Beste Ouders (en jongeren), Een scheiding is altijd vervelend, of je nu als vrienden of, zoals in de meeste gevallen, met ruzie uit elkaar gaat. Dit is de (gedwongen) keuze die je als ouder maakt. Helaas hebben kinderen niets te kiezen, zij krijgen dit over zich heen. Laat ik het maar uitleggen middels mijn eigen ervaring. Dit verhaal is voor zowel jongeren als volwassenen, ik denk dat beide er wel iets uit kunnen halen, of er steun in kunnen vinden. Let op, dit is een lang verhaal! Ik was 7 jaar. Tussen mijn ouders boterde het thuis nooit 100% goed. Beide ouders werkten hard. Gelukkig hadden ik en mijn broertje de liefste oppas die je je kunt wensen. We deden veel spelletjes en ze zorgde voor het eten en de strijk, het was voor ons bijna een extra moeder/oma. Helaas waren mijn vader en moeder veel gestresst van het werk. Mijn vader maakte veel uren en mijn moeder deed naast parttime werk het huishouden verder. Geld was er genoeg, we waren natuurlijk geen miljonairs maar we hadden het nodige en af en toe wat extra's. Nooit dure spelcomputers, maar wel dagjes uit zoals zwemmen of de bios. Mijn vader wilde altijd meer, meer, meer. Dan wilde hij een nieuwe tv, dan wilde hij een dure auto. Had 'ie het een dan had hij zijn zinnen al weer gezet op het ander. Mijn moeder wilde vaak niet en spaarde dit geld liever op zodat we er later meer mee konden doen (ook met het oog op studie en rijbewijs later). Dat terzijde, was mijn vader altijd ontevreden met ons, de kinderen en mijn moeder. Mijn moeder gaf hem niet genoeg aandacht (en de rest) en wij als kinderen waren vervelende, luidruchtige jankballen. Zelf ben ik hoogsensitief, en heb ik bij hem de negatieve "vibe" altijd gemerkt. Dit maakte dat ik niet graag bij mijn vader in de omgeving wilde zijn. Ook maakten mijn ouders savonds veel ruzie, dit hoorde ik of voelde ik zelfs vanuit mijn kamertje op de bovenverdieping, ik kwam dan ook uit mijn bedje om te vragen of papa en mama zachtjes wilden zijn. Dit vond hij een reden om zijn behoeftes ergens anders te vervullen. Mijn vader ging vreemd. Ook misbruikte hij (een van mijn weinige) vriendinnetjes seksueel. Er kwam praat, en zo kreeg mijn moeder lucht van de zaak. Mijn vader bekende alles en mijn moeder zette hem binnen enkele minuten op straat. Ze wilde hem niet langer in de buurt van mij en mijn broertje. Ze was namelijk bang dat mijn vader mij misbruikt had. Dit was niet het geval. Althans, niet door mijn vader. In diezelfde ben ik namelijk wel misbruikt door een jongen uit de buurt. Hier heb ik lang mee rond gelopen, maar ik ben over de misbruik heen, het heeft mij geen blijvende schade toegebracht en ik heb ook weer gewoon contact met deze jongen. Maargoed, de scheiding was in gang gezet. Voor mij en mijn broertje kwam dit heel plotseling omdat er eerder nooit over scheiding gesproken was. Mijn moeder vertelde dit in het bijzijn van haar zussen (mijn tantes). Zij waren voor ons een grote steun. Als we eve het huis uit moesten konden we gelukkig bij hen terecht. Zij hebben ons gedurende de hele scheiding gesteund. Mijn vader was boos omdat hij ons ineens niet meer mocht zien. Keek hij eerst bijna niet naar ons om, nu waren we "zijn alles". Onder toezicht van bijvoorbeeld een van mijn tantes of van oma mochten we hem toch af en toe zien van mijn moeder. Wel ging het vanaf het eerste moment al mis over de financiën. De eerste woorden die mijn vader sprak waren "ik ga minder