mijn ouders zijn gescheiden. en mijn moeder kan het niet accepteren dat mijn vader gelukkig is. ze stookt steeds tussen mij en mijn vader en zijn nieuwe vrouw. wij zijn nu 3 jaar verder en het houd niet op. kan zij misschien hulp zoeken? Ik vind haar zielig maar hou ook heel veel van mijn vader. natuurlijk vind ik het niet leuk dat ze gescheiden zijn maar in ruzie leven gaat toch niet. maar nu lijkt het door mijn moeder dat zij nog steeds van ruzie houd. ik ben er moe van.. is dit normaal?

Ik heb een vraag. Mijn ouders zijn al 4/5 jaar gescheiden. Ik woon week om week af bij mijn moeder en vader. Maar ik woon nu sinds 8 weken bij mijn moeder omdat mijn vader en stiefmoeder ruzie hadden. Mijn vader geeft mij daar degelijk ook de schuld van. Mijn vader heeft voor mijn ogen gehuild en gezegd dat het ook mijn schuld was niet helemaal maar wel dergelijk. Hij wil dat ik weer bij hem kom wonen maar ik durf niet te zeggen dat ik dat niet meer wil. Ik heb wel tegen hem gezegd dat ik bang voor hem ben. Er is veel maar maar dat ga ik niet allemaal type. Maar dus mijn vader wil dat ik mijn stiefmoeder ga opzoeken en met haar ga praten maar ik durf niet en ben met de doods bang voor haar. Ik moet dat doen omdat ik alles moet oplossen maar ik durf niet ik ben er zat van dat ik altijd alles moest oplossen en de postduif was. mijn vraag is dus wat moet ik doen?

Hoi allemaal mijn ouders zitten in en vechtscheiding al 2 jaar er gebeuren allemaal stommen dingen me vader heeft geen geld (zegt hij) en vierde niet zijn verjaardag ik woon nu al 2 jaar bij mijn moeder met mijn 2 broers wij maken veel mee wat mijn vader doet en op school is steeds iedereen boos op mij en ik denk soms nog aan die stomme dingen kunnen jullie mij helpen?

Hey, Ik heb een probleem. Ik ben altijd al dun geweest en misschien ook geen reden om me zorgen te maken, maar sinds mijn ouders zijn gescheiden, eet ik meer, maar toch blijf ik afvallen of heeeeel lang hetzelfde gewicht. Ik heb al van alles geprobeerd maar niks helpt. Ik ben nu 1.59 m en 35 kg. Dat klopt niet! Help!!!

Mijn ouders zijn nu net 2jaar gescheiden mijn moeder is nu net getrouwt en mijn vader heeft een vrindin maar ik ben nogal bang dat als ik er voor ga dat ik voor altijd bij mijn moeder ga wonen dat mijn vader heel boos gaat worden.

---

Hoi Ik ben martines mijn ouders zijn gescheiden Ik was 2 en nu 11 Mijn vader en moeder woonde 10 jaar samen Daarom had het best wel impact Op dit moment heeft mijn vader 5 kinderen Een maand geleden is zijn nieuwste kind geboren Toen wij daar Af en toe logeerde ik daar Wij kregen een kwart gebakken kamer met lelijke muren Maar nu de baby er is zag ik dat opeens de kamer super mooi was geverfd en ik denk dat mijn vader alleen naar mij omkijkt als het hem uitkomt Ik hoop dat iemand mij advies kan geven

Mijn ouders overwegen om tijdelijk, al dan niet helemaal uit elkaar te gaan. Mijn moeder is erg verdrietig (m'n vader wilt dus misschien bij haar weg), en heeft mij in vertrouwen genomen. Zelf merk ik dat mijn vader erg is veranderd de laatste tijd door zijn nieuwe werk. hij is heel erg op zichzelf en ik snap vaak niks van hem. Ik zou hem zo graag wat beter begrijpen, hem willen vertellen dat ik zijn houding heel vervelend vind en ook ervoor zorgen dat hij niet weggaat. maar ik weet niet goed hoe ik dit moet aanpakken zonder dat het al te grote gevolgen heeft voor hun relatie.

Hallo iedereen. GESCHEIDEN OUDERS, HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG. OUDERS ZIJN GEKWETST EN MOE, MAAR ZEUREN NAAR HUN KINDEREN TOE. GESCHEIDEN OUDERS HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG. ZE ZOUDEN ONS MET RUST MOETEN LATEN, NIET DE ANDER NEGATIEF PRATEN. GESCHEIDEN OUDERS HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG, KINDEREN GAAN ERAAN KAPOT, ETEN NIET MEER, ZIJN ALLEEN MAAR BOT. GESCHEIDEN OUDERS, HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG, SCHOOL NAAR DE KLOTE, HET LEVEN WORDT EEN HEL KINDEREN, TREK AAN DE BEL! GESCHEIDEN OUDERS HET IS ERG, GERUZIE GAAT DOOR BEEN EN MERG. MAAR NIKS IS ZO ERG ALS HET ZIJN VAN EEN OORLOGSKIND, DOOR ALLES ACHTER TE LATEN DOOR WEER EN WIND. Ik hoop dat jullie het hebben begrepen want ik ben eraan onderdoorgegaan, maar dat ouders scheiden kan soms alleen maar goed zijn.

