zich nu alleen maar opgestapeld : hij heeft mij heel vaak gekwetst, hij is getrouwd, ik heb een broertje van 4 en een zusje van 2 en of het allemaal niet erger kan worden zit ook nog in de puberteit en durf ik weer ruzie te maken met mijn vader. ( dat heb ik dan ook gedaan ) ik heb hem nu al sinds december niet gezien en ik wil hem ook niet zien maar ik wil hem wel over het alledaags leven vertellen. wat moet doen? groetjes, Renée

hey, ik heb al eerder een berichtje gezet hier. ik ga om het weekend naar mijn vader (in een andere stad) en ik wil minder contact hebben met mijn vader omdat ik er vaak tegen op zit (staat allemaal in vorige bebricht). ik heb er al met mijn mentor over gepraat, dat heeft me veel geholpen, en we gaan samen met mijn moeder praten want mijn moeder weet er nog niks van. ik praat niet zoveel met mijn moeder en ik heb soms het gevoel dat ze me een beetje negeerd en dan heb ik geen zin om dit soort dingen te vertellen. en ik ben ook bang dat als mijn mentor een mailtje stuurt dat ze dan zegt dat ze geen tijd heeft :( (zegt ze bij mijn zus ook vaker bij belangrijke dingen ) heeft iemand tips voor het gesprek, ik vind het best eng ??? groetjes anoniempje

Hey, mijn ouders zijn al gescheiden sinds mijn 4e. Omdat ik zo jong was kan ik er goed mee omgaan en heb ik er geen moeite mee. Mijn vader woont met zijn nieuwe vriendin in Zwolle, erg ver weg van waar ik bij mijn moeder woon (Ik ga 1 keer in de 2 weken een weekend naar mijn vader). Mijn ouders hadden vroeger altijd nog een goede band maar sinds mijn vader een nieuwe vriendin heeft loopt alles mis. Ze maken weer veel ruzie om het brengen en ophalen van mij en mijn zus, en mijn vader hangt altijd de telefoon op als mijn moeder belt. Ik kan erg slecht tegen veel stress, dus hebben jullie misschien tips waardoor ik me beter voel, of waardoor mijn ouders weer normaal doen tegen elkaar? Lisa

Hallo, Vanaf gister heb ik te horen gekregen dat mijn ouders uit elkaar gaan. Mijn moeder heeft een ander. Ik vind het ontzettend moeilijk om hiermee om te gaan en kan mijn moeder veel verwijten. Ik ben zo boos, bang en verward dat ik gewoon niet weet hoe en wat. Hoe kan ik het accepteren dat het voor altijd over en uit is, dat mijn moeder op vrij korte tijd een ander heeft en dat mijn vader alleen achterblijft. Ik voel me verraden en in de rug gestoken. Kan me iemand een beetje vertellen hoe en wat ik dit beter kan accepteren en hier een manier mee kan vinden om het een plekje te geven? Ik ben echt onwijs verdrietig. Dank jullie wel alvast!