Ik voel me schuldig

Hallo, bedankt voor je verhaal. Dat is inderdaad vreselijk, en iets wat ouders echt niet moeten doen. Ik had zelf een boekje wat ik heen en weer moest nemen waarin mijn ouders communiceerden over mij. Het is papier, maar het voelt als beton in je tas. Ik snap dat het lastig is om hierover te praten, en zeker niet jouw verantwoordelijkheid, maar probeer je ouders te vertellen dat dit gewoon niet kan. Accepteer die rol niet meer, het hoort niet jouw last te zijn. Dat dit zich allemaal opkropt, en zeker dat gevoel van verantwoordelijkheid is lastig. Zo’n schuldgevoel naar ouders maakt het allemaal moeilijker (zeker omdat het twee kanten opgaat) om jezelf te uiten. Je verscheurd jezelf, er blijft weinig van jezelf over. Maar het gaat juist om jou. Jij bent in een situatie terecht gekomen zonder keus, zonder invloed op de uitkomst, maar je ouders geven je wel verantwoordelijkheid. Ik denk dat daar het gevoel van schuld misschien vandaan komt, maar dat kan ik natuurlijk niet oordelen. Ik zou je adviseren om wel met iemand te praten. Iemand onpartijdig in dit geheel, iemand die je ouders niet kent en er alleen voor jou is. Dat kan bijvoorbeeld een vriend(in) zijn of een vertrouwenspersoon op school. Zoek iemand, en praat. Zo kan je uitzoeken wat er mis is en waarom in hoe je je voelt, wat jij eigenlijk wil en vind en hoe je dat kan overbrengen. Probeer misschien ook een medium te vinden voor je gevoelens en gedachten. Ik ben ook heel slecht met mezelf uiten als ik met mensen praat, maar heb gevonden dat ik dat wel kan doen door te schrijven. Probeer iets te vinden waar jij je prettig bij voelt. Ik hoop dat dit helpt, veel succes!