Hoi,

Mijn ouders zijn sinds 2 jaar daadwerkelijk uit elkaar(als in allebei verhuisd naar een apart huis). De scheiding zelf was alleen wel al meer dan 10 jaar bezig. Hier was ik me pas bewust van na dat mijn zus me dat vertelde een jaar voor de daadwerkelijke 'scheiding'. Dit was dus eigenlijk een hele ongezonde situatie waarin mijn ouders nog bij elkaar woonde, terwijl ze eigenlijk al 'gescheiden' waren. Mijn vader heeft uiteindelijk ook nog een vriendin gekregen, waar hij af en toe was. Mijn broer en zus waren de laatste twee jaar voor de scheiding al uit huis(gevlucht kun je het ook wel low key noemen). Sinds we daadwerkelijk zijn verhuisd, hebben mijn ouders alleen nog contact gehad via mail, advocaten en in de rechtbank. Ze spreken elkaar NOOIT face-to-face. Opzich ging het contact via de mail prima, maar dit liep fout nadat ik te horen kreeg van mijn moeder dat mijn vader haar 'stalkte'(mijn moeder is niet goed in het gebruiken van de juiste termen, dus ik neem dit met een korrel zout). Hij schijnt haar uit te schelden, en te beschuldigen van allemaal verschillende dingen waardoor zij nu niet meer wil mailen. Van mijn vader krijg ik te horen dat mijn moeder bij elk klein conflict haar advocaat op zijn dak stuurt waardoor contact praktisch onmogelijk is. Het punt is dat ik weet dat beide verhalen deels waar zijn, mijn moeder heeft een verleden waar ze gewoon simpelweg trauma's aan heeft over gehouden waardoor communicatie soms gewoon niet zo soepel loopt(simpel gezegd). Ik begrijp mijn vader's agressie aangezien hij hier al meer dan 23 jaar mee heeft geleefd(ze is niet de makkelijkste). Maar ik weet dat mijn vader's benadering ook niet altijd even soepel is. Dus of alles wat mijn moeder zegt klopt weet ik niet, en als ik heel eerlijk ben interesseert het me ook niet. Ik heb aan beide gevraagd of ze niet meer tegen elkaar VOOR mij willen praten. Want er werd vaak zat 'mijn mening' gebruikt om elkaar af te matten, terwijl dit mijn mening niet eens was. Toch blijf ik van beide kanten de zelfde dingen horen en dit verandert gewoon niet. Mijn ouders hebben geen verbaal contact, en ik moet letterlijk alles regelen. Nu ik 18 word komt zelfs de regeling van de alimentatie op mijn bordje te liggen. Ik kan dit gedoe gewoon niet meer handelen, en ik ben er gewoon klaar mee. Ze moeten gewoon weer met elkaar gaan praten zodat ik van dit gezeik af ben. Ik heb al vaak genoeg gesprekken met beide gehad waarbij ik zei dat ik gewoon wilde dat ze hun eigen ego en problemen even zetten, en voor de verandering een keer alleen aan mij te denken aangezien ik hier al bijna mijn hele leven aan kapot ben gegaan. Dit is gewoon niet normaal moeilijk voor een tiener om mee om te gaan. Vooral wanneer je niet weet wie van je ouders de waarheid spreekt, en je alleen maar te horen krijgt dat alles wat er over de ander wordt gezegd 'ook nuttig is om voor jou te horen'. Sorry voor dit lange verhaal, het is interessant om te zien dat dit zelfs nog maar 10% van het hele verhaal is. Uiteindelijk vraag ik me eigenlijk gewoon af of er iemand is die zich in dit verhaal kan vinden en misschien een paar tips heeft? En als ik nog even iets mag zeggen tegen de ouders in een scheiding: - Jij hebt kinderen genomen, ze zijn JOUW verantwoordelijkheid en JIJ moet ze dus een veilige en vertrouwde omgeving geven om ze in op te voeden. - Je kunt een kind NOOIT dwingen om te luisteren naar wat jij te zeggen hebt. Hoe belangrijk jij ook mag denken dat het voor hun is om te horen, NEE IS NEE. Alvast bedankt, en probs naar het bestaan van deze website! xx

