hoi ik heb een vraag want ik weeet niet meer zo goed wat ik moet doen mijn ouders zijn 6 maanden geleden gescheiden en mijn vader had toen gelijk een nieuwe vriendin en mijn zus vind dat niet leuk maar daardoor komt ze ook niet meer naar mijn vader toe waardoor ik haar 2 weken mis

Hallo, mijn ouders zijn al heel mijn leven uit elkaar. Ik woon bij mijn moeder en ga om het weekend naar mijn vader. Mijn vader is een (geen officiële diagnose) verborgen narcist, wat het soms moeilijk maakt om met hem om te gaan. Ik heb steeds vaker afspraken in het weekend dat ik bij mijn vader ben, waardoor ik soms niet kan komen. Dat betekend dat ik hem dan soms meer dan een maand niet zie. Ik vroeg daarom of hij soms weekend wilde ruilen, waarop hij stug nee beantwoordden, omdat zijn vriendin dan zonder haar kinderen langskomt. Nu voel ik me daarom best wel vervelend over, want nu lijkt het net alsof hij zijn vriendin over mij kiest. Ik heb dit ook tegen hem gezegd, maar hij deed net alsof ik alles verzon en verkeerd had begrepen. Na dit hele gedoe voelt het ongemakkelijk als ik bij hem ben en is het niet meer zo gezellig als hiervoor, wat moet ik doen???

Hoi! Ik heb niet zoveel contact met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden en ik zie hem soms een paar uurtjes per week. Verder belt hij mij wel een paar keer per week. Mijn vader is vrij snel met zijn nieuwe vrouw getrouwd na de scheiding van mijn ouders. Bij deze bruiloft ben ik niet geweest, omdat ik dit veel te vroeg vond. Met zijn vrouw kan ik het niet heel goed vinden. Ik kom dus ook amper bij hun thuis, ook niet met feestdagen en verjaardagen. Ik woon volledig bij mijn moeder die in het dorp is blijven wonen waar wij ook voor de scheiding woonden. Mijn vader is verhuisd naar een dorp zo'n 60km verderop. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend waar ik het wel goed mee kan vinden. Nu was de vader van haar vriend plotseling overleden en waren ik en mijn broertje ook uitgenodigd voor de uitvaart en een herdenking met de familie. Ik vond het wel zo netjes om deze uitnodiging te accepteren. Toen mijn vader hier lucht van kreeg belde hij mij en vroeg mij waarom ik daar heen ging. Toen ik zei dat ik dat wel zo netjes vond om de uitnodiging aan te nemen verweet hij mij dat ik wel vaker voor iets werd uitgenodigd en niet heen ging. Daar bedoelde hij zichzelf mee. Daarna zei hij dat het "keuzes" waren die ik maakte en hing op. Ik ben er niet perse verdrietig om, maar zit hier wel mee. Heeft iemand tips om hier mee om ge gaan of heeft iemand iets vergelijkbaars meegemaakt?

Ik weet niet wat ik kan doen mijn vader doet super irritant en gemeen

Hey Lieverds! Ik heb zelf al bijna 10 jaar gescheiden ouders, in het begin vond ik het super moeilijk om daar mee om te gaan. En daar heb ik nu nogsteeds moeite mee hoor! Maar in die tijd dat mijn ouders uit elkaar zijn heb ik wel veel dingen geleerd, hier heb ik een paar tips voor jullie! Als je ouders ruzie hebben ga dan wat doen wat je leuk vind! Doe ik ook! Als ik dan iets ga doen wat ik leuk vind, heb ik even wat afleiding! Dan kan ik die ruzie gewoon even lekker kwijt! Het is ook super ontspannend! En praat erover met je ouders! Kan ook heel erg opluchten! Ik hoop dat jullie er wat aan hebben! Liefs van mij!

Hi allemaal, Mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar. Er is veel gebeurd en ik heb daar altijd al last van maar er was thuis geen ruimte voor mijn gevoel. Sinds ik therapie heb komt alles omhoog en gaat het minder goed met mij. Mijn ouders proberen soms wel te vragen naar hoe het gaat en hoe therapie gaat, maar als ik er iets over zeg probeert mijn vader alleen maar het positieve te zien en mijn moeder begint over zichzelf. Mijn emotionele deurtje voor hen is dicht. Mijn contact met hen wordt steeds oppervlakkiger en het kost me steeds meer energie. Vaak zie ik er zelfs tegenop. Ik heb nog heel veel boosheid. Als ik alleen ben en ik denk over alles na voel ik de boosheid, maar als ik bij hen ben lijkt het alsof de boosheid plots weg is. Eigenlijk zou het er een keer uit moeten, maar ik ben bang om ze te kwetsen en ik ben bang dat ze zullen zeggen dat het allemaal niet waar is wat ik zeg. Hebben jullie ervaring met dat je emotionele deurtje dicht is? En is die nog open gegaan? Hoe? En hebben jullie ervaring met het moeilijk uiten van opgekropte boosheid omdat je bang bent ze te kwetsen? Ik wil eigenlijk niet dat het contact zo oppervlakkig is, maar open zijn lukt niet omdat er dan altijd een reactie op komt waarbij ik me niet gehoord en gezien voel. Iemand tips? Dankjewel alvast! Groetjes Anoniem

