Hoi, mijn vader heeft nu al bijna 6 jaar een nieuwe vriendin en ik kan haar niet uitstaan, ze doet helemaal niks in huis en laat mijn vader alles doen. Waardoor mijn vader altijd gestrest en moe is, hij loopt altijd te mopperen op mij en mijn broertjes en zusjes. Mijn vader en stiefmoeder hebben ook samen een kind, soms denk ik dat de enige reden dat ze nog samen zijn is voor haar. Ze maken altijd ruzie en dan niet gewoon een kleine discussie maar echt schreeuwen, dreigen en schelden met erge woorden. Er hangt daar zo’n depressieve sfeer, ik word er echt ongelukkig van. Ik ben nu sinds een paar maanden aan het praten met de POH dat heeft me wel erg geholpen maar me ook aan het denken gezet. Ik wil op deze manier eigenlijk niet meer bij mijn vader wonen, of nou ja niet meer bij mijn stiefmoeder wonen. Mijn stiefmoeder en mijn stiefbroertje zijn allebei enorm ingewikkeld ze hebben vroeger veel nare dingen meegemaakt waardoor ze nu ook bij *** zitten. Mijn stiefmoeder is echt net een tiener alles moet achterbaks gaan en ze word gewoon blij als ze mijn vader ergens op kan wijzen en ruzie kan maken, ik hoop echt voor hun dat ze er niks aan kunnen doen. Maar ik vind het vooral erg voor mijn vader hij heeft eigenlijk gewoon 6 kinderen waar hij voor moet zorgen inclusief mijn stiefmoeder en dan ook nog zijn drukke baan. Ik wil daar helemaal niet meer wonen met haar maar als ik weg ga voelt het alsof ik mijn broertjes en zusjes in de steek laat. Wat moet ik nu doen?? Gr. Noëlle

ik zit de laatste tijd erg op slot. omdat ik niet weet wat ik moet doen. mijn vader noemt me vaak dom of domblondje en het begon als grapje maar hij zegt het vaak en ik ga daardoor aan mezelf twijfelen en ik zit nu in de eerste en k ga naar een andere school een niveau lager doen. en heb dus weinig geleerd voor mijn toetsweek waardoor k alleen maar onvoldoendes heb. en ik heb nu vakantie en een foto van mijn cijferlijst gestuurd naar mijn vader en hij is super boos en zegt dat ik heel het jaar niks gedaan heb en dat ik niet mag afsprekend en dat ik geen telefoon heb als ik naar hem toe ga. het is nu woensdag en vrijdag avond ga ik naar mijn vader en ik wil gewoon niet ! en ik weet niet wat ik moet doen en mijn moeder kan me ook lastig helpen.

mijn ouders laaten mij kiezen waar ik wil zijn als ik kies worden ze boos omdat ik voor de andere kies wat moet ik doen

Hoi, mijn ouders zijn nu al 7 jaar gescheiden. Ik vind het soms niet fijn om bij mijn vader te zijn omdat hij erg snel boos word en dat vaak Afreageert op mij en mijn broertje en zusje. Ik ga volgend jaar naar de middelbare school en ik wil graag dat het schema van wanneer ik bij wie ben verandert omdat dat gewoon veel makkelijker is met school. Met mijn moeder heb ik helemaal geen problemen en ze helpt me ook vaak met m'n vader maar wanneer ze elkaar spreken wordt het toch altijd weer ruzie omdat mijn vader veel te koppig en eigenwijs is. Mijn vraag is of iemand hier ook het problem heeft dat zijn of haar vader (of moeder) het erg moeilijk maakt om gewoon zonder stress naar school te gaan en van huis naar huis. Ik wil graag meer bij mijn moeder zijn omdat zij veel meer regelt en rekening met me houd en daar hoef ik nooit te stressen. Help me als je ook ooit zoiets hebt meegemaakt. Dankje

Hoe kan ik het makkelijkst tegen mijn vader vertellen dat ik niet meer naar hem toe wil gaan? Ik vind het moeilijk om dat te bespreken met hem.

