waarom moet ik naar mijn stiefouders luisteren?

Mijn ouders zijn al sinds mijn zesde gescheiden heb tot mijn twaalfde bij mijn moeder gewoond maar vanwege huiselijk geweld door de ex-vriend van mijn moeder ben ik naar mij vader gegaan toen mijn moeder en mijn zusje (1.5 jaar jonger) verhuisde naar haar nieuwe vriend. Nu woon ik al bijna twee jaar bij mijn vader, maar sinds 2 a 3 maanden heb ik niet het "thuis" gevoel en dat heb ik bij mijn moeder wel. Ben ook veel liever daar en kan het beter vinden met mijn stiefvader dan met de vriendin van mijn vader. Nu heb ik sinds 5 weken hyperventilatieaanvallen, paniekaanvallen en heimwee. Het liefste wat ik nu zou willen is naar mijn moeder toe. Ik heb dit ook aan mijn ouders verteld maar ik heb het idee dat mijn vader het niet wilt accepteren en mijn moeder zegt dat ik altijd welkom ben. Nu weet ik niet meer wat ik moet doen om mijn vader ervan te overtuigen dat ik naar mijn moeder wil.

Ik weet het echt niet meer... mijn vader is boos op mijn moeder(ze zijn een maand na mijn geboorte gescheiden en mijn moeder heeft een nieuwe vriend) laatst kregen de vriend van mijn moeder en mijn vader ruzie en kwam de politie er zelfs bij...toen ben ik 4 weken niet naar hem toe geweest en toen hij mij weer ophaalde was hij meteen boos tegen mij en dat ging het hele weekend zo door. Toen had ik hem weer 4 weken niet gezien en nuweet ik niet of het wel veilig is om naar hem toe te gaan... Mag ik advies?

Hoi ik ben Zene, 16 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. Ik maak mijn profielwerkstuk over scheiden en wat de invloed op kinderen daar van is. Maar ik heb eindelijk een vraag aan de mensen op deze site. Hoe oud waren jullie toen je ouders gingen scheiden, of jou ouders dicht bij elkaar wonen en wat voor invloed heeft dit op je sociale leven heeft gehad? Ik hoop heel erg dat ik antwoorden krijg. Het blijft anoniem! Xx

Beste villa pinedo, Mijn ouders zijn vanaf mijn zesde gescheiden en dat ging niet heel makkelijk. Ik weet niet of dit een vorm is van vechtscheiding, maar het was/ is niet heel leuk verlopen. Ten eerste ben ik een tijdje postduif geweest voor mijn ouders, omdat ze blijkbaar het zelf niet met elkaar konden regelen. Ik heb hier uiteindelijk samen met mijn oma een stokje voor gestoken. Het gaat beter tussen mijn ouders, maar ze zijn nog steeds in staat om van aller lij slechte dingen over elkaar uit te kramen. Ten tweede heeft mijn vader een vriendin en die mag ik niet echt. Ik heb dit al een keer besproken met hem en het eindigde steeds in onbegrip en voor mij huilen. Hij heeft er een tijdje wat mee gedaan door haar niet elke keer uit te nodigen voor eten, alleen stapt haar daar nu weer vanaf. Ze doet steeds wel steeds aardig, maar dan gebeurt er toch wel weer iets (bemoeien met mij of mijn broertje) waarvan ik denk ARGGG. Ik denk dat ik me ergens wel schuldig voel tegen over mijn moeder aangezien mijn vader veel aardiger tegen haar doet dan hij des tijds deed tegen mijn moeder. Ten derde bij mijn moeder thuis is het ook geen feestje. Miijn broertje, de vriend van mijn moeder en mijn moeder hebben steeds ruzie. Mijn broertje heeft het niet makkelijk op school en mijn moeder wil hem zo graag helpen, maar hij ziet dat niet en schreeuwt dan tegen haar. Mijn stiefvader' komt er dan ook bij en zegt dan dingen die echt heel kwetsend zijn naar mijn broertje. Dan komt mijn moeder er weer bij door tegen mijn stiefvader' in te gaan. Eindresultaat: mijn broertje zit chagerijnig op zijn kamer, mijn stiefvader zit te mokken, mijn moeder is aan het huilen en ik probeer wanhopig nog iets van de leuke avond te redden. Negen van de tien keer wordt er tegen mij dan gezegt dat ik me niet zo moet gedragen als een engeltje. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Er is nergens een plek waar ik niet stijf zit van de zenuwen in de hoop dat er geen gevecht uitbreekt of dat ik mezelf moet in houden om de vriendin van mijn vader niet uit te schelden. Ik ben gewoon zo boos op iedereen, maar vooral op mezelf omdat ik het niet kan oplossen tussen iedereen. Ik ben de uitlaatput van iedereen en daarna zit ik van ja maar wat nu. Ik ben ook maar een puber die ook wel iets anders aan haar hoofd heeft dan dit. Ik hoop dat iemand weet wat ik moet doen. groetjes.

