Dit jaar is het alweer vijf jaar geleden, dat de kinderen van mijn huidige partner, hun opa en oma van moeders kant bijvoorbeeld hebben mogen bezoeken. Door de narcistische inslag van hun vader wordt dat gewoonweg verboden. De kinderen zijn bij de vader gebleven met de scheiding, moeder was door de terreur van de vader in de loop der jaren kapotgemaakt en als wanhoop middel heeft zij toen het huis verlaten. Toen zij het huis verliet heeft zij tegen haar kinderen gezegd, dat zij niet het huis uit ging voor hun, maar door het gedrag van hun vader. Nooit heeft zij de intentie gehad om haar kinderen in de steek te laten. Tussen de rechterlijke uitspraak van de scheiding en het verlaten van het huis door de vrouw, ligt een tijdsbestek van meer dan drie jaar! Dit kwam door het continue torpederen van alle voorstellen en regelingen die met de scheiding te maken hadden. De vrouw kreeg ook steeds te horen dat zij haar kinderen nooit meer zou zien! In mijn ogen ben je dan totaal mesjokke in je bovenkamer, als je zo iets durft te zeggen en ook nog eens in het bijzijn van de kinderen…… geen inlevingsvermogen dus! Beide kinderen durven, tot op de dag van vandaag, niet bij opa en oma langs te gaan, ondanks dat er eentje in dezelfde stad woont en de ander eens in drie weken het weekend daar verblijft. Het wordt ze onder zware verwensingen verboden door “vader”. Heeft iemand van jullie ook zo iets meegemaakt of is er via juridische weg er iets aan te doen, dat hij, “vader”, verplicht moet worden om mee te werken dat de jongens daar naar toe kunnen. Ja, vader zet ik tussen aanhalingstekens, omdat ik hem persoonlijk niet als vader zie, door zijn achterlijke optreden! Zelf ben ik ook gescheiden, lange tijd geleden, en heb de kinderen verder groot gebracht. Maar nooit, maar dan ook nooit, heb ik gezegd dat zij niet bij de familie van mijn ex mochten komen! Ik heb het alleen maar gestimuleerd om de contacten te behouden en de kids mochten ook elk moment naar hun moeder toe als ze dat wilden en zo hoort het in mijn ogen te gaan! Nou, boys and girls, ik ben benieuwd wie zich herkend in dit verhaal en natuurlijk ben ik benieuwd of ik nog iets kan leren van jullie!

In een gezin wat in 2011 scheidde en waarvan de vader de kinderen bij zich hield en de kinderen onder toezicht kwamen te staan van het toenmalige Jeugdzorg en nu van de WSG-groep uit Amsterdam, daar ging één van de kinderen op 14 jarige leeftijd cannabis gebruiken. Beide ouders hebben via de rechter gezag toegewezen gekregen. Moeder maakt zich nu al jaren verschrikkelijk ongerust over het gebruik er van. Zij heeft diverse zorgmeldingen gedaan naar de voogden, maar die hebben totaal niet ingegrepen. Door alle voogden werd gezegd dat zij er werk van gingen maken, maar er gebeurde gewoon niets. Duidelijk een geval van pappen en nat houden. In de jaarlijkse OTS-zitting (Onder Toezicht Stelling) heeft zij het ook diverse malen kenbaar gemaakt bij de rechter. Alle rechters sommeerden de voogden om actie te ondernemen. Maar er werd en wordt totaal niet ingegrepen! De vader werd ondervraagd door de rechters en de vraag werd gesteld hoe zijn zoon aan deze zaken kwam. O, antwoordde de vader met een grijns op z’n gezicht; “Er is een weldoener die het hem verschaft”. De rechter zette grote ogen op, ik dus ook. Voor 100% weet ik zeker dat de vader de cannabis aan zijn zoon gaf, puur om het feit om hem voor zijn karretje te spannen en geen last met hem te hebben. Mijn vraag is, heeft iemand ervaring met zo iets soortgelijks. Ik wil er nog bij vermelden dat de vader narcistisch is, dus weinig tot geen inlevingsgevoel in anderen en een egoïstische inslag heeft. Zelf ben ik 66 jaar (stiefvader), dus aardig op de hoogte met van alles en nog wat en ook wat betreft verdovende middelen en roken, maar ik weet ook uit ervaring wat het allemaal aan kan richten door het werk wat ik gedaan heb……….