werken dan hoef ik geen alimentatie te betalen" gelukkig ziet de rechtbank dit als vrijwillig inleveren van loon en wordt hier geen rekening mee gehouden met de alimentatieberekening. Er werd ook veel gevochten over de voogdij. Mijn moeder kreeg uiteindelijk volledige voogdij en er werd een omgangsregeling getroffen voor de eerste tijd (zolang ik en mijn broertje niet oud genoeg waren om zelf te beslissen). Met tegenzin van mijn moeder, zij zag mijn vader als een gevaar voor ons. Zowel wat betreft misbruik alszijnde zijn agressie. Hij kon zich erg opwinden en dan met spullen gooien of dure dingen kapot maken. Aldus, wij zouden bij mijn moeder wonen en om het weekend naar mijn vader toe. De eerste tijd moest er dan wel toezicht zijn. Echter brak mijn vader psychisch door en werd opgenomen in de psychiatrische inrichting. Mijn moeder wist niet zo goed hiermee om te gaan. Ze praatte vooral slecht over de situatie en over mijn vader. Als kind stond ik hier tussen. Natuurlijk wil je als moeder het beste, gezondste en veiligste voor je kind maar alleen maar negatief praten over de andere ouder geeft alleen maar negatieve energie aan je kind. Ik denk dan ook dat het ernstig wordt onderschat hoe groot het minderwaardigheidscomplex of een depressie bij kinderen kan zijn/worden. Ikzelf had geen vriendinnetjes waar ik bij terecht kon (ik kwam er wel pas achter dat mijn vader mijn vriendinnetje had misbruikt toen ik 12 was), alleen de familie van mijn moeder. Af en toe gingen wijn naar mijn vader in de inrichting, hij sprak weinig over mijn moeder, dus ook weinig negatief. Dit was natuurlijk beter voor ons anders moest hij het weer over de scheiding hebben en dat had hem noujuist gebroken (of het zijn eigen schuld was, dat laat ik terzijde). In de inrichting leerde hij zijn huidige vrouw kennen. In het begin vond ik het leuk om mijn vader weer wat vrolijker te zien. Toch heb ik bij haar altijd mijn bedenkingen gehad, ik vertrouwde haar niet 100%. Helaas was dit voor mijn moeder een reden om zich te ergeren. Geen goed woord had ze over voor mijn vaders nieuwe vriendin. Ten eerste was de vriendin geschift anders zat ze niet in de inrichting en ten tweede, wat moest ze met zo'n mongool als mijn vader? Daarnaast stond mijn moeder en met ons nog altijd alleen voor.Ze kwam moeilijk rond (alimentatie werd vaak niet betaald) en vroeg aan mijn vader (die nog thuis was vanwege zijn arbeidsongeschiktheid) of hij 2 middagen op ons wilde letten zodat ze extra kon gaan werken. "ik ben geen goedkope oppas"waren zijn woorden. Weer stonden wij er als jonge kinderen middenin. Wilde mijn vader zich niet als vader opstellen? Een hele tijd verstreek, mijn vader en zijn vriendin gingen samenwonen. 2 jaar later trouwde ze. Mijn moeder had hier gemixte gevoelens over. Het was ten eerste een zekerheid dat hij niet meer bij haar kwam zeveren om hem terug te nemen, maar ze vond zijn nieuwe vrouw niet goed snik. Toch zorgde ze er voor dat wij er op die dag op ons paasbest uitzagen, haartjes gevlochten, jurkje aan en laat het feest maar beginnen. De tijd ging voorbij, hier en daar vonden wat gebeurtenissen plaats. Ik en mijn vaders vrouw kregen geregeld ruzie, wat dan natuurlijk "mijn schuld was". Dan ging ik er een tijd niet meer heen. Zoals hierboven beschreven kwam ik er op mijn 12e achter wat mijn vader werkelijk had gedaan, ik was boos en wilde hem lang niet zien. Later wilde hij het goed maken maar hij