Hallo allemaal, Mijn ouders zijn een hele tijd geleden (ongeveer toen ik 8/9 was) met een enorme vechtscheiding uit elkaar gegaan. Hun contact is nooit beter geworden in al die jaren, en al woon ik nu op kamers, merk ik dat de situatie heel veel impact heeft gehad op hoe ik ben en hoe ik me voel. Ik zou graag met een professional hierover willen praten, maar ik weet niet zo goed hoe ik daarmee moet beginnen. Ik heb in mijn hoofd dat dat nogal duur is, en ik zit toch echt met een studentenbudget. Ga je hiervoor naar de huisarts? Ik weet dat er studentenpsychologen bestaan, maar ik weet niet precies of die hiervoor bedoeld zijn.

Hallo allemaal Ik ben 12, mijn broer is 9 en zus is 7. Wij wonen bij mama. Na de zomer ga ik naar de havo. dan moet ik telkens een uur fietsen en dan kan ik niet meer op woensdag naar papa. Hij haalt ons dan uit school en we slapen dan bij hem. Papa woond een uur rijden van ons huis. Ik ben verdrietig want ik ben dan niet bij hem en mijn broer en zus wel. Ik heb dan school tot 4 uur.

Ik mag me stiefmoeder niet, en ik wil liever dat me vader alleen is, maar dan is hij zo ongelukkig :(! Maar ik heb liever dat ik alleen met me vader en broertje ben ! Ik vind het dan een stuk gezelliger Iemand tips Het houd me al een paar nachten wakker:(!

Hoi, mijn ouders zijn gescheiden en we zitten in een lastige situatie thuis. Mijn moeder gaat verhuizen en mijn vader komt in de buurt wonen. Mijn vader heeft ons laatst verteld dat hij verkering heeft met een andere. vrouw en ik vind dat heel moeilijk. Ik wil zeggen dat ik dat niet zo leuk vind, maar dat durf ik niet zo goed. wat moet ik doen?

ik ben 4 mei benik 9 jaar en het was wel leuk maar ja

Hoii ik zit heel erg met iets. Ik ben een 16 jarig meisje en woon bij mijn moeder. Mijn ouders zijn al 8 jaar gescheiden en nog steeds heb ik er heel erg moeite mee. Mijn vader woont twee uur van mij vandaan en dus ga ik 1 keer in de twee weken een weekend naar hem toe. Wat ik erg gezellig vindt. Bij mijn moeder woon ik ook weer in een samengesteld gezin wat ik erg gezellig vindt. Alleen heb ik het gevoel dat de band tussen mijn vader en ik heel erg verminderd aangezien ik hem minder zie dan mijn “stiefvader”. Ik mis hem Daardoor echt heel erg. Ik bel heel veel met hem en soms komt hij naar ons toe wat ik ook erg leuk vindt. Maar ik voel me schuldig voor Mn vader ook, omdat ik nu in mijn examens zit waardoor ik zijn weekenden oversla en voel me heel schuldig tegen over hem, maar ik vindt het zelf ook heel jammer. Wat kan ik hier tegen doen? Tegen het schuldig voelen en hoe kan ik hem vaker spreken om mijn band met mijn vader hoog te houden?

Ik ben al meerdere keren op dit forum beland, maar ik kon nooit de moed verzamelen om zelf iets over mijn situatie te delen. Dan hierbij toch een poging. Mijn ouders zitten voor mijn gevoel al jarenlang in het proces om uit elkaar te gaan. Eind vorig jaar was het dan eindelijk zover en besloot mijn vader het huis te verlaten. Ik dacht dat het beter was voor mijn moeder. Maar ondanks dat hij al zeker vijf maanden ergens anders woont, zijn ze nog steeds niet gescheiden omdat ze het tegenhoudt. Ze houdt nog steeds van hem, zegt ze. Maar in dezelfde adem zegt ze dat hij nooit van haar heeft gehouden en haar altijd heeft gekleineerd. Voor mijn gevoel is ze nooit gelukkig geweest met mijn vader, ik weet niet beter. Ik heb nog nooit iets positiefs over hun relatie gehoord. Dat is de situatie. Het bootje waar we in zitten kabbelt steeds verder naar een afgrond. Mijn vader is al uit de boot gesprongen en ik zou willen dat ik genoeg zelfvertrouwen had om dat ook te doen. Ik ben immers twintig, op kamers wonen hoort op mijn leeftijd. Ik weet niet waarom, maar ik kan mezelf niet fysiek uit de situatie trekken. Mijn moeder huilt bijna elke avond terwijl ik als praatpaal dien. Mentaal trek ik me al jaren terug. -Is het terecht dat mijn moeder mij als praatpaal gebruikt? -Is het erg om geen verantwoordelijkheid te nemen en me af te sluiten ook al vraagt mijn moeder steeds om hulp bij de scheiding? -Is het beter om de situatie achter me te laten en op kamers te gaan?

Ik heb sinds een tijdje dat ik het soms fijner bij me vader vind. Maar dan voel ik me soms schuldig. Want als ik dan een tijdje bij me moeder ben geweest (een week ofzo) dan vind ik het ook heel fijn bij haar. En als ik dan bij me vader ben in bijv. de vakantie en ik ga dan na school op maandag weer naar school dan is het altijd een beetje vervelend tussen mij en me moeder omdat ik me vader mist en ik weet niet zo goed wat ik moet doen dan. Miss handig om te weten, mijn ouders hebben al 6 jaar niet meee gepraat en hebben dus nogsteeds ruzie.

Hoi ik ben su.... ik wil anoniem blijven en mijn ouders gaan scheiden en ik ben erg emotioneel hier door. Ik weet nii wat ik moet doen want ik vind het moeilijk om er in reallife over te praten.

In de mei vakantie zou ik naar mijn vader gaan, door examens, afspraken met vrienden en andere dingen ben ik niet geweest. Mijn vader was hier erg boos over en vind dat ik gewoon had moeten komen omdat ik ook tijd genoeg had voor leuke dingen en niet zou willen komen. Dit is helemaal niet waar maar was erg druk met school en andere dingen. Nu hebben we gister wat gegeten en daarna had ik te weinig interesse getoond of iets dergelijks. Dit alles zou de schuld van mijn moeder zijn. Ik snap niet goed wat ik anders had kunnen doen in deze situatie en heb niet echt de motivstie gekregen om vaker te komen als het steeds niet goed is