Wil toch graag mij verhaal doen en misschien herkennen sommige zich hierin wel, laat ik het verhaal doen vanaf het begin. Het was de laatste week van december, mijn moeder had al 2 jaar lang met een vriend van haar, ze wilde hem graag in het echt ontmoeten (toen waren mijn ouders nog samen) mijn vader had akkoord er mee gegeven. Dus mijn moeder ging op 29 december naar hem toe tot 30 december. Aan het begin van 2015 hebben mijn ouders mij en mij broertje bij elkaar geroepen om iets te vertellen, dat was dat mijn ouders gingen scheiden omdat het niet meer ging. vanaf die dag begon het allemaal. Mijn vader wilde het huis niet uit en mijn moeder had geen baan dus die kon eigenlijk nergens heen. Ze hadden wel besloten dat mijn moeder ieder wekend naar haar vriend zou gaan ( wat nu een relatie was geworden) Ik had het daar elk weekend opnieuw erg moeilijk mee omdat al die 14 jaar altijd bij mijn moeder ben geweest. (ik kon nog niet mee naar die vriend) Toen kreeg mijn vader een vriendin en wilde daar ook een weekend naar toe. Toen mocht ik om de week mee met mijn moeder daar was ik heel erg blij mee. Tussen mijn vader en die vriendin was het na een ontmoeting al weer klaar. Gelukkig mocht ik toch om het weekend weer mee met mijn moeder. Met mijn stiefvader kreeg ik ook een steeds betere band. Toen ik zomervakantie kreeg ging ik 3 weken naar mijn moeder toe en 3 weken naar mijn vader. Mijn moeder bleef zolang ze nog geen ander huis hadden gevonden voor mij mijn broertje en haar nieuwe vriend bij haar vriend wonen, Helaas woonde hij heel ver weg en kon ik er alleen heen in het weekend. Mijn vader kreeg in de zomervakantie een relatie. Vanaf dat moment veranderde hij in een totaal ander persoon. Hij begon mijn broertje voor te trekken op mij en gaf hem veel meer aandacht dan mij. Wij moesten in het weekend dat we bij hem waren mee naar het andere kant van het land omdat daar zijn nieuwe vriendin woonden. ik werd steeds ongelukkiger en ik kreeg het steeds moeilijker "thuis" Mijn moeder had nog veel ruzie en kreeg steeds meer haat naar mijn vader toe. Op Rotterdam centraal hebben ik en mijn broertje mijn moeder en vader vechtend uit elkaar moeten halen wat ik echt heel erg vond. Mijn moeder ging ook praten met mijn vader over dat ik meer naar haar toe wilde maar het gevoel had dat ik dat niet mocht. Hij ontkende dat totaal en ging nog meer zijn boosheid afreageren op mij. Mijn vader en die nieuwe vriendin hadden besloten dat zij met haar 3 kinderen in het huis van mijn vader zouden gaan wonen(eigenlijk het oude huis waar ik mijn moeder en vader en mij broertje in hebben gewoond) De twee dochters zouden mijn kamer krijgen had mijn vader zo beslist zonder met mij te overleggen wat mij heel veel pijn gedaan heeft, ik ben voor mijn gevoel gewoon ingeruild. Ik ging ieder weekend en iedere vakantie naar mijn moeder. Op 29 november heb ik het nieuws te horen gekregen dat mijn moeder een huis gevonden had, ik was zo enorm blij. We konden op 10 december in het nieuwe huisje ( waar ik nu 8 weken in woon ongv.) Ik woon nu bij mijn moeder waar ik heel erg blij mee ben, mijn stiefvader is ook heel aardig. Ik heb alleen al 8 weken geen contact met mijn vader meer, hij zegt dat hij me mist maar heeft al genoeg kansen gehad om mij te zien maar dan kom hij niet eens gedag zeggen. En ik weet eigenlijk niet goed wat ik moet doen. Sorry dat heer veel spelling's fouten in staan.

De afgelopen weken zijn vreselijk. 3 weken is er een hele erge spanning tussen mij moeder en mijn vader. Ze hebben al vaker een ruzie maar niet zo erg als deze. Ze hebben niet ruzie, maar ze praten niet met elkaar. Mijn vader probeert soms een gesprek te voeren, maar dan is mijn moeder heel kortaf. Als mijn zusje en ik boven zijn dan hoor ik mijn ouders ruziën. Mijn vader gaat vaak op zakenreis en dat vind ik fijn, want dan is even de spanning weg tussen mijn ouders. Ik kan er ook niet goed met mijn vriendinnen over praten. Mijn beste vriendin weet niet goed wat ze er op moet zeggen. De andere wil ik er niet mee lastig vallen. Ik heb (paar jaar terug toen het ook zo was) het al een keer tegen een docent proberen te zeggen, maar die had gewoon mijn ouders opgebeld! S'avonds lig ik ook huilend in mijn bed. Ik kan het niet goed tegen mijn ouders zeggen, omdat ik niet durf. Ik wacht soms op het moment tot mijn ouders gaan scheiden. Alles zou dan anders zijn en dat wil ik echt niet. Ik ben heel bang. Niemand op school weet wat er thuis speelt. Ik kan best goed mijn gevoelens weg stoppen, maar als ik ga slapen komt het terug. Overdag heb ik het gevoel dat ik niks voel. Op school heb ik echt een afleiding dat is erg fijn. Ik weet niet goed wat ik moet dan?!