mijn vader en moeder zijn 2 jaar gescheiden. intussen heeft mijn vader een vriendin,maar ik durf niet bij haar te slapen wat moet ik doen!😰

ik ben bang voor mmijn vader hoe kan ik dit oplossen?

hoi,iedereen mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 3 jaar oud was een vechtscheiding hoe ze dat noemen. ik heb nu een stief vader en een stief moeder ze zijn heel lief voor mij en ik heb een broertje van 1 jaar oud . ik voel me vaak alleen ik wel veel vrienden maar soms voel ik me alleen ook kan ik me niet zo goed consetreen op school omdat ik moe ben door dat ik veel pieker over papa want mijn papa heeft een Burn-out daar heeft hij en ik het moeilijk mee hij is vaak moe en ligt dus vaak op bed dat is voor mij ook niet leuk want dan zie ik me vader de hele dag niet. ik wel een stief zus maar die bepaalt bijna alles voor me.ook heeft me vader bordeline daar wordt je sneller boos van en ook vroeger gooiden papa met veel spullen maar nu gaat dat beter. dit was mijn verhaal en ik hoor het graag als jullie iets kennen.doei!

2 korte verhaaltjes. ik heb 1 BOODSCHAP! OUDERS BETREK KINDEREN NIET BIJ DE RUZIES! de kinderen hebben de nare dingen in hun geheugen , daarom moest ik ook emdr cusrsus hebben. hoi kinderen hebben jullie temaken gehad met een vecht scheiding of een normaale scheideing ? ik ben benieuwd wat jullie verhallen zijn groetjes djangoanoniem

al zijn me ouders al lang uit elkaar ze maken nog ruzie over de telefoon dat vindt ik naar

ik heb een hekel aan mijn stiefvader. Hij bemoeid overal mee en doet alsof hij alles van mijn gescheidenouders begrijpt. Meestal praat hij heel negatief over mijn vader of speeld hij de baas over mij. Mijn moeder wilt maar niet naar me luisteren. Mijn vader heeft een hekel aan mijn moeder en verteld gemene dingen over haar. Hij zecht dat Thomas (de oppas van mijn broer) meer mijn vader is dan mijn moeder, mijn mama. Mijn broer heeft syndroom van down en vaak moet ik op hem passen. Ik weet niet meer hoe ik hier mee om moet gaan.. Help

Hallo Villa Pinedo, Hebben jullie tips? | V Mijn ouders zijn bijna 6 jaar uit elkaar. Ik zit nu in groep 8, en ik moet bijna een nieuwe school kiezen. Alleen woont mijn vader (Daar woon ik) aan de andere kant van Nederland van mijn moeder. Mijn vader rekent erop dat ik bij hem blijf wonen, en dus hier naar de middelbare ga. Ik wil zelf heel graag bij mijn moeder wonen. Gisteren zei ik tegen mijn vader dat ik bij mijn moeder wil gaan wonen, en dit is zijn reactie: ''Kaitlyn, dat kan niet zo goed. Ik leg het vanavond wel uit.''. En is het uitgelegd? NEE. Ik durf het niet tegen mijn vader te zeggen, bang dat hij boos wordt. Mijn vriendinnen zijn niet altijd even aardig, ze noemen mij 'Vreemd geval', dus ik wil hier ook niet met hen over praten. Ik ben best verlegen, en heb niet veel zelfvertrouwen, durf dus ook niet op mijn juf af te stappen. Ze is vandaag nog bij mij gekomen, toen vroeg ze ook bij wie ik wil wonen. Ze vroeg ook wat mijn vader er van vond. Ik zei gewoon ''Minder leuk.''. Ik werd boos op mijn vader. Het gaat toch om mij? Mijn moeder: | V Als ik zeg dat ik bij mijn vader ga wonen, zegt ze: ''Wat leuk, het gaat om jou.''. Als ik gelukkig ben, is mijn moeder het ook. Ze denkt aan MIJ. Niet aan haarzelf (In deze zaak tenminste.). Mijn vader: | V Als ik zeg dat ik bij mijn moeder wil wonen, zegt mijn vader: ''Dat gaat niet, je blijft hier.''. Hij wilt dat ik hier blijf wonen. Hij denk aan ZICHZELF. Niet aan mij. Hij is gelukkig als ik bij hem woon, niet als ik gelukkig ben. Ik heb hier moeite mee, heel veel. Hebben jullie tips hoe ik het aan mijn vader kan vertellen? Ik mot het hem zeggen. Mijn juf weet wel dat ik bij mijn moeder wil wonen, maar mijn vader weet het niet, omdat ik het niet durf te zeggen. HELP!!!!!!!!!!!!! Groetjes, Kaitlyn

mijn ouders zijn nu bijna 2 haar uit elkaar en ik heb nooit zin om naar me vader te gaan...

Hoe bouw ik weer een band op met mijn moeder? Door verschillende gebeurtenissen tijdens de scheiding ben ik bij mijn vader gaan wonen. Ik kon haar simpelweg niet meer verdragen. Ik praatte nooit met mijn ouders of vriendinnen over de scheiding, en was altijd druk bezig met school en mijn sociale leven. Door te doen alsof het niet bestaat, maakt de gebeurtenissen echter niet verdwijnen. Nu zijn we een paar jaar verder en hebben beide ouders een nieuwe partner gevonden. Ondertussen heb ik nog steeds geen band met mijn moeder, wat een onzichtbare pijn is die ik altijd bij me draag. Ook merk ik dat ik de klappen van de scheiding nu pas ontvang. Ik ben erachter gekomen afgelopen week dat ik oververmoeid ben, en dat ik dus nooit heb leren luisteren naar mijn gevoelens/lichaam. Ik vind het moeilijk dat iedereen verder is gegaan, en ik hierbij dus ben achtergebleven doordat ik juist altijd degene was die door bleef gaan. Het is alsof alles me ineens inhaalt. Ik vroeg me af anderen dit ook hebben meegemaakt en tips hebben om weer een band met mijn moeder op te bouwen?