Ik weet dat dit een site is voor gescheiden ouders. Bij mij is dat ook het geval, alleen mijn vader leeft niet meer. Hij is overleden aan kanker. Mijn moeder heeft een paar nieuwe vriendjes gehad. Nu heb ze een derde vriend en ik heb elke keer het probleem, dat ik het zo moeilijk vind. Ik kan me moeilijk openstellen en ik stel me moeder teleur. Ik vind het lastig, omdat ik nog steeds het beeld met me vader en moeder in me hoofd heb. Ik kan die nieuwe vriendjes elke keer zo moeilijk accepteren. Ik heb ook heel vaak ruzie thuis met me moeder over dit onderwerp. Ik word er een soort van depri van. Me moeder begrijpt het ook niet heel erg. Ik vind het rot dat ik me moeder elke keer ongelukkig maak. Maar ik word zo verdrietig als ik ze klef zie doen, of als ik zie dat ze elkaar een kus geven. Kunnen jullie misschien mij helpen?

Mijn ouders zijn sinds mijn 4de gescheiden, ijn vader heeft een nieuwe vriendin gekregen en zij kregen 2 kinderen (nu 11 en 5). Ze wilden gaan scheiden en hebben dit ook gedaan. Ik en mijn zus kregen dit te horen maar mijn zusjes weten van niks. Na een half jaar hebben ze toch besloten weer te gaan trouwen. Dit wordt allemaal achter de rug om van mijn zusjes gedaan. Nu vind ik het erg moeilijk dat mijn zusjes van niks weten. Ik vind het heel fijn dat ze niet met een gebroken gezin hoeven op te groeien maar ik ben bang dat als ze er later achter komen, dat ze mij dan niet meer zullen vertrouwen... Wat moet ik doen?

Hoi, al sinds ik 10 ben zijn mijn ouders gescheiden, toch is dit de eerste keer dat ik echt niet weet wat ik moet doen. Daarom wil ik graag advies over de situatie. Mijn zusje gaat om het weekend naar mijn vader maar ik woon sinds mijn 14e standaard bij mijn moeder. Mijn vader kreeg een nieuwe vriendin en wij klikten echt niet goed. Ik heb door de omstandigheden contact verbroken en ben bij mijn moeder gaan wonen. Tijdens Kerst 2016 hadden beide veel alcohol gedronken en snachts kregen ze ruzie. Mijn vader vertrok en mijn stiefmoeder kwam naar mijn slaapkamer om te vertellen dat mijn vader zelfmoord ging plegen door mij. Ik ben meteen weg gegaan naar mijn moeder. De dag erna kreeg ik een appje of ik langs wilde komen om te helpen met schilderen. Mijn vader en stiefmoeder ontkenden wat er was gebeurd, dat ik niet had gehoord dat mijn vader dood wilde door mij. Uiteindelijk ben ik nu weer contact aan het leggen. Eens in de maand eten of iets lunchen. Mijn vader wilt nu op vakantie voor een lange periode. Ik ben bang om nee omdat ik niet wil dat mijn vader ongelukkig word. Maar ik word zelf ongelukkig als ik daar langer dan 3 uur ben. Stiefmoeder is gewoon een enorm kreng. Moment dat ik mijn vader vraag of we zonder haar iets te doen krijgt hij ook problemen. Mijn vraag: wat moet ik doen, ik kan hier niet over praten met mijn moeder omdat zij geen objectieve menig kan geven. Alvast bedankt en wat een toppers zijn de mensen die hier helpen! Liefs Romy

me ouders zijn al een tijdje gescheiden en ik heb het me vrienden nog steeds niet verteld want, ik wou geen medelijden en ik wist niet hoe ik ze het moest vertellen... maar nu wil ik ze het wel echt zeggen, maar ik weet niet hoe.

Hoi! Ik ben 16 jaar en ben me er van bewust dat ik eigenlijk tot en met mijn 18e de omgangsregeling moet opvolgen. Door verschillende omstandigheden vind ik hebt niet fijn bij mijn vader, dit heb ik aangegeven aan hem en ben al met hem in gesprek geweest over het feit dat ik niet wil komen in de zomervakantie (dit zouden drie weken achter elkaar zijn). Na veel discussies en veel voorstellen kwam het er op neer dat ik van mijn vader gewoon moet komen omdat ‘hij mij wil zien’ (dit geld allemaal ook voor mijn zusje van 15). We hebben al contact gehad met verschillende advocaten over gehad en nu hebben wij besloten dat we simpel weg niet naar hem toe gaan in de vakantie. Hij woont zo’n 30km van onze moeder af. Nu vraag ik me af of dit de juiste beslissing is. De reden dat we niet willen gaan is namelijk vanwege het gebrek aan sociale contacten bij onze vader en door de thuissituatie. Er zijn daar verschillende vormen van kindermishandeling opgetreden, zowel naar ons toe als naar onze stiefbroertjes. Nu dat dit in volle gang is wil ik er eigenlijk helemaal niet meer heen, ik heb echter ook nog een jonger halfbroertje (7 jaar) waar ik een hele goede band mee heb en zou het jammer vinden als ik hem niet meer kan zien. Zijn er misschien andere opties dan gewoon niet meer komen?