Hallo allemaal, Helaas hebben mijn man en ik besloten dat we uit elkaar gaan. We hebben 3 kinderen van 2, 5 en 7 jaar. We gaan niet met ruzie uit elkaar maar het gaat gewoon niet meer. Tot ik een huis heb zal ik hier gewoon blijven wonen. De kinderen zijn er aan gewend dat papa van maandag tot en met vrijdag weg is. Hij is vrachtwagenchauffeur. In de weekenden is hij er altijd. Als ik een huis heb blijft dat zo. Doordeweeks bij mij en in het weekend bij papa. Maar zonder mama uiteraard. Als papa een extra dag vrij heeft mag hij ze gewoon ophalen. Dus geen moeilijk gedoe. Graag zou ik jullie willen vragen hoe we het hun als beste kunnen vertellen. We willen dat het voor hun zo goed mogelijk verloopt. Alvast bedankt!

Hoi, mijn man heeft me vorige maand verteld dat hij wilt scheiden. Ik zag dit totaal niet aankomen en zit ook met mijn handen in het haar. We hebben namelijk een zoontje van nu 4 maanden die ik een betere toekomst met een papa en mama die van elkaar houden had gegund. Relatie therapie wilt hij niet en hij zegt dat hij er lang en goed overna heeft gedacht. Dus helaas heb ik net een afspraak gemaakt bij een mediator, maar nu vraag ik me af wat het beste is co ouderschap of een omgang regeling ? Ik vind hem nog te jong voor co ouderschap maar mijn ex denkt daar anders over. Waar moet ik extra opletten ivm met zijn leeftijd ?

Hallo, ik ben een moeder van een dochter van 6 en heb een co ouderschap met haar vader. Haar vader wil de gehele maand juni op vakantie en de zorgtaken op zijn dagen overlaten aan zijn nieuwe vriendin. Ik heb al gezegd dat zij de gehele maand bij mij mag blijven, maar hij ziet dit anders. Wat kan/mag ik doen? Moet ik mijn dochter de maand juni nu maar afleveren bij een niet-ouder?

Sinds 2 jaar ben ik gescheiden. Samen met mijn ex hebben we 3 kinderen : 12, 10 en 8 jaar oud. We zijn met ruzie en narigheid uit elkaar gegaan. We dachten een goed ouderschapsplan te hebben maar deze werkte toch niet. Hierdoor blijft er strijd. Nu staan we onder toezicht van jeugdzorg. Al 19 maanden. Deze moeten de communicatie tussen vader en mij opgang brengen omdat het de kinderen schaadt. Inmiddels is het al 9 maanden geleden dat er een gesprek was met hulpverlening, mik en ex samen. Doe ik hard mijn best, maar vader blijft weigeren om deel te nemen. Met de kinderen, met name de oudste, gaat het steeds slechter. Ze slechts zelfs dat jij 3 weken geleden weg is gelopen naar zijn vader en niets meer met mij te maken wil hebben. Volgens vader heeft zoon veel lelijks over mij gezegd wat niet klopt. Ook uit gesprekken met de gezinsvoogd (gv) en zoon blijkt dat niet waar te zijn. Nu is de conclusie dat mijn zoon rust wil en ik hem dat moet gunnen. Ik gun zoon deze rust van harte maar ik hoor niets over/ van hem. En ik weet dat vader negatief praat over mij (uit verhalen waar de oudste mee thuis kwam en de jongensten nu nog mee thuiskomen). Ik vrees dus dat mijn zoon mij aan de kant schuift oiv van zijn vader. Nu komt mijn dillema: mijn kind rust gunnen met het gevaar dat hij oiv vader helemaal niet meer bij mij terug komt of de wet naleven en omgang volgens de afspraken afdwingen? (Er heeft nog steeds geen gesprek plaats gevonden met mij, gv en zoon wat ik zelf beschouw als meewerken aan ouderverstoting door de gv)

Mijn zoon van 21 wil dat ik stop met de relatie die ik heb . Ik ben bijna 2 jaar geleden weggegaan na een huwelijk van 25 jaar. Verliefd geworden op een andere man, maar dat is niet de reden waarom ik ben weg gegaan. Mijn ex-man en zoon zien dat niet zo. Ik praat veel met mijn zoon hierover, maar hij zegt nu dat hij het niet meer aan kan, en ik moet kiezen.