Help gister weer bij mijn vader geweest. wij vinden het nog steets niet fijn daar. maar hij mag ons soms op dinsdag ophalen van school. ik wilde graag een vriendinetje mee maar dat vond hij niet goed. en me zusje wilde ook een vriebdinetje maar dat ging ook niet. hij deed heel super boos. jullie zeggen dat de grote mensen ons misgien kunnen helpen of de rechter maar daar is mama al een paar keer geweest en dat helpt niks. wel veel afspraken zegt mama maar papa wil die niet. en papa praat nog steets niet tegen mama en mijn oma. papa ging weer hele lange verhalen houden tegen ons. dat wij hem wel moeten knufelen als hij ons komt ophalen. want dat wil hij en dat hoort ook zo zegt hij. dat moeten we doen. maar dat willen we niet. maar dat moet en dat wij dan niet zo suf moeten doen tegen hem. we willen niet naar hem toe hij doet maar moe en boos en met anderen erbij doet hij wel leuk. maar op school leren we dat we nee moeten zeggen als we niet aangeraakt willen worden, maar dat zeggen ze niet over je vader. maar wij zijn gewoon niet blij als hij komt. en hij doet ook niet blij als wij er zijn. het voelt ook niet fijn. hij had weer hele verhalen omdat me zusje pas ziek was en toen hoefden we niet naar hem toe. en hij zegt maar dat het niet waar is dat zij ziek is. maar als we zeggen dat hij dan maar langs moet komen dan kan hij zien hoe het is. en mama vraagt dat ook aan papa maar hij wil dat niet. hij zegt tegen ons dat hij geen toneel wil spelen. en nu wil hij een telefoon kopen voor ons. en dan moeten we zelf naar hem bellen als we ziek zijn of als we weer beter zijn. maar we mogen gewoon dus niet ziek zijn als we naar hem toe moeten. en bdan zegt hij dat het leuk is een telefoon want dan kan ik ook naar mama een sms sturen. maar dat geloof ik niet dat dat mag want hij zegt ook dat hij het zegt als de telefoon aan mag. wij moeten van mama papa al bellen op zondag en dat vinden we ook niet leuk. want als we iets leuks vertellen praat hij zo raar het dat hij het niet leuk voor ons vint.en dan gaat hij verhalen vertellen die hij leuk vint. ik ben bang als ik een telefoon heb dat hij dan elke dag als ik bij mama ben nu een sms gaat sturen en dat hij dan boos is als ik niets wil trug sturen. ik ben bang voor mijn vader en voel me heel erg verdrietig. ik wou dat ik zelf kon kiezen als ik naar hem toe wil en me zusje wil dan maar een keer per jaar. maar niemand snapt het want bij andere doet hij aardig.

mijn moeder is altijd bezig met allemaal dingen waardoor ze geen tijd heeft voor mij, daarom kunnen bijna nooit samen een spelletje of zo doen,wat moet ik doen?