bleef liegen tegen mij. We hielden het uiteindelijk maar zo, ik zou wel komen als ik daar behoefte aan had, voor mij werd de omgangsregeling nietig. Helaas was mijn vader er vaak niet voor mij. Bij belangrijke zaken zoals rapportbesprekingen, profielkeuzeavond op de middelbare school, sportwedstrijden (ik was en ben gedreven in het paardrijden en badminton) of diploma uitreikingen was hij er niet. Voor mijn moeder sprak hier vaak gefrustreerd over. Zowel tegen mij als in mijn bijzijn als in mijn afwezigheid met vrienden en familie. Was ik in deze tijd wel bij mijn vader en zijn vrouw, dan werd er ook vervelend gepraat over mijn moeder, die inmiddels een relatie had gekregen met een goede vriend uit de buurt, en mijn vader beweerde dat mijn moeder daar al "meer" mee had nog voordat ze gingen scheiden. Dit was helemaal niet het geval. Helaas paste deze maan niet in ons gezin van 'de 3 musketiers'. Zijn onregelmatige diensten waardoor hij vaak overdag moest slapen maakte ons boos omdat we stil moesten zijn (om 4 uur smiddags kun je natuurlijk niet verwachten dat kinderen geluidsloos zijn). Zijn zoons aten alles op wat voor ons als snack op school was bedoeld en vooral, hij vond dat mijn broertje voorgetrokken werd en daarom trok hij mij voor. Nu was het ook wel zo dat als er iets thuis was mijn broertje vertroeteld werd en ik "was de grootste en moest maar verstandig zijn".Bij dezelfde streken kreeg ik straf van mijn moeder maar bij mijn broertje werd het weg gelachen. De relatie van mijn moeder was dan ook vrij hard voor mijn toen 7 jarige broertje, hij schold hem ook regelmatig uit, dat vond ik nou ook weer niet nodig. Mijn broertje vertelde hierover aan mijn vader, die zich op zijn beurt boos maakte naar mijn moeder. Ik stond machteloos tussen 2 ruziende ouders. Deze relatie hield op den duur geen stand, zijn gezin en dat van ons paste niet bij elkaar. Ik en mijn broertje werden ouder en onze levens vorderden. Voor mij was mijn vader er vaak nog niet. Het was wel goed om te zien dat hij er voor mijn broertje wel was, o.a. op de honkbalclub en met zijn school. Vorig jaar ging ik samenwonen, en ik vond dat ik eerst nog iets moest afsluiten. Ik schreef mijn vader een brief. Ik was boos, ik ontving nooit alimentatie en kreeg nooit iets extra's. Wel ging hij o.a. op vakantie, had een hond en kocht af en toe wat nieuws voor zichzelf. Ik sprak hem aan op zijn gedrag, dat hij zin verantwoording als vader niet naleefde. Zowel financieel als emotioneel. Nu kwam voor mij een nieuw tijdperk en hij mocht zelf bepalen of hij daar deel van wilde uitmaken, maar dan moest hij het wel anders doen. Dit was een emotionele stap voor ons beiden. Hij betuigde zijn spijt en vertelde me dat hij vanaf dan zijn best ging doen. Ik zou voortaan "zwart" 100 euro per maand krijgen (ipv 170 normaal), mocht voor 1000 euro iets uitzoeken in huis (hij zat diep in de schuld maar gelukkig was deze 1000 euro "vastgezet" voor ons) en hij zou me komen helpen. Hij hielp, de vloer lag er na een dag al netjes in en hij versjouwde mee spullen. Mijn moeder hielp schilderen en zo waren we na een paar weken al helemaal ingehuisd. De relatie met mijn vader was al voor een goed deel hersteld. Af en toe gaan we "beleefd" bij elkaar op bezoek om wat koffie te drinken. In de afgelopen jaren heeft mijn vader ook therapie gevolgd, wat zijn opvliegende karakter heeft ingetoomd, hij kan zich nu goed beheersen in blijft rustig