Hi, mijn ouders zijn al 10 jaar gescheiden en mijn vader en mijn moeder hebben een nieuwe partner. Ik heb soms bij beide maar meestal bij mijn stiefvader en onprettig gevoel. Ik kan moeilijk met hem omgaan en vind hem niet zo leuk. Het voelt zo moeilijk als een vader voor mij en dit gevoel wil ik wel graag hebben. Hierdoor ga ik niet graag naar mijn moeders huis en dit vind ik erg jammer. Weet iemand raad?

Hoe vaak zeggen jullie tegen je ouders dat je je ergert aan de situatie? Ik zeg het wel en ik wil graag weten of jullie dit ook doen.

Hallo, Ik zit ergens mee. Mijn ouders zijn al een tijdje uit elkaar wat nu een prettigere situatie geeft. Alleen praten ze achter elkaars rug lelijk over elkaar. Wat kan ik doen om hier niet continu tussen te zitten als een soort doorgeefluik? Groetjes Marieke

mijn ouders zijn al 1 x gescheiden toen was ik nog heel klein mijn vader heeft iemand anders gevonden maar na een paar jaar samen gaan ze weer scheiden ik weet niet wat ik moet doen en ik ben al weer veel ouder dus ik ga dit onthouden

Mijn ouders zijn nu 6 jaar geleden gescheiden. Ik heb hier altijd erg veel last van gehad, omdat ik heel erg gevoelig ben voor sfeer. Ik voel me vaak verantwoordelijk voor het geluk van allebei mijn ouders en durf vaak dingen niet uit te spreken, omdat ik ze allebei geen pijn wil doen. Mama is vreemd gegaan en daarom is zij (vooral volgens papa en oma) the badguy in dit verhaal. Ik zit er midden in en dat wil ik helemaal niet. Al heel lang woon ik bij papa omdat dat het huis is waar we eerst met z’n allen woonde en ik waar ik mij ook het meest thuis voel. Ik miste mama nooit zo erg tot afgelopen half jaar. Ik weet niet wat ik wil en ik weiger in mijn hoofd ook een soort van keuze te maken omdat ik dit allemaal nooit had gewild natuurlijk. Ik ga daarbij ook niet zo goed op verandering. Steeds vaker praat de moeder van papa slecht over mama, dit doet mij echt heel erg veel pijn. Ik schrijf dit nu omdat (echt heel stom hoor) ik net tegen papa zei dat ik de koffie bij mama lekkerder vind dan bij hem. Het ging mij dus volledig om de fucking koffie en niet om wie er beter is, papa of mama. Gelijk kreeg ik een “dat wil ik helemaal niet horen, dat doet iets met mij” terug van papa. Alsof het een wedstrijd is. Ik had het helemaal niet zo bedoeld en vind het echt vervelend dat ik ergens op aangewezen word terwijl dat helemaal niet mijn intentie was. Het doet me zoveel pijn dat het altijd een strijd is waar ik midden in zit en waarin ik mij geen fouten kan veroorloven.

mijn ouders zijn gescheiden en ik had altijd een vast schema met waar ik was maar nu hebben ze het veranderd waardoor ik veel langer bij de een ben dan bij de ander. nu ben ik alle leuke dagen bij de een bij de ander. ook mis ik de een als ik bij de ander ben.

Mijn ouders zitten al 2 jaar in een vechtscheiding omdat mijn vader is vreemdgegaan. Ik heb mijn ouders altijd samen gezien en mijn vader is met iemand anders en mijn moeder is aan het kijken terwijl ik heb gezegd dat ik dit niet wou. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik word gewoon misselijk van het idee dat mijn ouders iemand anders hebben. Ik kan wel kotsen. Hoe moet ik hier mee omgaan? Want zo gaat het niet...

Hoi allemaal! Door alle omstandigheden rondom het coronavirus heb ik ervoor gekozen om voorlopig bij mijn vader te wonen. Mijn moeder is heel erg bang is voor het virus en zou anders eigenlijk willen dat ik helemaal nergens meer heen zou gaan en niemand meer zou zien. Normaal gesproken wonen ik en mijn zusje bij mijn moeder, maar omdat ik graag mijn vriendje wilde blijven zien heb ik gekozen om voorlopig bij papa te blijven. Mijn zusje is nog wel bij mijn moeder en ik zie haar dus maar af en toe, op 1,5 meter afstand. Dit is super lastig, vooral omdat ik merk dat ze het er best een beetje moeilijk mee heeft en mij ook mist. Mijn zusje voelt zich normaal gesproken meer op haar gemak bij mama, dus de kans is heel klein dat ze ook hierheen zou komen. Dat is niet echt een oplossing denk ik. Ook mijn vader vindt het lastig dat hij haar niet meer kan zien, en anders alleen op afstand. Hij staat er niet helemaal achter hoe mijn moeder dit aanpakt. Ik heb het gevoel dat ik nu heel erg tussen mijn ouders in sta. Normaal heb ik dat gevoel niet zo en ondanks dat ik weet dat dat niet hoort, gebeurt het nu toch. Aan de ene kant snap ik mijn vader en vind ik het vervelend voor mijn zusje, maar aan de andere kant kan ik mijn moeder ook niet beïnvloeden en is dat natuurlijk helemaal niet mijn taak. Wat zouden jullie doen in mijn situatie? En hoe gaan jullie om met deze nieuwe situatie en de spanningen die het met zich mee brengt wat betreft ouders? Groetjes, Anoniem

Mijn vader heeft me veel pijn gedaan en ik ga er afgelopen tijd en komende tijd niet meer heen maar vind het moeilijk om het tegen hem te zeggen ik heb alles al in een brief gezet een gestuurd maar vind het moeilijk om 1 op 1 te praten

Hee! Ik heb het een stuk leuker bij mijn vader dan bij mijn moeder. Ik ga ook met heel erg veel tegen zin naar mijn moeder en voel me vaak alleen daar, wat zijn mijn rechten als ik 13 ben?