Tot welke leeftijd ben je verplicht de omgangsregeling op te volgen?

hoi, mijn ouders zijn nu een half jaar gescheiden en mijn vader heeft dus nu al de hele tijd een nieuwe vriendin, ik heb hele erge ruzie met hem, en heb hem dus nu ook al een lange tijd niet gezien. als ik iets tegen hem probeer te zeggen word hij meteen boos en walst hij helemaal over me heen. ik vind het heel lastig om contact met hem te houden. en ik vind het ook wel vervelend dat ik geen contact met hem hebt, maar ik vind het toch heel lastig om naar hem toe te gaan of met hem te praten. kan iemand me helpen?

Hey mijn naam is Kimberly (11) mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeven of acht was of zo toen moesten we verhuizen gelukkig was het maar een paar straatjes verder alleen toen 9 of 10 was of zo toen moest mijn vader opeens verhuizen nu woont hij in Tzum ik wist hem heel erg maar heel af en toe komt hij wel even langs soms ben ik ook bang dat mijn moeder of mijn vader in een keer iemand anders vind dat zou ik niet leuk vinden want ik zal mijn mama en mijn papa nooit vervangen maar mijn vader kluste altijd dus heb ik een heel mooi hart plankje met een foto van hem gelukkig gaat alles goed met mij en mijn mama alleen vind mij papa het helemaal niet leuk in zijn nieuwe huis hij is niet gelukkig en soms denk ik dat dat mijn schuld is dat vind ik niet fijn dit was mijn verhaal dag.🐞

Hoe om te gaan met intense verdriet en identiteitsproblemen. Situatie: vader en moeder zijn gescheiden sinds mijn 3e jaar. Ik heb bij mijn moeder gewoond en er was een omgangsregeling voor om de twee weken een weekend bij mijn vader. Helaas is deze omgangsregeling regelmatig niet nagekomen door mijn moeder met als langste periode van 3,5 jaar. Vanwege de hoge leeftijd van mijn vader is hij vorig jaar gestorven. Moeder is als het over mijn vader gaat altijd negatief (op mijn 21e heeft ze voor het eerst iets positiefs over hem verteld). Effect: Enorm verdriet en rouwgevoelens over dat ik geen herinneringen meer met hem kan maken, woede naar mijn moeder dat het zo lang heeft moeten duren en dat ze niet in mijn belang gehandeld heeft maar in haar eigen, schuldgevoelens als ik in mijn karakter iets laat zien dat op mijn vader lijkt en daardoor identiteitsproblemen. Contact met moeder verbroken waardoor ik nu praktisch zonder ouders leef. Ik ben een optimist, Maar een verbitterde optimist. Ik zou zo graag iets willen DOEN om gelukkiger te worden, maar het verdriet is zo groot... Ik voel me eenzaam zonder ouders. Vraag: hebben jullie advies hoe hiermee om te gaan? En aanvullende vraag: mag een moeder (echtscheiding was in 1998) het kind meenemen en niet aan de vader laten zien?

Hoi, Gisteravond is dan de bom bij ons in huis gebarsten en dan ook net voor mijn herexamens. Mijn moeder heeft gezegd dat ze bij mijn vader weg wil en ze heeft er goede redenen voor. Alleen, mijn vader geeft mij de schuld van deze breuk; dat ik haar manipuleer om dingen in mijn voordeel voor elkaar te krijgen.Het punt is, al een paar jaar gaat het tussen mij en mijn vader niet goed. We hebben geen goeie gesprekken meer en hij vraagt alleen hoe het zit met mijn school, werk en of ik verschillende klusjes in huis af heb. In ons gezin zijn er nu dus twee kanten, ik en mijn moeder tegen mijn vader en mijn 16jarige zusje. Als ik hem over deze dingen aanspreek, kan hij het niet accepteren en wordt hij enorm boos. Dan zegt hij nogal nare dingen en laatst zelfs ook dat ik een teleurstelling in zijn ogen ben. Hij zegt dat hij enorm streng voor ons beiden is om ons zo op een hoger niveau te krijgen, maar dit kan toch geen excuus zijn? Ik probeer me al twee jaar zo aan te passen dat het eindelijk weer goed in huis is, maar niks werkt. De frustraties zitten bij mijn moeder ook heel erg hoog, want ze kan nooit er iets tegenin brengen -> mijn vader walst er gewoon over heen. Ze gaan dus nu bij elkaar vandaan, mijn vader geeft mij de schuld van alles. Als ik er over nadenk , lijkt het alsof hij alles op mij afschuift, terwijl hij zichzelf niet wil aankijken en bekennen dat hij ook schuld heeft. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen en hoe ik me moet gedragen. ->spanningisomtesnijden