Het voelt dat ik niet alles kwijt kan bij men ouders. Ik ga dan meestal tekenen maar soms werkt het Ier om men gedachtes om te zetten daarvan krijg ik kortte slaap en dan word ik prikkelbaar en boos daar kan ik dan niks aan het doen dan krijg ik ook ruzie dan zit ik te huilen op men kamer. Heeft iemand tips voor dat?

Heb je ook ouders die de hele tijd ruzie hebben?

Wat kan je doen als je het wisselen van het ene huis naar het andere huis moeilijk vind? Ik moet om de week van huis wisselen en vind dit na 4 jaar nog steeds lastig. Heeft iemand tips?

Hii ik vind het moeilijk dat het huis waar men ouders eerst woonde dat hij bijna weg gaat😢Maar men ouders hebben allenbei een huisje maar aan die men vader heeft moet nog super veel gebeuren en ik weet nog niet hoe en wat .der is ook veel stres ik kan daar niet tegen.zij er nog tips hoe ik er mee om kan gaan??

Hallo ik ben Loïs, Ik ben 13 jaar Woon bij mijn moeder. Ik en mijn vader hebben niet zo'n goeie band. Ik probeer te zorgen dat onze band beter word, maar het lijkt alsof hij zijn best niet doet. Ik probeer het al een tijdje maar er komt geen verandering in. Ik en zelfs mijn moeder heeft een keer geprobeerd te zeggen dat de band niet zo goed is en dat we er samen aan kunnen werken om de band beter te maken. Dan zegt mijn vader dat we al een goeie band hebben, en dat er niks te verbeteren valt. Ik heb het opgegeven en ga steeds weiniger naar hem toe. Ik weet niet van wie mijn vader het dan wel aan neemt of van niemand? Ik heb ook al geprobeerd om hem niet meer te zien en geen contact meer te hebben, maar dat kan ik niet. Wat moet ik doen?

Hallo iedereen, Mijn ouders zijn al ongeveer 6 jaar gescheiden en beide ouders hebben een nieuwe partner. Ik zou graag bij mijn moeder willen wonen, omdat ik daar een goede kamer heb en ik mij hier gewoon beter voel. De laatste tijd heb ik erg veel ruzie met mijn vader en stiefmoeder omdat ik 'in mijn eigen wereld zou leven' en ik krijg het gevoel dat ik een last ben / niet welkom ben als ik hier verblijf. Zo zou ik hun in de ochtend wakker maken als ik naar school ga, terwijl ik al echt mijn best doe om stil te zijn. En zo lijkt er gewoon geen rekening met mij gehouden te worden, zelfs als ik dit vraag. Nu gaan mijn moeder er stiefvader over een half jaar samen wonen in een nieuw huis, ik krijg een gloednieuwe slaapkamer en zou hier eigenlijk gewoon permanent willen wonen. Ik wil natuurlijk nog wel gewoon contact houden met mijn vader en stiefmoeder, maar ik wil daar niet meer overnachten. Als ik dit voorstel aan mijn vader dan wordt hij boos, komt hij langs bij mijn moeder, en is het aan het einde van de dag weer vergeten, omdat ik 'weer een boze bui' had, maar ik meen het. Als ik dit tegen mijn moeder vertel dan zecht zij dat ik pricies zoals mijn stiefzus ben, die heeft dus compleet het contact verbroken met haar vader, mijn stiefvader, en negeert hem dan ook. Ik wil graag weten wat ik moet doen, en leef ik ook echt in mijn eigen wereld, of wordt mij dit gewoon aangepraat?

M'n vader is zo veranderd na de scheiding. Hij dacht dat wij er geen last van hadden en dat we de scheiding niet moeilijk vonden behalve hij dan. Want hij verloor z'n fam en vrienden. Maar ik verloor ook familie. En ik weet niet hoe ik hier mee moet omgaan. Want ik heb het juist heel moeilijk gehad met de scheiding. Iemand een idee hoe ik hier het beste mee kan omgaan?? (En zeg niet dat ik het tegen hem moet zeggen enzoo want dat werkt niet)

Ik ben zo onzeker over alles het is allemaal leuk dat mama een huis in de wijk heeft maar het duurt nog eeuwen voordat ze de sleutel krijgt en mijn cijfers gaan omlaag ⬇️ en dat komt allemaal door die rot scheiding mijn gedachten draait alleen maar af naar de rot scheiding ik ga bekant (bijna) dood 😵 door de scheiding HELP

Hallo allemaal, Sinds een jaar of 8 is mijn moeder samen met mijn stiefvader. Het klikt super goed tussen ons, ik noem hem dan ook pa. Mijn biologische vader is buiten beeld. Mijn stiefvader heeft uit zijn eerdere huwelijk een zoon, hun relatie is broos. Ik heb hem en zijn 2 dochtertjes een aantal keren gezien. Mijn stiefbroer weet niet dat ik zijn vader 'pa' noem. We zijn bang dat dit slecht valt. Nu is mijn stiefvader binnenkort jarig en viert dit groots bij zijn zoon, hij heeft mij gevraagd om hem daar geen pa te noemen vanwege zijn zoon. Ik zit hier heel erg mee. Het liefste zou ik in gesprek gaan met mijn stiefbroer hierover. Hebben jullie advies hoe hier mee om te gaan?

Ik ga om het weekend naar mijn vader en dan mis ik mijn moeder altijd heel erg. Mijn papa lacht hier dan om , ik voel mij niet serieus genomen. Ik heb al dagen buikpijn voor ik moet gaan. Wat kan mij helpen om met de spanning om te gaan? Ben al bij de huisarts geweest maar hij heeft niets gevonden, ben nu ook begonnen bij een psycholoog.