Als je een buddy wilt, krijgen je ouders dan te weten dat je met iemand praat? Of krijgen hun hier niks over te weten. Omdat je je adres enzo moet invullen.

Hee, Ik wist niet zeker of ik dit wilde doen maar wilde gewoon advies.. mijn ouders hebben vorig jaar besloten om uit elkaar te gaan en nu net is alles wat betreft de scheiding rond. Mijn moeder gaat uit huis en mn vader blijft wonen in t huis waar we altijd al wonen. Nu is t zo dat ik zelf mag weten wanneer ik naar wie ga, dit geldt ook voor mn broertje van 16. De afstand tussen onze huizen straks is 5 minuten dus is best te doen. Nu was mijn vraag; hebben jullie tips wat betreft een schema of rooster ofzo? Beetje vage vraag en ik moet t zelf weten maar ik weet niet hoe ik dat ga indelen en wil ook niet alles hoeven inplannen.. Weet iemand iets ? Alvast bedankt. Groetjes Lana

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 jaar oud was. Een vechtscheiding. Jarenlang heb ik verhalen gehoord van mijn moeder over mijn vader die ik destijds geloofde. Mijn moeders familie en zelfs mijn school vertelde hetzelfde. Ik wilde toen geen contact meer met mijn vader, maar hij bleef gelukkig wel berichtjes sturen voor mijn verjaardag e.d. Nu ik 23 ben begon het me te dagen dat veel van die verhalen niet erg geloofwaardig overkomen, dus ik heb contact opgenomen met mijn vader voor uitleg. Het blijkt dat hij dus al die jaren een groot dossier heeft bijgehouden van emails, sms'jes en officiële documenten waaruit blijkt dat mijn moeder alles bij elkaar gelogen heeft om mij van hem vandaan te houden. Pure ouderverstoting zoals ik nu weet. En mijn eigen moeder heeft het bekokstoofd! Hoe moet ik dit aankaarten bij mijn moeder? Wetende dat zij degene is waardoor ik vele jaren met mijn vader gemist heb?

lieve lezer altijd al is ik bij mijn moeder het over mijn vader heb gaat ze stom doen en wil ze ergens anders overpraten ik snap het wel maar ik vindt het niet terecht ik mag zelf weten waarover ik praat al is het over mijn vader ze moet niet zo stom doen maar ik merk dit steeds meer steeds weer ik: mam waarneer ga ik weer naar mijn vader? mijn moeder: eeee heb je je huiswerk al af? ik: ja dus maar ik vroeg je iets snap je alsjeblieft help me met dit teverkomen groetjes Sem

Soms weet ik gewoon niet meer waar ik moet beginnen. Om zo'n moment als dit slaan je gedachten compleet op hol. Er is zoveel gebeurd dat je ff niet meer weet wat je overkomt. Het voelt alsof je in een bad met koudwater word gegooid en je compleet verstijfd. Het is net alsof mijn vader me een klap geeft en dan kom je eindelijk op een moment dat je bijna genezen bent en dan krijg je weer een klap. Soms lijkt het alsof ik me wel oké voel en dan de volgende dag val ik stil of ervaar ik een soort van paniekaanvallen. Alsof er een golf van emotie over je heen spoelt en je gewoon verdrinkt en je het gevoel krijgt alsof je nooit meer boven water komt. Dagenlang heb ik het gevoel alsof ik wil huilen. En constant heb ik een vraag zoals waarom gaat mijn vader zo met mij om? Waarom moet iedereen altijd vertellen wat lelijk aan je is? Gaat mijn leven beter worden of wat??? Ik voel me zo rot wannneer ik weer begin te dromen over de zelfmoordpogingen van mijn ouders en mensen die ik niet eens ken. Al 4 jaar lang loop ik rond zonder doel en ik voel me nogsteeds even kut als 4 jaar geleden en ik voel me nogsteeds even kut als gister, eergister en morgen. Ik zit in in een emotionele kut roalercoaster die maar op een never ending loop staat. En als ik stil val en mijn ik mijn familie vaag op de achtergrond hoor praten over hoe goed ze weten wat er met me aan de hand is. Zoals het zal wel puberteit zijn, je staat op het punt een verandering te maken.. bla dit bla dat. Ik wil schreeuwen,huilen schelden en mijn leven weer terug hebben.