Hai iedereen Ik zit nu in 2 vwo en het jaar is pas weer begonnen. Ik fietste dus met een ‘vriendin’ naar huis. Toen zag ik een donkerblauwe BMW rijden ( de auto van mn vader ) en ik keek naar het nummerbord, het was echt zijn auto. Alleen toen zag ik er een vrouw in rijden, ik weet niet wie ze was ik heb haar nog nooit gezien. Ik weet niet wat ik ermee moet. Moet ik ermee naar mijn vader zodat hij het kan uitleggen, moet ik het wel aan mijn broer vertellen, of moet ik het gewoon laten rusten en op me af laten komen? Dankjewel alvast xx

Mijn ouders zijn zo'n 2 jaar uit elkaar nu en mijn vader heeft ongeveer 3/4 jaar een relatie. Ik kan het alleen niet goed met haar vinden. Ik heb het echt geprobeerd (ben zelfs met haar op vakantie geweest), maar het komt gewoon niet goed. Laatst had ik een gesprek hierover en mijn vader had belooft dat ik haar niet zou hoeven te zien als ik bij hem was alleen hij vroeg mij hoe het dan zou moeten als ze samen gingen wonen, echter op de zondagavond dat ik bij mijn vader was kwam zij eten. Mijn moeder had gezegd dat ik wel bij haar kon eten en die avond wilden we het uitpraten, maar toen ik met mijn vader aan de telefoon was zei hij dat hij nooit die belofte had gemaakt, ook vertelde hij dat hij met haar gaat samenwonen!? Natuurlijk was ik kwaad alleen het voelde alsof zijn vriendin hem woorden in de mond legde (zij zat er namelijk naast). We hadden best wel ruzie en ik had hem ook gezegd dat als het op deze manier moest het niet hoefde van mij. Mijn vader heeft ergens de telefoon abrupt opgehangen. Sindsdien heb ik niks meer van hem gehoord en ik weet dus niet wat nu het beste is om te doen.

