Hoi ik ben merle .Mn ouders hebben vandaag verteld dat ze uit elkaar gingen .Maar ik vind het moeilijk om aan de klas te vertellen. Hebben jullie tips.

Hey, dit is nu de tweede keer dat ik hier een bericht plaats en ik vind het echt fijn! Maar goed, ik heb even tips nodig... Mijn vader en moeder zijn dus in een vechtscheiding uit elkaar gegaan, mijn 22-jarige broer studeert en komt alleen om het andere weekend thuis en mijn pleegzusje woont bij mijn vader en komt 1 keer in de twee weken een paar uur bij mijn moeder. Ik woon zelf bij mijn moeder omdat ik echt een hele slechte band met mijn vader heb. Mijn moeder kreeg vandaag een mail van de voogd (dat is pleegzorgwerker die voor mijn zusje dingen regeld enzo) dat mijn zusje niet vaker mag komen als mijn moeder geen therapie gaat volgen met mijn vader. Maar mijn ouders zijn het echt over niets eens en haten elkaar echt, waardoor mijn moeder die therapie voor geen meter ziet zitten, dus gaat ze dat niet doen. Maar dan mag mijn zusje dus niet vaker komen, terwijl we het juist aan het opbouwen zijn! En ik wil niet dat ze straks nog steeds zo weinig komt! En je zou zeggen, dat kan niet want ze is gewoon een heel belangrijk pleegzusje voor mijn broer en ik. Maar in principe kunnen wij haar wel zien, daarvoor moeten we naar mijn vader. En dat is eigenlijk onmogelijk, want het contact tussen mijn vader en mij is echt super moeilijk en slecht. Dus... als het straks echt zo word dat mijn zusje niet meer dan die paar uur op vrijdag komt, betekend dat dat mijn broer haar nooit meer ziet en ik bijna nooit! DAT WIL IK NIET! Heeft iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan? Xx, Noa

Heyy, Het is nu ongeveer 2 jaar geleden dat mijn ouders zijn gescheiden, omdat mijn vader is vreemd gegaan. Mijn ouders wilden toch eerst co-ouderschap gaan doen, maar dat is uiteindelijk een vechtscheiding geworden. Mijn vader heeft mijn moeder een keer op de grond gegooid waardoor ze een gat in haar hoofd kreeg en naar het ziekenhuis moest. Gelukkig was ik daar niet bij. Hebben jullie ook zo’n situatie gehad waarin de ene ouder de andere sloeg of schopte of zo? Nu is de rust dus wel weer een beetje teruggekeerd maar soms zijn er momenten dat ik geluiden hoor die ik niet kan plaatsen, en dan denk ik direct dat het mis is. Terwijl het eigenlijk niets bijzonders was. Herkennen jullie dat? Met mijn vader en mij gaat het echt niet goed. Ik zie hem een keer per week een uurtje op het strand en voor de rest zoekt hij geen contact via Whatsapp. Dat heb ik meerdere keren tegen hem gezegd, maar hij ontkent echt altijd. Hij vind het vervelend dat ik niet naar zijn huis wil komen, maar dat komt omdat hij vaak gelogen of verzwegen heeft en onze band zo slecht is dat ik geen zin heb om bij hem en zijn vriendin te wonen of langs te komen. In een van onze laatste contacten werd hij echt heel boos, hij zij dat hij “helemaal klaar met dat ** was” en zo, dat deed me echt pijn. Afgelopen woensdag heb ik hem voor het eerst na dat gesprek weer gezien, en hij heeft er niets meer over gezegd. Dat zit me dwars. Het zit me ook dwars dat ons contact zo moeilijk gaat. Iemand tips? Liefs, Noa

Hoi ik ben Saschia en ik zit ergens mee... Mijn ouders zijn nu ongeveer een week gescheiden maar ik weet niet hoe het gaat lopen en ik voel me een beetje bang... weten jullie wat ik moet doen en hoe het ongeveer zal gaan lopen?

