Gister

Hoi Kayl, Het is heel begrijpelijk dat je het moeilijk vind om met de scheiding van je ouders om te gaan. Je hebt het gister pas te horen gekregen dus het is ook allemaal heel vers. Ik heb in een soort gelijke situatie gezeten dus ik snap je boosheid, verwarring en angst wel. Mijn moeder werd verliefd op een ander. Ik weet nog heel goed hoe boos ik was op haar. Ik verweet haar alles, de hele scheiding en alle problemen, het was allemaal haar schuld. Achteraf gezien zie ik dat dit allemaal niet haar schuld was. Beide partijen hebben hier een aandeel in. Maar op het moment dat je het te horen krijgt dan zie je dit niet en wil je dat ook eigenlijk helemaal niet zien. Ik moest ook snel bij de desbetreffende man gaan wonen (door omstandigheden) met mijn moeder en broertje en zusje. Niet leuk maar ik was nog jong dus je kan niet anders dan het maar accepteren en over je heen laten komen. Ik zou jou willen adviseren de tijd te nemen. Zoiets accepteren doe je niet zo 1,2,3 en dat mogen ze ook niet van je verwachten. Praten is heel erg belangrijk. Het kan zo enorm opluchten om je verhaal kwijt te kunnen bij je ouders, familie of bij een hele goede vriendin. Even een schouder om op te huilen. Want het doet gewoon pijn. Verder kan een beetje afleiding ook altijd helpen. Uiteindelijk zal je het een plekje kunnen geven en het kunnen accepteren. Het heeft tijd nodig dus neem die tijd. En geef ook aan als er dingen zijn die je niet prettig vind. Dan kunnen je ouders daar proberen rekening mee te houden. Heel veel sterkte en weet dat je hier altijd terecht kan met je verhaal en vragen. Liefs Evi

Lieve Kayl, Wat ontzettend verdrietig voor je, en natuurlijk voor je vader. De manier waarop jij het beschrijft, doet me enorm denken aan de situatie waarin ik zat. Jaren geleden. Mijn vader vertelde ons plotseling dat hij een ander had en niet trouw was geweest aan m'n moeder. Mijn broertje begon te huilen, ik niet. Ik voelde vooral immense woede en wilde mijn vader niet eens meer aankijken. Jij beschrijft het echt goed: 'in de rug gestoken'. Zo voelt het inderdaad. Iemand die je altijd vertrouwd hebt, laat zich ineens van een andere kant zien. En als dat je moeder of je vader is, komt dat extra hard aan. Het is logisch dat je boos bent op je moeder, maar helaas worden sommige mensen opnieuw verliefd of komen ze in vervelende situaties terecht, waarin een aantal mensen totaal de verkeerde keuzes neemt. Voor nu wil ik je meegeven dat het vooral tijd nodig heeft. Dat klinkt cliché en misschien wil je helemaal niet dat het lang kan duren voordat je er echt overheen bent, maar het is helaas wel de waarheid. Afleiding helpt wel, altijd. Maar ik zou je willen adviseren om dit niet TE letterlijk te nemen; als je verdrietig bent, huil gewoon. Ook al is dat misschien op een vervelende dag wel tien keer. Je gevoelens uiten is zeer belangrijk in het verwerkingsproces. Als je alleen maar hevig gaat stappen, veel gaat feesten/drinken en telkens ietwat extreme dingen doet om 'afleiding' te zoeken, komen die emoties vroeg of laat harder terug. Dat heb ik zelf ondervonden;) Wat mij overigens vooral hielp, was een psychologe. Op ten duur bleef ik me boos en verdrietig voelen, en ik wilde daar echt vanaf want het brak me grotendeels op. De scheiding van mijn ouders werd ook 'mijn verdriet', en dat is akelig. Ik ging op gesprek bij een psychologe om alles eruit te gooien. Gewoon beginnen te vertellen aan iemand die geen oordeel velt, die je niet kent. Dat is lekker. In het begin vond ik het raar en lachte ik om sommige opdrachten die ik moest doen, maar na afloop voelde ik me een stukje 'vrijer' en begreep ik ook waarom zij voor een bepaalde opdracht koos. Daarnaast zou je (wellicht over een paar weken of maanden) kunnen overwegen om je moeder een brief te sturen. Met al je emoties erin verwerkt, of het nou pijn, verdriet of woede is. Alles vertellen. Op die manier gaat je moeder ook inzien wat het met jou doet. Ze zal ongetwijfeld weten hoe hard dit aangekomen is bij je, maar de details en de 'fijne gevoelens' zitten diep in jou, en die kun je uitgebreid verwoorden. Het is trouwens niet gek als je het gevoel hebt dat je haar even een tijdje niet wilt zien. Dat heb ik ook gehad met mijn vader. Het deed hem flink pijn, maar soms heb je even die tijd nodig voordat je klaar bent om op een fatsoenlijke manier langs te komen;) Verder wil ik je meegeven, beste Kayl, dat -hoe akelig en pijnlijk het ook is- je er uiteindelijk echt overheen komt. Nooit helemaal 100%, omdat je al die mooie herinneringen zal blijven houden toen jullie allemaal nog samen waren, maar geloof me: er komen ook weer nieuwe, leuke tijden aan, waarin je misschien wel hele toffe mensen ontmoet. Het gaat er uiteindelijk om hoe je alles kan verwerken voor jezelf, en dat je je niet van het pad laat afbrengen door de scheiding van je ouders. Je wordt er sterker van, ijzersterk. Jij ook. Ik wens je heel veel succes en sterkte de komende tijd. Heb je nog vragen of wil je er eens over praten? Dat mag altijd, daar sta ik open voor. Op Facebook zelfs, zoek me maar op. Ik wil zoveel mogelijk mensen helpen die in hetzelfde schuitje zitten als ik toentertijd;) Groetjes! Yannick