Hi, Ik kende deze site nooit maar door de toespraak van Isa las in het Ziggo Dome ben ik enorm geraakt en werd ik nieuwschierig. Ik las alle verhalen en had gewild dat ik deze site eerder kende. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 15 jaar was. Ik heb het enorm moeilijk gehad met de scheiding van mijn ouders. Ik kwam er overigens zelf achter. Ik was boven bezig waarna ik mijn moeder hoorde scheeuwen maar ik mn vader niets terug hoorde zeggen. Dit vond ik al verdacht, ik liep dus naar beneden en zag mijn moeder huilend aan tafel zitten en mn vader met zijn armen over elkaar heen tegen de keuken rand leunend. Ik schrok en liep door. Mijn moeder fluisterde zachtjes, maar niet zacht genoeg ‘anders moet je op de bank slapen, anders gaat er ook niets veranderen’ waardoor ik zeker wist dat er iets niet goed zat. Mijn vader pakte zijn koffertje en vertrok. Mijn moeder stond half schreeuwend en huilend door het raam te kijken hoe mijn vader vertrok. Ik was echt ik shock. ‘Het ging niet goed met hun huwelijk’ vertelde mijn moeder me. Ik moest dit 2 maanden lang verzwijgen voor mijn zusje die destijds 13 jaar was. Tot mijn vader geheel random tijden het avond eten, vertelde dat hij voor een tijdje ergens anders ging wonen om te zien of hij ons én mamma zou gaan missen. 3 maanden later kwam hij terug, in die tijd heb ik hem 1 keertje gezien. Hij miste ons en mamma nogsteeds niet. Mijn moeder besloot toen een tijdje bij een vriendin te gaan wonen en ik en mijn zusje moesten ook mee. Iets meer dan 2 maanden hebben wij ergens anders gewoond waarin wij onze vader ook weer maar 1 a 2 keer hebben gezien. Thuis gekomen leek alles weer normaal tot mijn moeder mij belde toen ik uit was van school, ik moest gelijk naar huis komen. Dit hoefde nooit. Ik kwam thuis en het enige wat mij gevraagt werd was ‘welk huis vind je mooier’. Groooote vraagtekens bij mij natuurlijk. Al met al heeft het ander half jaar geduurd voor de scheiding officieel was. We verhuisde en zagen mijn vader om het weekend, wat 2 dagen ik de 2 weken betekende. Mijn moeder werd depressief en deed niets anders dan huilen, waar mijn zusje en ik in mee getrokken werden. Het weekend dat we bij mijn vader waren probeerde hij het altijd zo leuk mogelijk te maken. Ik zei dan ook alles voor dat weekend af om zoveel mogelijk met mijn vader te kunnen zijn. Ik ging niet naar feestjes, sprak niet af met vriendinnen, regelde dat ik die weekende niet hoefde te werken. Zelfs mijn vriendje (destijds) kon/wilde ik niet zien dat weekend. Terug kijkend hierop, was dit niet zoals het hoorde te gaan. Maar ik had heel sterk het gevoel dat ik mijn vader teleurstelde als ik dat weekend iets anders zou hebben gepland. Terwijl hij wel gewoon naar festivals en verjaardagen ging. Dus eigenlijk was het totaal niet logisch. Ik weet nog dat ik het verschrikkelijk vond om na dat weekend mijn vader weer alleen achter te laten. Daar heb ik vaak om gehuild. Praten over de scheiding deden we niet echt, al helemaal niet met mijn moeder omdat zij altijd moest huilen en vaak geirriteerd of zelfs boos werd als ik of mijn zusje huilde. Daardoor heb ik veel woede naar mijn moeder opgebouwd. Zij was mijn moeder en moest er dus voor mij en mijn zusje zijn. Zij was degene die ons moest troosten, met ons moest praten. Maar inplaats daarvan werdt ze boos wanneer wij verdrietig werden of haar tegen spraken wanneer ze weer suggereerde dat mijn vader nooit zijn best heeft gedaan om het huwelijk te redden. Mijn vader hield niet meer van mijn moeder, dat was niet meer te redden. Ook niet door 5 maanden van elkaar weg te zijn. Mijn moeder kreeg na een half jaar weer een nieuwe vriend. De ene week zat ze nog elke dag te huilen en de andere week was ze het meest gelukkig en verwachtte zij dat ik en mijn zusje dat ook zouden zijn. Nee dus. We wilde hem nog niet ontmoeten, wat zij niet begreep. De band met mijn moeder verslechterde zo erg dat we elke dag ruzie hadden. Via een vriendin kreeg ik een tip om met iemand te gaan praten, dit deed ik dus ook maar wel stiekem. Dit hielp enorm, maar ik moest er helaas mee stoppen omdat ik het niet meer kon betalen. Ik besloot op mijn 18de uit huis te gaan. En woon dus nu 2 jaar op mijzelf, wat mij wel wat rust heeft gegeven. Mijn vader kreeg 8 maanden na de scheiding ook een nieuwe vriendin. Op mijn 18de kwamen er problemen over het geld. Wat nu nogsteeds door gaat. Zij hebben en mogen nu alleen nog maar contact met elkaar via de advocaat, en hebben een aantal rechtzaken gehad. Ik weet dat dit geen vraag is haha. Maar heb het gevoel dat het mij maar misschien ook andere helpt door dit met jullie te delen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen 5 jaar waarvan dit een kleine samenvatting is. Voor alle kids met gescheiden ouders, blijf bij jezelf, geloof in jezelf, alles komt goed, heb vertrouwen, je komt hier sterker uit.

Bijn ouders zijn geschieden toen ik 5 jaar was ongeveer. En we hebben heel veen mee gemaakt, ik moest een paar x naar de recht bank de kinderen bescherming is al 3 x geweest. En toen we zoveel gepraat hadden hebben de rechters en de kinder bescherming besloten dat ik bij mij vader MOEST WONEN. En nu ik bij mij vader ook vind ik het heel moeilijk om me moeder te missen, want als we bij haal zijn ancals ze ons dan wee naar me vader brenkt dan vind ik het heel moeilijk om weg tegaan, n dan moet ik vaak ook huilen en dat vind ik niet leuk 😕😟😭😭. Wat moet ik doen om dat te verminderen HELP ALSJEBLIEFT, GEEF EEN TIP AAN MIJ!!!!!!