tijdens discussies. Helaas wist ik al even dat hij in de schuldhulpverlening zit. Dat vond ik alleen maar positief omdat hij zijn zaakjes daarmee mooi kon oplossen. Tot enkele weken terug. Mijn moeder belde over post, een dikke envelop van de rechtbank. Mijn vader had gevraagd of we de alimentatieschuld die hij had (inmiddels 10.000 euro) wilden kwijtschelden en of ie dan vanaf nu ook niets hoeft te betalen. Ik was geschokt, dan zou ik opdraaien voor zijn gemaakte schulden? Mijn moeder en ik zouden samen een verweerschrift met de advocaat maken (wat ons op kosten jaagt) om dit tegen te gaan. Het een en ander werd besproken. Merkbaar was de nog steeds aanwezige woede en frustratie bij mijn moeder. Ze windt zich over alles wat mijn vader doet en zegt op, "wij krijgen ons geld en hij heeft het allemaal zelf verkloot en ik ga niet voor zijn schulden opdraaien en die eikel heeft nooit voor zijn kinderen gezorgd en ik stond er altijd alleen voor". Dit waren haar woorden. Ik sta er wat steviger tegenover, ik wil de band niet schaden met mijn vader maar ik wil wel waar ik recht op heb. Ik leef maar van een studiebeurs en heb wel de kosten van mijn huis en studie e.d. Ja ik heb een bijbaan, vriend, sport regelmatig, veel afspraken met zorgverleners (mijn gezondheid laat de laatste jaren erg te wensen over) en dus maar weinig tijd om mijn geld op te maken. Uitgaan doe ik nooit. Een biosje zit er niet snel in. Kortom, ik heb het geld gewoon nodig om van rond te komen. Uit dit laatste blijkt dat mijn moeder gewoon nog steeds niet over de scheiding en mijn vader heen is, ook al zijn we 12-14 jaar verder. Therapie wilde ze nooit, ze was bang dat ze dan zou opbreken en zich niet staande kon houden om voor ons te zorgen. Ze zegt dat dit de drijfveer was om voor ons en haarzelf te vechten. Dit heeft haar wel hard en moeilijk toenaderbaar voor anderen gemaakt. Wel staat ze altijd voor anderen (waaronder ook ons als kinderen) klaar en doet ze haar best iedereen te pleasen. Achteraf snap ik dat ze ons als moeder heeft willen beschermen en niets anders dan het beste voor ons wilde, maar haar opgefokte, onwillige karakter tegenover mijn vader heeft het voor ons als kinderen moeilijk gemaakt. Het was niet nodig zo over hem te praten, het is beter om als ouder je gedachten voor je te houden. Als er dan ook geen (direct) gevaar dreigt voor je kinderen, houd ze dan niet weg bij de andere ouder! Kinderen willen in een scheiding (positieve) aandacht en liefde van beide partijen. Dit geldt ook voor na de scheiding. En hiermee bedoel ik niet dagjes uit of cadeautjes geven, de liefde van een kind koop je niet met leuke items, speelgoed of spelcomputers. Dit werkt averechts omdat de andere ouder zich hier over kan opwinden (ook wil je dat als ex het liefste wel) omdat hij/zij de kinderen misschien niet hetzelfde kan bieden. Zorg er voor dat je kinderen bij iemand anders dan alleen de ouders terecht kan. Veel met vriendjes/vriendinnetjes kan afspreken en bij wat oudere kinderen professionele hulp tijdens de scheiding. Dit kan iemand op school zijn of een psycholoog met veel ervaring in deze richting. Kinderen dragen vaak ongezien veel met zich mee. Mij heeft het gebroken in de kindertijd en pubertijd, inmiddels ben ik er overheen, moeder minder. Ook als ouder is het dus verstandig therapie te volgen voor het verwerken, doe het voor je kinderen, laat de frustratie en woede los, het brengt je nergens.