Twee jaar geleden werd er tot onze grote schrik kanker geconstateerd bij mijn jongere zusje. Mijn ouders waren destijds nog bij elkaar. We gingen als gezin een enorm heftige tijd in en hebben, ondanks de stroeve relatie van mijn ouders, heel veel steun aan elkaar gehad. Mijn zusje is gelukkig opgeknapt en is lange tijd weer gezond geweest, maar toch bleek een paar weken geleden dat de kanker weer terug is... Kort voordat we dit slechte nieuws kregen, hebben mijn ouders besloten uit elkaar te gaan en is mijn vader ergens anders gaan wonen. Ik heb op het moment niet veel contact met mijn vader, maar baal er ook van dat we deze zware tijd nu niet door kunnen als gezin. Als mijn ouders samen met mijn zusje in het ziekenhuis zijn, maken ze eigenlijk alleen maar ruzie. We schamen ons dood op deze momenten! Tegen mijn moeder hebben we dit al wel gezegd, maar toch gebeurt het telkens weer en tegen mijn vader durf ik het niet te zeggen uit angst voor een negatieve reactie. Heeft iemand advies hoe ik het gesprek met mijn ouders aan zou kunnen gaan? Of andere ideeën om de ziekteperiode van mijn zusje te doorstaan zonder al te veel last te hebben van de scheiding?

Mijn ouders zijn op mijn 7de gescheiden. Is was helemaal in shock. Ik moest helemaal wennen en het was heel moeilijk. Ik moest helemaal wennen. Ik kon er niet mee omgaan, en ik wist niet wat ik moest dan. Nu ben ik 11 en ben ik eraan gewend. Het is gewoon een kwestie van wennen. Het begin is moeilijk, maar je moet het gewoon laten gaan. Het is moeilijk om er niks mee te doen. Praat er mee met je ouders, maar probeer er overheen te komen. Op en moment word het steeds gemakkelijker en ga je eraan wennen. Dan is het goed. Dan is het ook niet meer zo erg. Probeer het ook te beschouwen dat je uniek bent. Je hebt gescheiden ouders. Niet veel kinderen hebben dat.

heyhey, mijn ouders zijn nu ongeveer 3 jaar gescheiden alleen het word steeds maar erger.. mijn vader zie ik al 5 maanden niet meer en zo gaat het elke keer, we hebben al afspraken gemaakt vorige keer maar daar hield die zich niet aan. toch wil ik hem graag zien maar mijn moeder denkt dat het me alleen maar nog meer pijn doet en ze wil eigenlijk niet meer dat ik ga, maar ik wil nog wel want het is toch me vader. maar mijn vader laat ook niks meer van zich horen... kan iemand mij een tip geven?

Mijn ouders zijn gescheiden op mijn 11e. Inmiddels ben ik allang volledig gewend aan de situatie van co-ouderschap. Deze zomer was ik van plan in het huis van mijn moeder te wonen met mijn vriend. Mijn moeder zou dan verhuizen naar mijn stiefvader. Om dit te vieren hebben we een eetentje georganiseerd voor mijn vriend zijn ouders, onze broertjes, en mijn vader. Maar mijn vader wil niet komen als het in mijn moeders huis is met haar en mijn stiefvader erbij. Ik dacht dat 8 jaar lang genoeg is om ergens overheen te komen en om er volwassen mee om te gaan. Ik ben erg verdrietig dat hij niet wil komen omdat het vanaf nu mijn huis is. Ik wilde juist dat hij erbij is omdat hij nog nooit de ouders van mijn vriend ontmoet heeft. Ik weet niet zo goed wat ik met deze situatie aan moet, het brengt weer veel gevoelens van vroeger omhoog waar ik niet op zat te wachten.

Mijn ouders zijn net gescheiden. Ik vind dit niet leuk! Ik weet niet wat ik er mee moet, en ik weet ook niet wat ik nu moet en en hoe het er uit gaat zien. Heeft iemand tips ofzo Demi