Ik heb gisterenavond gehoord dat mijn ouders misschien gaan scheiden, het is ook logisch want toen ik 5 was had mijn vader met de moeder van mijn bff een kind gemaakt. Daar heb ik nu 7 jaar later nog heel veel last van. Nu is mijn moeder online aan het chatten met mannen (berichten zoals "weltrusten mijn lief") dus ik mijn zussen (9 en 4) zijn helemaal overstuur (mijn halfzus (5) weet hier nog niks van) ik heb nu geen flauw idee wat ik moet doen. Er zijn ook heel veel ruzies nu, ik ben bang dat het fout gaat als een van die ruzies uit de hand loopt. Bedankt dat je dit hebt gelezen ~Anoniem

Ik ben jada ik zit op de middelbare school alleen ik heb een probleem ik word gepest alleen ik word soms opgewacht dus na school ga ik altijd naar men werk om het los te laten maar dat lukt niet ik word brillie genoemt en beugelbekkie, gek, domme hoer, en ze zeggen ook hey jada je lijkt net een robot. Maar dat voel ik me echt klein en dat ik er niet bij hoor maar men mentor zecht dat ik er wel bij hoor. Laatst weet ik nog in elkaar geslagen ik loop nu met best veel blauwen plekken en dat vint ik best vervelend als ik naar de klas loop zien ze het wel maar ze zeggen niks naar me en ik ben z’n beetje het buiten beentje van de klas en ik heb ook geen vrienden ik sta er echt alleen voor men vrienden zijn eigenlijk nep vrienden maar daar zit ik ook erg mee ik zit elke pouze alleen en ik heb het ook niet naar men zin eigenlijk op school en daar baal ik van want het is wel een leuke school maar ik voel me heel erg alleen op school en dat vint ik heel vervelend maar ik word ook gepest door men autisme en ADD en ik wil soms de les ook niet in maar ik ga toch met tegenzin en ik wil eigenlijk gewoon weg van deze school waar ik op zit. Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan weten jullie wat ik moet doen laat het weten ik heb er heel veel respect voor en heel dankbaar dank jullie wel alvast xxxxx jada

Het is wel fijn bij mama. Maar niet bij papa!!!!!!!!!!! Woensdag heb ik bezoek gehad met mijn vader. Het ging niet goed! Ik deed iets voor maar dat liep niet goed af!!!!!!!!!! Ik deed een challenge voor. Hij wert woedend kwaad!! Hij zij dat als ik door blijf gaan dat hij dan nooi meer terug keerde. Hij zij nog bij de deur :wegwezen hier kinderen! Dat was het laatsten wat hij zij. ☹☹☹ Ik ging huilen & mijn zus ook. Nu is het wel weer beter. Met me zus weet ik niet. Nu is ales weer goed ☺☺☺ Is dit ook bij jullie gebeutt laat het weeten!!!!!! Wees vrij om je verhaalen te vertellen.

Beste allemaal, Sorry voor het storen maar ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn ouders hebben afgelopen December aan mijn zusje(15) broertje(17) en mij verteld dat zij gaan scheiden. Zij zouden hierbij vrienden blijven en samen alle verjaardagen en feestdagen vieren en de hele mikmak. Totdat mijn moeder een huis had gevonden zouden wij ook met zijn 5en blijven wonen. Mijn moeder heeft sinds 1.5 jaar een eigen bedrijfje dat dus nog opstartend is en klust daarnaast bij(tot 3 jaar geleden is zij altijd huismoeder geweest). Omdat zij geen vast salaris heeft of iets dergelijks mag zij niet zelfstandig een huis huren. Daarom wonen wij nu na 9 maanden nog steeds met zijn allen. Van dat vrienden blijven is alleen niet veel overgebleven. Ondertussen is het uitgelopen op een echte vechtscheiding waarbij ze de ander zoveel mogelijk proberen te pesten om het huis te verlaten. Mijn moeder wilde ook heel erg graag het huis verlaten maar kan dit dus niet zonder echtscheidingsconvenant. Mijn vader vertikt het ook om het huis te verlaten en vind het mijn moeders eigen schuld dat het nu zo is. Met behulp van een mediator was er in januari namelijk een echtscheidingsconvenant opgesteld maar dat heeft mijn moeder afgewezen en dat neemt mijn vader haar heel erg kwalijk. Ondertussen hebben zij ook advocaten maar we komen nog niet verder. Als mijn vader bijvoorbeeld per maand 200 euro wil betalen aan alimentatie dan zegt mijn moeder nee heb meer nodig wat dacht je van 300 en dan bied hij daarna maar 100. Verder wil hij alle kinderbijslag blijven ontvangen etc. Sinds de scheiding wilde mijn vader ook dat mijn moeder mee ging betalen aan de huisrekening, deze had hij tot dan altijd zelf betaald want hij had als enige werk en toen mijn moeder wat ging bijklussen betaalde ze daar extraatjes van zoals etentjes met de familie etc. In het begin verdeelden zij dan deels de kosten maar sinds een paar maanden stort mijn vader niks meer. Mijn moeder betaalt de boodschappen, de telefoonrekening alles in huis en als mijn vader een keer boodschappen doet is het voor 2 dagen en dan alleen het hoofd noodzakelijke dus nooit wasmiddel etc. Mijn moeder is ondertussen ook door haar spaarpotje heen dus wij leven erg zuinig. Papa betaalt dus liefst niks maar eet dan wel mee etc. Nu was het vorige week de bedoeling dat mijn vader tijdelijk iets zou huren omdat met zijn 5en in huis niet gaat maar dat weigert hij nu. Ze praten niet met elkaar alleen ruzie of via ons, niks kan en zelfs met hun samen in 1 ruimte zijn is afgrijselijk. Wij horen natuurlijk ook niet het hele verhaal maar van beiden stukjes en beiden vinden het de schuld van de ander. Ik wil zo graag iets kunnen doen maar over bijvoorbeeld de boodschappen of iets mag ik van mijn moeder niks zeggen omdat zij dat op hun slaapkamer allemaal te horen krijgt en hij dan boos word(ze slapen ook nog in 1 bed en als ik of mn zusje ergens anders slapen slaapt mijn moeder in ons bed). Het is ondertussen gewoon een wedstrijdje geworden van wie krijgt het eerst de ander gek en ze hebben sowieso beiden schuld wel maar mijn moeder kan oprecht niet weg want die mag niks huren dus we zitten met zijn allen vast. Sorry voor het lange verhaal maar ik weet gewoon niet meer wat ik kan doen, met ons allemaal gaat het slecht en het huis is praktisch onbewoonbaar maar we zitten met zijn allen vast en ik wil gewoon dat er iets gebeurt. Nogmaals sorry voor het lange bericht ik hoop gewoon dat iemand weet wat ik kan doen. Liefs Anna