Mijn ex en ik zijn sinds 2 maanden officieel gescheiden (ieder een eigen woning). De kinderen lijken heel goed om te kunnen gaan met de nieuwe situatie (co-ouderschap), maar de oudste zoon (10) jaar wil geen contact met de nieuwe vriendin van zijn vader. Moet hij de ruimte krijgen en eerst aan de nieuwe situatie kunnen wennen, of moet/mag vader bepalen dat zijn vriendin ook welkom is in hun huis als de kinderen er zijn?

Hallo, graag ontvangen wij wat advies, we zitten nog midden in de scheiding en wonen nu nog in 1 huis, wel gaan we om en om in het weekend ergens anders heen zodat dit al een beetje duidelijk is voor de kinderen. we hebben 2 kinderen 16 en 12 nu doet het volgende zich voor. onze jongste wil/durft sinds 2 weken helemaal niks meer, niet meer naar school niet meer buiten met vriendinnen, niet meer sporten. eigenlijk wil ze wel maar als het moment dan daar is wil/durft ze niet meer. We denken zelf dat ze het moeilijk vind alles een plekje te geven en het moeilijk vind het leuk met 1 van ons de hebben terwijl de andere er niet is. Herkend iemand dit of iemand tips of suggesties zelf hoop ik snel een eigen woonruimte te vinden zodat we naar de volgende fase kunnen

Hallo. Sinds 5 maanden zijn mijn man en ik uit elkaar. Er zijn toen alvast eerste afspraken gemaakt in de omgang met onze zoon en voor het geval er eventueel een nieuwe relatie zou komen. We verbleven vaak nog samen in hetzelfde huis en ondernamen nog met zn 3-en uitjes. Sinds 4 weken weet ik dat mn ex een ander heeft, zo'n ongeveer 3 maanden. We zitten nog midden in de scheiding en er moet nog genoeg afgehandeld worden. Maar nu is er dus opeens een ander. Hierdoor liggen de afspraken ivm onze zoon anders. Hij ziet zn zoon paar keer per week en zij is daar ook elke keer bij. Hij heeft haar nog niet voorgesteld als zijn vriendin, maar toch. Ik heb gevraagd het rustig aan te doen, mn zoontje is zich er namelijk pas 4 weken van bewust dat wij, zn ouders, echt uit elkaar zijn. Als ouders zijnde hebben we dus afspraken, maar mn ex liegt tegen mij en houdt zich hier niet aan. Mn zoontje is 5 en wil hem graag eerst laten wennen, zover dat kan, dat zn papa en mama niet meer samen zijn. En daarna dat er een nieuwe vrouw in het leven van zn vader is. Ik weet niet eens waar de papa verblijft, want mag daar niet komen, omdat zn vriendin en schoonfamilie daar ook is blijkbaar ( hij verblijft tijdelijk in een stacaravan ). Ik wil graag respectvol blijven tegen mn ex en zorgen dat het geen vechtscheiding wordt, maar tegelijkertijd wil ik ook mn zoontje beschermen. Hij is nog dagelijks verdrietig. Ik heb geen moeite met de nieuwe relatie, laat ik dat even voorop stellen, maar zij werkt met kinderen en zegt tegen mn ex dat kinderen er altijd moeite mee hebben met een nieuwe relatie, of je nu 2 maanden wacht of een jaar. En hij geeft haar gelijk. Wat moet ik doen?? Ik wil zoveel mogelijk m'n zoon beschermen, maar ook geen vechtscheiding