Beste Kayl, Wat vervelend voor jou dat jouw ouders gaan scheiden. Mijn ouders gingen ook uit elkaar omdat mijn vader een ander had gevonden. In het begin vond ik dat ook heel erg. Het heeft even geduurd voordat dit een goed plekje had gevonden. Het is heel logisch hoe jij je nu voelt, iedereen zal zich zo voelen in het begin, wanneer ze het net hebben gehoord. Ik denk dat het goed kan zijn om met jouw moeder te praten over de situatie. Vertel haar wat jou op dit moment niet helemaal lekker zit. Mocht je dit moeilijk vinden dan adviseer ik je om iets op te schrijven en het aan jouw moeder te geven, dit is misschien ook iets prettiger dan een gesprek over zo'n lastig onderwerp te beginnen. Vraag haar gerust in het gesprek of in de brief dingen die je graag wilt weten, laat vooral zien hoe jij je voelt bij de situatie. Het uiten van gevoelens kan heel goed helpen om mensen duidelijk te maken hoe jij erover denkt. Geef ook aan bij jouw moeder hoe jij de toekomst verwacht. Geef het ook absoluut aan wanneer je de nieuwe vriend van jouw moeder voorlopig nog niet wilt zien. In het begin vond ik het ook fijn om hier even mee te wachten en eerst het rouwproces zijn gang te laten gaan. Het is belangrijk dat jouw moeder weet hoe jij in de situatie staat, dan houdt ze hopelijk ook rekening met je! Ik wens jou veel succes en sterkte toe! Groetjes, Aron

Hoi kayl, Wat vervelend zeg ! Vorig jaar heb ik het zelfde mee gemaakt als jij, ook mijn moeder had een ander enz.. Ik kan dus wel begrijpen hoe je je voeld. Het is natuurlijk vreselijk als je ouders gaan scheiden, wat ik zou doen is: praat er over met vriendinnen / vrienden Mijn vriendinnen vragen er nooit naar en dat vind ik echt niet fijn. Dus laat aan ze weten dat je het fijn vind om er soms over te praten. Of pak het anders aan, en ga lekker leuke dingen doen met je vrienden. In deze zware periode kunnen vrienden heel fijn zijn. Het hoeven btw niet perse vrienden te zijn, het kan ook wel je familie zijn. Ik wens je super veel sterkte Liefs Sil