Hey ik heb een vraag ik weet dat misschien meer kinderen hier last van hebben maar ik wil graag weten hoe ik hier mee om moet gaan mijn ouders zijn al heel lang gescheiden maar eenmaal nu ik wat ouder word krijg ik er steeds meer last van. Ik heb namelijk bijna geen problemen met mijn moeder alleen is het heel irritant dat ze op zoek is naar een nieuwe vriend en tuurlijk wil ik dat ze gelukkig word maar ja ik heb nou eenmaal gewoon niet zo’n fijne ervaring gehad met een nieuwe relatie van een van mijn ouders en daarom vind ik het ook erg moeilijk om te wennen aan een nieuw iemand en vooral ook om me vertrouwen te geven aan een nieuw iemand. Maar nu naar mijn vader daar ligt eigenlijk het probleem ik denk toen ik 7 was had mijn vader een nieuwe vriendin maar met haar heb ik heel veel problemen gehad en heb ik mijn vader ook meer dan half jaar niet gezien hier heb ik af en toe nog weleens last van maar die relatie is nu gelukkig over. Mijn vader heeft nu ook een nieuwe relatie maar op de één of andere mannier heb ik het gevoel dat alles zich weer herhaald net zoals dat ik 7 was niet dat ik me vader nu niet meer zie maar gewoon de band tussen me vader en mij gaat steeds veder uit elkaar. Waardoor ik wel bang ben dat ik hem niet meer ga zien en ik echt niet weet wat ik moet doen. Ik voel me vaak wel alleen om dit soort keuze’s te maken en daarom wil ik weten wat jullie zouden doen in zo’n situatie. Xxanoniem

Hallo, mijn ouders zijn al sinds mijn 5de gescheiden. Een half jaar geleden zijn mijn vader en mijn stiefmoeder weer uit elkaar gegaan. Ik voel me best wel rot aangezien er veel spanningen thuis zijn. Bij mijn moeders kant vooral aangezien ik geen goede band met mijn stiefvader heb en ik mag hem niet echt. Sinds de scheiding is mijn moeder erg veranderd en heeft ze nu letterlijk overal een regel voor waardoor ik me zelf niet vrij en thuis voel. Ik heb al meerdere malen aangegeven dat ik dit niet fijn vind maar niks heeft gewerkt. Mijn ouders hebben ook vaak discussies over de meest onzinnige onderwerpen en ik vind dat heel vervelend.. Ik wil me gewoon thuis voelen in mijn eigen huis en ook in het huis bij me vader, weet iemand hoe ik dit moet aanpakken???