Mijn ouders zitten nu midden in een scheiding en dat loopt niet makkelijk, ze maken erg vaak ruzie , ook wanneer ik en mijn zus erbij zijn dat is het ergste en dan hebben ze t er allebei over hoe goed ze het gaan krijgen, terwijl je bij allebei pijn ziet. doet dit nooit ouders !!!

Hallo iedereen! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 jaar oud was. Op z'n zachtst uitgedrukt was het een vechtscheiding die nu helaas nog steeds doorloopt. Het gaat zelf zo slecht dat binnenkort de eerste rechtszaak tussen mijn ouders komt. Door alle gebeurtenissen praat ik erg slecht over mijn gevoelens. Ik was vooral in het begin een 'boodschapper' ik bracht dus alle brieven heen en weer en ik zag dat mijn ouders hem opende en er kwaad of verdrietig van werden. Hierdoor voelde ik me steeds meer schuldig. Ik voelde me schuldig omdat ik het slechte nieuws heen en weer moest brengen. En het is zo erg dat ik soms het gevoel heb dat de scheiding mijn schuld is. Ook al weet ik dat het niet zo is. Ook door dit ging ik steeds slechter mijn gevoelens uiten naar mijn ouders. En ik kan nu nog steeds niet goed mijn gevoelens uiten naar mijn ouders. Als ik weer een brief van mijn vader of moeder in mijn hand kreeg gedrukt kreeg ik ook erge buikpijn van de stress. Maar ook dit vertelde ik natuurlijk nooit. Dit vind ik een van de ergste dingen van de scheiding. Je ouders zijn al uit elkaar en dan zeggen ze tegen je dat ze je er niet mee gaan betrekken maar ze gebruiken je (onbewust?) als boodschapper. Als boodschapper word je juist erg betrokken bij de scheiding op een manier dat je niet betrokken wilt worden. Als ik ouders een tip mag geven: zorg dat je kind geen boodschapper word. Het bespaard ze een hoop stress, huilbuien en je houd hierdoor een betere band met ze

Toen onze ouders gingen scheiden zat ik op de middelbare school. Ik was toen rond de 12 jaar. Een hele periode daarvoor ging gepaard met bijna dagelijks ruzie tussen onze ouders. Mijn school prestaties gingen vanaf 2 mavo achteruit. Ik kon me niet meer goed concentreren op school en het kon me ook niet meer schelen. Onze ouders waren meer met hun eigen problemen bezig dan met ons. Waarom zou ik mijn best doen als er toch niemand laat zien hoe trots ze zijn, dacht ik toen. Na de scheiding zei mijn moeder altijd dat ik altijd mijn vader mocht opzoeken. En mijn vader zei dat ik altijd mocht langskomen. Maar telkens weer hoorde ik de ene ouder klagen over de andere. Dat neem je als kind ook mee in de omgang met je ouders. Omdat je je ouders niet wil afvallen praat je gewoon mee zonder de andere ouder te verdedigen. Je hebt immers nog niet genoeg levenservaring om je ouders tegen te spreken. Ik heb mijn middelbare school niet afgemaakt en heb altijd mijn ouders de schuld gegeven. Nu weet ik dat IK de verkeerde keuze heb gemaakt. Om mijn school af te maken is voor mijzelf, voor mijn toekomst en voor de toekomst van mijn kinderen. Om mijn ouders trots te maken is de kers op de taart. Tot op heden, ruim 30 jaar verder, heb ik hier soms nog problemen mee. Mijn ouders kunnen wel door 1 deur, maar zullen nooit iets positief over elkaar te zeggen hebben. Dit is nog steeds heel vervelend voor mij als jongste kind van het gebroken gezin. Vaak weet ik niet hoe ik ermee moet omgaan terwijl ik al 42 jaar ben. Met mijn vader heb ik een hele goeie band. Hij is meerdere keren getrouwd geweest en nu weer alleen. Hij is nu een man die, in vergelijking met de strenge opvoeding van toen, zo vergevensgezind is en altijd laat merken hoe trots hij is op zijn kinderen. Mijn moeder in principe ook maar laat dat op een andere manier merken. Maar ik heb zo vaak ruzie met haar dat ik haar soms maanden niet zie. Zij heeft na mijn vader nooit meer een relatie gehad. Zij zegt altijd dat ze geen man in haar leven nodig heeft. Maar ik denk toch anders. Ik denk dat die onstabiliteit in het leven van mijn ouders nog steeds effect heeft op mijn leven. Ik moet echt heel hard mijn best doen om er iets van te maken. Voor mij, mijn vrouw en voor mij twee lieve kinderen. Ik weet dat een scheiding soms onvermijdelijk is. Maar denk alsjeblieft aan de kinderen. Want die zullen er altijd onder lijden. Je kan alleen de pijn bij hun enigszins verlichten door na de scheiding de strijdbijl te begraven en je te focussen op de toekomst van je kinderen.