Mijn ouders besloten in januari te gaan scheiden. Het klinkt heel raar maar het was niet echt een verrassing voor mijn broertje en ik. Alles leek prima te gaan, het zou een 'rustige' scheiding worden, als dat al bestaat. Tot een moment zo'n maand later, m'n vader steeds wegging, en ik weet niet meer hoe we erachter kwamen, maar hij had een andere vriendin. Zie mijn ouders woonden nog steeds in t zelfde huis, omdat mijn moeder nog geen anders huis had, Ze leefden gewoon rustig als vrienden naast elkaar. Ik weet nog het moment dat hij z'n jas aan deed en ik vroeg waar ga je heen? Mag ik mee?, want ik verveelde me. Maar toen zag ik z'n blik, en ik weet niet wat er gebeurde met me maar ik snapte t al. Hij ging naar haar en dat deed pijn. Nu maanden later woont hij bij haar, en ik m'n broertje en m'n moeder wonen nog steeds in ons huis. Maar het doet pijn want we zien onze vader bijna nooit. Ik snap het wel, hij heeft het heel druk met z'n werk etc. Maar als je dan iets ziet op Facebook of via via hoort dat hij een heerlijk dagje uit was met haar en haar kinderen, doet dat pijn. We zien m vaak zo'n een keer per week. Maar soms zitten er twee weken tussen. En dan ben ik boos op hem en hoef ik hem niet te zien, maar als ik hem zie dan is t weer weg. Want dan denk ik aan hoe we t vroeger hadden. Hij was m'n maatje. Ik kon met m lachen, heel hard. Met hem dingen doen, al was t een auto maken. En hoe goed hij was met m'n vriendinnen en anderen. Hoe hij van die domme grappen maakte, wat zo stom was waar je wel van moest lachen. En dat zie ik steeds als ik hem weer zie. Ik kan niet goed om met z'n nieuwe vriendin. Ze wilt aan iedereen laten zien dat zij een gelukkig leventje heeft, met hem. Incl mijn moeder. Dit doet mijn moeder ook pijn. De vriendin zelf is eerder ook gescheiden, ik snap niet waarom zij niet begrijpt dat wat zij doet tegen mijn moeder soms iets te ver gaat. Mijn vader is t soms ook niet eens met haar, zij wil veel dingen op Facebook zetten met foto's, terwijl dat mij en m'n broertje ook pijn doet. Ik snap t. Ze zijn een gelukkig stel, en dat mag ook wel. Maar soms denk ik dat ze niet nadenkt over ons. Over hoe wij als kinderen ons voelen. Nu gaan we wel eens mee met een dagje op pad of een verjaardag, maar die botsing met die nieuwe vriendin zal er denk ik altijd zijn. En dat vind ik niet zo erg. Maar ik wil alleen m'n vader, soms wou ik dat t zoals vroeger was.. Ik zie m thuis nog steeds af en toe op z'n stoel zitten en lachen, of iets vertellen. Ik mis hem.

Hallo allemaal, Mijn ouders zaten vroeger veel ruzie te maken met elkaar, als wij in bed lagen, maar ook als wij beneden zaten begonnen ze soms tegen elkaar te schreeuwen. Ik zag het dus al aankomen dat ze zouden gaan scheiden... Eerst dacht ik dat ik er veel moeite mee zou krijgen, maar dat was helemaal niet zo. Ik ben nu 14, ongeveer 4 jaar geleden zijn ze gescheiden. Voor sommige ouders (maar ook voor kinderen) is het beter dat ze gaan scheiden. Anders loop je de hele tijd rond met het geschreeuw van je ouders in je hoofd en daardoor kan je je misschien minder goed concentreren. Wat ik nog wol zeggen is dat je niet in een hoekje moet gaan zitten om te huilen, maar ga gewoon door met het leven, want dat is ook belangrijk! Blijf contact houden met beide ouders en zorg dat je ze allebei ongeveer evenveel ziet! Ik hoop dat dit nuttig was! Groetjes Bente

mijn ouders maken constant ruzie om geld en andere zaken elke keer als ze even bij elkaar zijn maken ze ruzie vet irritant wat moet ik doen?

Hoi, ik vind het eng om dingen tegen mijn vader te zeggen. Ik ben heel bang dat hij boos word. Bijvoorbeeld over de zomervakantie dat hij mij drie weken mee wilt nemen en ik en mijn moeder vinden dat te lang, maar als ik geen drie weken mee ga dan gaat hij alleen en dan mis ik hem heel erg. Ik durf dan niet te zeggen dat ik heel graag mee wil, maar niet zo lang. Hebben jullie tips voor mij?

Mijn moeder heeft nu al 2 jaar een nieuwe vriend en op het begin mocht ik hem wel maar de laatste paar maanden begin ik me steeds meer te irriteren aan hem, maar ik wil het ook niet tegen mijn moeder zeggen want dan kwets ik haar. Wat moet ik doen?

Mijn vader heeft waarschijnlijk een nieuwe vriendin, dat heeft mijn zusje al gezien en ik ook in zijn telefoon dan ze stuurt de hele tijd hartjes en ongepaste berichtjes, hij belt de laatste tijd ook veel vaker en langer, maar hij zegt er niks over tegen ons dit speelt nu ook al langer dan twee maanden. Wat moeten we doen?