Hi, Ik merk sinds een aantal weken/maanden dat mijn ouders steeds vaker ruzies en discussies hebben. Ook heeft mijn vader meerdere malen aangegeven dat het op deze manier niet meer werkt doordat hij en mijn moeder niet meer op een golf lengte zitten en dit hen ongelukkig maakt. Ik heb het gevoel dat zij erover nadenken om te gaan scheiden. Is er iemand die dit herkend? Of iemand die kan uitleggen of zij iets gemerkt hadden aan hun ouders (net) voor de scheiding? Of eventuele tips wat ik kan doen? (Vind het moeilijk om de vraag te stellen aan mijn ouders)……

Hey allemaal! Mijn ouders zijn al jaren gescheiden, een groot deel van die jaren heb ik al geen contact meer met mijn vader. Ik heb het contact zelf verbroken door hoe het vroeger thuis met hem was. Over het algemeen respecteert hij de contactbreuk, dat vind ik fijn. Echter krijg ik nog wel cadeautjes van hem op feestdagen en mijn verjaardag. Ik heb al meermaals aangegeven dat ik dit niet wil. Ik voel me namelijk opgelaten om cadeaus te krijgen van iemand waar ik geen contact mee wil en voel me eigenlijk ook niet gehoord in mijn behoefte als hij dit wel doet. Ook zit ik daardoor steeds in tweestrijd: zal ik niks van me laten horen of hem juist wel bedanken (Maar daarmee misschien het verkeerde signaal afgeven). Hebben jullie tips over hoe ik dit in het vervolg zou kunnen aanpakken? Ik hoor het graag! Met liefs, Naomi

Hoi, Ondanks mijn leeftijd woon ik nog steeds gelukkig thuis. Ik refereer naar mezelf dan ook als thuiswonend kind én ik ben van plan om thuis te blijven wonen totdat ik zelf een huis kan kopen. In augustus 2021 (toen ik 21 was) heeft mijn vader bekend gemaakt dat ie weg wilde. Nou prima, dat zag ik al jaren aankomen. Mijn vader bleef alleen tot m'n zusje 18 was, zodat hij geen alimentatie hoefde te betalen. Ook hoeft hij geen partneralimentatie aan mijn moeder te betalen, want mijn ouders waren slechts samenwoners, nooit getrouwd of geregistreerd partner geweest. Mijn moeder kon het niet veroorloven om te blijven wonen zonder baan en ik weigerde m'n ouderlijk huis te verlaten. Mijn oma heeft haar huis verkocht en het onze gekocht, zodat wij in ons huis konden blijven wonen. Oma woont nu bij ons in en het is een fijne (nieuwe) gezinssituatie. Helaas zijn we erachter gekomen dat hij homo is. Hij heeft nu zelfs een vriend en draagt daarvan sinds kort een ring. Wij weten dus al waar het naartoe gaat, maar onze vader zegt nog niks. Ik ben verschrikkelijk boos op het feit dat hij ons al die jaren heeft voorgelogen en onze moeder zo slecht heeft behandeld. Zelfs toen bekend was dat hij weg wilde gaan vorig jaar, schreeuwde hij meerdere malen door het huis dat alles de schuld was van onze moeder en dat hij geen leven had gehad door haar. Achteraf klopt dit dus van geen kant. Heeft een van jullie hier ooit mee te maken gehad? Hoe kan ik hem het beste confronteren

In 2015 kondigde mijn moeder aan te gaan scheiden van mijn vader, in 2016 is dit officieel geworden. Ik was toentertijd 14 en zat zelf in n lastige periode. Ik heb met leerlingbegeleiding op school kunnen praten en heb zo de scheiding kunnen verwerken. Sinds de scheiding heeft mijn moeder inmiddels al 8 relaties gehad. Haar laatste ex was een lastige man met een narsistische en bipolaire persoonlijkheid. Het was nog niet helemaal afgehandeld met haar ex en ze kondigde haar nieuwe relatie alweer aan. Nu 5 weken nadat ze een "relatie" hebben gekregen wilt ze dat ik en mijn zus (22) hem ontmoeten. Wij wonen allebei nog thuis en we staan er het zelfde in. We vinden het veel te snel dat onze moeder weer een nieuwe relatie heeft en willen hem liever niet ontmoeten. Hoe kunnen we het beste omgaan met de nieuwe relaties van onze moeder?