Praat niet negatief over je ex (de moeder of vader van je kind) waar je kind bij is, dit kan heel moeilijk zijn voor een kind om daarna nog naar de vader of moeder te gaan.

Beste ouders, 3 jaar geleden gingen mijn ouders scheiden. Ik was toen net een paar maanden 18. 2 januari, net nieuwjaar toen werd het ons verteld.. Er is natuurlijk geen enkel moment een goed moment om zoiets tegen je kinderen te vertellen, maar god wat was ik boos dat we zo het nieuwe jaar moesten starten. Het was rond het avond eten dat mijn moeder vroeg of we allemaal even beneden wilde komen zitten. Jaren lang heb ik het gezegd tegen vriendinnen: mijn ouders gaan nog ooit scheiden. Waarom? Dat kon ik niet uitleggen maar er was altijd spanning. Maar het moment de 2 januari dat het ons verteld werd zag ik het totaal niet aankomen. Samen met mijn zusjes zaten we op de bank toen onze moeder vertelde: jullie zullen misschien wel boos zijn en verdrietig maar papa en mama gaan uit elkaar. Het ergste was nog dat onze vader heel hard zat te huilen want deze scheiding was onze moeder haar keus. Mijn 2 zusjes en ik voelde ons werkelijk verschrikkelijk. Ik moet zeggen de scheiding van onze ouders ging als een speer en alles werd goed geregeld. Mijn vader was echter wel erg boos op mijn moeder waardoor alle over de rug van de kinderen ging. Alsjeblieft ouders doe dit niet want dat breekt je kinderen. Elk kind houd van beide ouders dus het laatste wat ze willen is moeten kiezen. Ik was meer postbode als kind, als ik bij mijn vader ging eten ging het alleen maar over spullen die ik bij mijn moeder nog moest ophalen voor hem en andersom precies hetzelfde. Verschrikkelijk, gelukkig heb ik na een paar maanden in een woede uitbarsting durven zeggen dat dit anders moest. Ik zat voor de scheiding al niet lekker in mijn vel maar hield dit voor me. Totdat ik erachter kwam dat mijn moeder al een nieuwe liefde op het oog had, dit was 3 maanden na de scheiding ik was natuurlijk hartstikke boos. Mijn moeder ging bij alles tegen mij in en was een andere moeder als dat ik haar kende. Ze ging veel vaker naar de kroeg en was steeds minder thuis bij ons. Uiteindelijk zijn de discussie uitgelopen tot een flinke ruzie, eindelijk kon ik zeggen dat ik het nut van het leven niet meer zat en dat zij en papa dat alleen maar erger maakte met hun gedrag. En EINDELIJK heeft mijn moeder geluisterd en na veel onderzoeken kwam eruit dat ik aan een depressie leed. Na een paar maanden medicijnen en veel gesprekken later dacht ik hé dit gaat steeds beter. Ook het contact met mijn vader werd weer beter. Totdat wij terug kwamen van onze eerste vakantie met onze vader. Hij wilde liever niet dat wij onze moeder belde op vakantie want het was de vakantie met hem (dit moet je niet doen bij je kinderen, zeker op een eerste vakantie met maar 1 van de ouders). Mijn zusje en ik waren de dag later jarig en waren blij dat we onze moeder weer zagen. Helaas kwamen we er toen via via achter dat onze moeder een nieuwe vriend