Hoi, enkele jaren geleden ben ik gescheiden van de moeder van 2 meiden (nu 12 en 9). Moeder heeft een psychische ziekte waar vooral de oudste veel last van heeft. De dynamiek (afstoten/aantrekken) blijft onbewust in stand omdat wij co-ouderschap hebben. De pedagoog die ons begeleidt heeft mij geadviseerd niet meer als tegenstander te fungeren, wat betekent dat ik de verstandigste moet zijn door me terug te trekken uit het leven van de meiden, zodat ze hopelijk meer rust zullen ervaren doordat er niet om alles een gevecht ontstaat. De cirkel waar we continue in draaien moet doorbroken worden. Hoe vertel ik dit aan ze? Hoe geef ik ze die laatste weken (vakantie) dat ze bij mij zijn nog extra het gevoel dat ze altijd welkom zijn? Het voelt als Salomons oordeel. De kids begrijpen dat moeder wiebelt maar ik wil ze niet het idee geven dat ik ze niet meer zou willen. Ze zijn zo enorm gewenst, maar de situatie laat dit niet meer toe. Alvast bedankt voor jullie tips...

Een hele moeilijke vraag waar ik al jaren mee worstel. Ik heb een zoon van 20 en ben nu zeven jaar gescheiden. De vader van mijn zoon (heeft ook nog drie oudere kinderen die al jaren alle contact met hem verbroken hebben en dus ook met onze zoon) lijdt aan een kwaadaardige narcistische persoonlijkheidsstoornis. .Dit zorgt voor veel problemen. Hij probeert onze band te breken door leugens over mij te vertellen . Vertel ik mijn zoon wat er werkelijk aan de hand is? Mag ik spreken over een gedragsstoornis? Er is ook sprake van emotioneel misbruik.. Graag hoor ik jullie advies.

Onze oudste zoon 14 jaar geeft aan last te hebben van onze scheiding van inmiddels 8 jaar geleden. Ik heb prima contact met zijn moeder. Krijg koffie bij de overdracht. Hij en zijn broers wisselen week op week af. Morgen gaan we via de huisarts hulp vragen. Is er nog iets anders wat we kunnen doen als ouders?

Vorig jaar ben ik gescheiden en heel kort daarna kwam ik mijn eerste vriendje van lang geleden weer tegen. Het was weer liefde op het eerste gezicht. Omdat hij zijn huis uit moest wegens omstandigheden hebben we na 4 maanden besloten samen te gaan wonen in mijn huis met mijn kinderen. Zijn dochters wonen bij hun moeder. Het leek goed te gaan maar nu na 3 maanden gaat mijn zoon van 13 ineens niet goed. Hij is emotioneel en zegt dat hij het allemaal te snel vindt gaan. Maar ja....Hij woont al bij ons. Wat kan ik het beste doen? Ik praat er wel met hem over maar ik zie geen oplossing

Hoe blijf ik in hun leven als ik niet kan trekken? Eerder stelde ik al een vraag over 2 puberzonen die elk contact met mij weigeren omdat ze vinden dat ze dat naar hun vader toe niet kunnen maken. Het advies wat ik hier kreeg is hetzelfde als elders " niet trekken" . Daarnaast is het advies wel in beeld te blijven en ze te laten merken dat ik van ze houd. Hoe doe ik dat dan? Als ik bel nemen ze niet op of verbreken meteen de verbinding. Als ik hun zusjes ophaal vluchten ze naar hun slaapkamer (ik mag het huis van de vader niet in). Van hun zusjes hoor ik dat de mannen in huis ook geen positief woord over hun moeder over hebben. Van een neef hoor ik dat de oudste zegt dat hij naar niet naar verjaardagen binnen de familie komt omdat dat naar zijn vader toe onrechtvaardig is. Hoe en waar laat ik de jongens zien dat ze de ruimte krijgen maar dat ik er wel ben? Volgende week is de musical van 1 van de jongens. Hij wil liever niet dat ik ga zegt zijn vader. Ik ga wel in de hoop daar geen drama te creëren. Laat ik dan zien dat ik er wel ben ...of verpest ik een bijzonder moment? Mijn eigen pijn parkeren vind ik niet het probleem maar hoe beperk ik de schade bij de kids?