Beste lezer, Mijn ouders zijn al een paar jaar uit elkaar. Mijn broertje bezoekt nog regelmatig mijn vader, ik niet meer. Helaas gaat dit hieromheen gepaard met een hoop stress, vooral bij mijn moeder. Zij begint dan telkens over dingen uit het verleden die zich nu weer 'voordoen' en haalt daarbij gerust oude koeien uit de sloot. Dit gaat dan vaak over dingen die ik al achter me heb gelaten, en liever laat rusten. En die dingen die zich nu opnieuw voordoen wordt ik liever niet nogmaals mee geconfronteerd. Hoe ga ik hier verstandig mee om?

Wat kan ik ver wachten, wat gaat er gebeuren? En ik wil niet dat mijn ouders gaan scheiden!!!!😤😭 Wat moet ik doen als ik moet huilen als ik in de klas zit? Sta ik dan voor schut????

Mijn ouders zijn een week geleden gescheiden en mijn vader is erg verdrietig,Ik voel me verantwoordelijk om hem te troosten maar ik ben er zelf ook helemaal kapot van maar durf met niemand te praten.... Hebben jullie nog tips of dingen die ik zou kunnen doen?

Rond mijn 11/12de zijn mijn ouders gescheiden. Er werd weinig gepraat bij ons thuis. De scheiding heb ik ook een jaar voor me kunnen houden bij mijn vriendinnen. Totdat ze er zelf achter kwamen. Mijn vader kreeg een nieuwe vriendin en mijn moeder een nieuwe vriend. Mijn broer kreeg des tijds fouten vrienden en ik zat vaak huilend op mijn kamer. Ik vond het zo vervelend dat er niet naar mij werd omgekeken of dat er weinig over gesproken werd. Mijn broer en ik bleven bij onze vader wonen, waar mijn moeder dan langs kwam om voor ons eten te maken en daarna ging ze weer. Ik waardeer de dingen die zij deden maar heb het gevoel dat ik ook veel heb gemist. Vooral het communiceren en vragen hoe het gaat. Momenteel zit ik in een burnout en komen er weer dingen naar boven van toen. Vooral dat ik me veel eenzaam voelde en bang was. Nu heb ik paniekaanvallen en durf ik vrijwel niet alleen te zijn. Zou dit met elkaar te maken kunnen hebben? Mijn ouders zijn er momenteel heel erg voor me, dus ergens maken ze het wel goed met me. Ik kreeg toch het advies van iemand om mij heen om even contact met jullie op te nemen en erover te praten. Wellicht dat jullie mij erbij kunnen helpen!

Ik wil niet meer naar mn vader maar mn vader gaat daar niet me akkoord vanwege de omgansregeling maar vanwege de hele situatie en alles wat er is gebeurd heb ik er geen behoefte meer aan

Hoi, Mijn ouders zijn 6 jaar geleden uit elkaar gegaan. Mijn vader had psychische problemen en terwijl hij hiervoor even wegging ontmoette hij een andere vrouw. Hij heeft mijn moeder die toen zwanger was en mijn broers en mij achtergelaten. Mijn moeder had(heeft ze eigenlijk nogsteeds) geldproblemen en we kwamen bijna op straat te staan. Ondertussen woon ik bij m'n moeder en ga ik één nachtje in de twee weken naar m'n vader. Hij woont samen met zijn vriendin en klein kind, mijn half-zusje. Ik mag zijn vriendin niet maar weet niet precies waarom, misschien ben ik gewoon nogsteeds boos en verdrietig over wat er toen is gebeurd. Mijn vaders vriendin heeft ook nogsteeds psychische problemen.Met mijn vader gaat het wel beter. Soms voelt het alsof papa me heeft ingeruild voor een ander kind die hij wel al zijn liefde geeft. Een paar weken geleden heb ik besloten dat ik niet meer naar mijn vader wou. Dit kwam doordat ik me niet op m'n gemak voel bij hem en zijn vriendin en meerdere redenen.Een week geleden vroeg hij of hij me kon spreken Mar ik zei nee. Ik ben bang dat ik hem heb gekwetst en durf en wil hem ook niet onder ogen te komen. Mijn broer pest me hiermee en zegt dat ik heb gewoon niet naar hem durf. De laatste tijd ben ik soms nachts aan het huilen om wat er allemaal is gebeurd. Ik wil het niet tegen m'n moeder zeggen omdat ik bang ben dat ik haar dan ook aan het huilen maak. Ik hou zielsveel van m'n moeder en zou echt niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Tips?