had, dit hoor je natuurlijk het liefst van je ouders zelf en alsof dat nog niet erg genoeg was, was de nieuwe vriend van onze moeder de beste vriend van onze vader. We waren hartstikke kwaad, hoe kom ze dit nou doen, waarom hij en waarom 1 dag voor onze verjaardag. Onze vader was woest en dit liet hij ons merken, ouders doe dit je kinderen niet aan!!! Ouders die elkaar zwart maken is het ergste wat je mee kan maken!! Nu 3 jaar later woont mijn moeder met haar vriend samen en mijn vader heeft inmiddels ook een nieuwe vriendin en gelukkig praten ze nu ook weer makkelijker met elkaar. Wat ik met dit verhaal duidelijk wil maken is dat kinderen het erg moeilijk vinden als ouders uit elkaar gaan. Hier komt veel verdriet bij kijken en gun dit de kinderen alsjeblieft! Gun de kinderen ook de tijd om alles te verwerken, stap niet snel zomaar opnieuw een relatie in. En nog het belangrijkste: zorg alsjeblieft dat als er een nieuwe liefde is of als er iets gaat veranderen de kinderen dit van u horen en niet van mensen uit de omgeving! Ik en ik denk alle kinderen voelen zich bedrogen en vertrouwen zal pas na lange tijd terug komen. Laat de nieuwe partner niet de vader of de moeder rol overnemen dit maakt de kinderen alleen maar kwaad en zo zal er steeds meer haat richting de nieuwe partner komen! Ga er alsjeblieft goed mee om want ik zit helaas nog steeds met een depressie en met medicijnen. De scheiding is niet de enige reden hiervan maar zal zeker een groot deel zijn van de depressie. Hopelijk heeft u iets aan dit verhaal. Liefs J.

Beste ouders, als je gescheiden bent en opnieuw iemand hebt gevonden, probeer dan zo min mogelijk ruzie te maken waar uw kind(eren) bij zijn. Want ik weet uit ervaring dat uw kind dan bang kunt worden dat u opnieuw gaat scheiden. ik hoop dat u iets met dit advies kunt. groetjes.

jullie moeten minder ruzie maken waar kinderen bij zijn.Heel veel kinderen worden er verdrietig van en daar door ongelukkig.Wat nooit de bedoeling is van ouders lijkt me.Dus mijn tip maak niet ruzie met je ex waar je kind bij staat.Mijn vader en moeder deden dat ook waar ik verdrietig van werd.Tot dat ze besloten om via e-mail maar te gaan praten.En niet als me vader me trug kwam brengen van het weekend en dan gaan praten en ruzie krijgen.Dus doe dat niet!

Doordat jullie zo doen denken kinderen aan zelfmoord ik heb er ook ooit aan gedacht en dat hoort niet op deze leeftijd !!! DUS STOP GEWOON MET RUZIE MAKEN JULLIE KINDEREN GAAN ER KAPOT aan

In mei ben ik gehoord door de rechter en heeft deze besloten dat het beter voor mij en mijn broertje is dat wij niet meer naar onze vader gaan omdat we erg bang zijn van hem en ons niet veilig voelen bij hem. Ik was erg blij met deze beslissing. Nu heeft mijn vader besloten om in hoger beroep te gaan. Ik, mijn broer en moeder zijn erg bang wat er gaat gebeuren. Sinds 2006 is dit al aan de gang en ik wil zo graag rust voor mij en mijn broer omdat ik nu naar de havo ga. Wat moeten we doen? Groetjes tony