Hoi ik ben Fé en ik heb ook gescheiden ouders ik woon het meest bij mijn moeder en dat vindt ik ook het fijnst mijn vader en zijn vriendin doen stom en heel vervelend ze liegen ook en zo ik ben Zo blij dat ik het meest bij mama woon en het wordt ook steeds erger ik ben er ook echt boos en verdrietig over dus ik snap veel mensen die dit ook hebben lieve groetjes Fé

Het contact met mijn vader is al jaren slecht. Hij belooft altijd opnieuw dat hij meer moeite voor mij gaat doen en vaker leuke dingen met mij gaat doen, maar dit komt er nooit van. ik heb hier veel moeite mee en bespreek dit ook met mijn moeder. Ik mis een vader in mijn leven en weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Ik zoek zelf eigenlijk ook geen contact meer met hem op en voel me daar soms schuldig over, maar ik ben niet verplicht om contact met hem te zoeken en hij moet ook meer moeite doen. Als iemand meer weet over hoe ik hiermee om kan gaan hoor ik het graag🙏🏼

het gaat niet zo goed met mijn ouders en daar heb ik veel last van als ze ruzie maken dan huil ik vaak en ik weet niet echt wat ik moet doen

Wat moet ik doen als mijn ouders ruzie hebben?

Hi, ik ben al een tijdje heel erg boos op mijn vader. Hij zoekt zelf ook geen contact meer op, al maanden lang. Het is erg recent allemaal, en het ouderschapsplan zegt nu 3 weken moeder en 3 weken vader. Nu heeft hij wel contact met mijn oudere broer, maar daar zegt hij ook niks tegen over de vakantie, wonen (ik woon niet bij m’n vader, alleen bij m'n moeder) etc. Ik vroeg me af of het echt verplicht is dat ik die 3 weken vakantie bij mijn vader besteed? Hij heeft geen kamer voor me in zijn nieuwe woning, geen contact, etc, maar in het ouderschapsplan staat het dus wel. Weet iemand of dit verplicht is? Of kan ik mijn eigen plannen maken voor deze vakantie?

Ik en mijn vader hebben een ruzie gehad waardoor hij over dingen heeft gelogen, ik heb mijn vader nu al bijna een maand niet gezien en hij wil wel op mijn musical komen, hij heeft mij ook vandaag geappt. Ik heb nog niet gereageerd want ik ben bang dat hij gaat vragen waarom ik niet meer kom, ik heb het gevoel alsof mijn vader niet meer van mij houd. Iemand tips?

Mijn ouders zijn al 30 jaar getrouwd, alleen de laatste tijd gaat het de slechte kant op. Vorig jaar kwamen we erachter dat mijn vader vreemdging. Dit was hartbrekend voor mijn moeder zus en ik. Een man waar je naar opkijkt, er razen zoveel emoties door je heen maar voornamelijk teleurstelling. We besloten gezamenlijk hem nog 1 kans te geven. Ik heb altijd een goede band gehad met mijn vader. Vanaf dat moment is het nooit meer hersteld, ik gedraag me normaal, maar het doet ontzettend veel pijn als ik naar hem kijk. Mijn moeder heeft het erg moeilijk om het te verwerken. Maar we zijn nu al een jaar verder op een moment moet je het kunnen laten rusten, of je moet er een punt achter zetten. Op het moment voelt m’n moeder zich niet meer gehoord door mij en m’n zus. Alleen na een jaar lang gezeik over je heen te krijgen is dat logisch, ik wil zo graag dat het weer normaal word maar dat zal het nooit zijn. Dit huwelijk wat weer is voortgezet is uitstel van executie, ik verwacht ook niet dat dit meer ooit zal werken. Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam. Ik ben van nature altijd heel gelukkig, maar iedere keer als ik thuis kom en ik merk weer dat er ruzie is geweest zakt het moed me weer in de schoenen. Mijn wens is dat m’n ouders het met elkaar oppakken en weer verder gaan met hun leven, misschien ben ik naïef of durf ik de waarheid niet onder ogen te zien. De tijd zal het leren.

Mijn ouders zijn nu bezig met de scheiding en hebben nu ook vaak gespreken met mensen voor de scheiding. Alleen het voelt alsof mijn vader nu denkt "we gaan scheiden dus ik hoef er niet meer te zijn voor de kinderen. "Toen ik erachter kwam een jaar geleden dat het niet goed ging tussen mijn ouders een jaar gaat het dus al niet goed, maar mijn moeder wilde het nog blijven proberen en vertrouwen op geloof (ik ben christelijk )sinds dat het niet goed gaat heb ik eigenlijk al een beetje een slechte relatie met mijn vader ik vind het gwn zo zielig voor mijn moeder. Want ze staat er echt al gwn bijna een jaar alleen voor me vader woont gwn nog in ons huis maar het voelt alsof hij er niet meer is. Hij slaapt nu ook op zolder in de kamer van mijn broer en daarom moet mijn broer nu bij mijn moeder slapen. Waarschijnlijk moeten we ook verhuizen want het huis is te duur om nog door te betalen dat vind ik eigenlijk niet erg dat we moeten verhuizen

Hoe kan ik met mijn gevoelens omgaan met de situatie bij me vader en ik hem niet zie, terwijl het bijna Vaderdag is?

Hey, Mijn ouders zijn vanaf mijn 11e uit elkaar en hebben al geen contact meer met elkaar sinds ik ongeveer 15/16 was. De laatste tijd merk ik steeds meer wat ik mis. Ik heb er vrede mee dat ze geen liefdespartners meer zijn van elkaar, maar zou zo graag willen dat ze nog wel samen ouders konden zijn. Ik vier mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd voor beide apart omdat ik de ongemakkelijke sfeer voel als ze in één ruimte zijn. Als ze elkaar zien negeren ze elkaar en dat voelt niet fijn voor mij. Ik mis het warme en geborgen gevoel van twee ouders die er samen voor mij zijn. Vorig jaar lag ik kort in het ziekenhuis en bijvoorbeeld bij het bezoekuur wil ik me niet druk hoeven maken om wie er als eerst komt en dat ze elkaar niet tegenkomen. Het zou zo fijn zijn als ze samen konden afspreken om samen naar mij te komen en ik dan heel even zorgeloos kind mag zijn. Ik zou willen dat ze hun wrok naast zich neer kunnen leggen en in mijn belang elkaar als ouders kunnen respecteren. Ik denk erover om te gaan bespreken met ze dat ik hier last van heb en te vragen of ze ervoor open staan te zoeken naar enige vorm van gezamenlijk ouderschap (ook al is dat op mijn leeftijd heel anders dan bij een jong kind). Ik ben alleen heel bang dat ze zeggen dat ze het niet gaan doen voor mij en dat zou heel veel pijn doen omdat het dan echt voorgoed definitief is en ik niet belangrijk genoeg ben voor hen om zichzelf er overheen te zetten. Heeft iemand ervaring hiermee?