Hallo, Mijn zoon is bijna 8 jaar oud. Zijn vader en ik zijn uit elkaar gegaan toen hij 3 jaar was. Mijn zoon heeft al veel veranderingen meegemaakt (verhuizingen, stiefmoeder, stiefbroertje en half zusje er bij gekregen). Ik heb geen relatie dus bij mij krijgt hij alle aandacht. Bij zijn vader is dat minder. Hij gaat één keer in de week en om het weekend naar zijn vader. Van de kinderen die in het gezin van zijn vader zijn, is hij het kind dat het minst aanwezig. Mijn zoon heeft het goed bij zijn vader en zijn gezin. Hij is iets liever bij mij maar dat komt denk ik dat mijn thuis ook meer zijn thuis is en natuurlijk dat hij alle aandacht bij mij krijgt. Nu blijft hij de laatste tijd heel vaak zeggen dat hij niet naar zijn vader wil gaan. Dat hij deed altijd al een beetje maar uiteindelijk als hij bij zijn vader was viel het allemaal mee. Nu weet ik niet wat ik moet doen. Ik wil natuurlijk dat hij een band heeft met zijn vader. Verder denk ik niet dat zijn vader het goed vindt om hem minder te zien Maar aan de andere kant wil ik ook niet de gevoelens van mijn zoon negeren. Mijn zoon wilt ook niet met zijn vader er over praten. Hij is bang dat zijn vader boos wordt op hem. Iemand tips? Ik weet niet wat ik moet doen.

Onze zoon gaat na de zomervakantie naar de middelbare school. Hij woont zowel bij mij als bij mijn ex voor de helft. Wat zijn praktische ,handige tips voor het wisselen van mama naar papa ivm alle schoolspullen. Iemand goede ervaringen?

Hoi allemaal, Ik ben op zoek naar een boek waar het gaat over scheidingen bij een gezin waar de kinderen al volwassen zijn. Heeft iemand tips? Alvast bedankt!

mijn nieuwe vriend zit in een vechtscheiding. ik ben zelf een kind van gescheiden ouders. nu is het zo dat zei de kinderen weigert bij hem af te zetten omdat ze vind dat hij zich netter naar haar moet gedragen. nu voel ik de pijn dat ze dit die kinderen aan doet door ze er tussen te zetten wat kan ik doen. kinderen hebben mij nog niet gezien bewust om alles rustig aan te doen

In September 2016 hebben mijn man en ik de stap gezet om uit elkaar te gaan.Gelukkig zonder ruzie en zijn er in goed overleg uitgekomen.Zowel mijn man als ik hebben op dit moment een nieuwe vriendin/vriend. Mijn jongste zoon heeft erg veel moeite met het feit dat wij niet meer samen zijn.Hij is bijna 14 jaar. Mijn vriend is er soms ook in de weekenden dat mijn zoon bij mij is.Soms 1 dag en soms 2. Mijn zoon is om het weekend bij zijn vader en verder is hij bij mij.Mijn zoon heeft heel erg het gevoel dat hij op de 2e plaats staat en dat onze vriendin/vriend belangrijker zijn dan hij. Ik probeer regelmatig met hem.om erover te praten wat hij heel moeilijk vind.Ik heb ook aangeboden om hulp te zoeken maar hij zegt er niet over te willen praten. ik probeer overal heel open en eerlijk over te zijn.Ook dat ik mij gelukkig voel met mijn nieuwe vriend maar dat mijn zoon altijd op de 1e plaats staat.Wat kan ik doen zodat hij leert accepteren hoe de situatie nu is. Alvast bedankt.