De vader van m'n zoontje en ik zijn ongeveer 5 jaar gescheiden. Ons zoontje is 7 jaar en we hebben co-ouderschap. We wonen op minder dan 2 km v elkaar. Ons contact verloopt erg goed. Bij z'n vader heeft hij 'n stiefmoeder, 'n stiefbroer van 8 waar hij 'n goede band mee heeft en 'n (half)broertje van 1,5. Z'n stfbroer is de helft v/d tijd bij z'n vader. Bij mij heeft hij 'n stiefvader en 'n (half)zusje v 1 Nu vertelde z'n vader dat ze willen verhuizen naar 'n dorp 20 km hier vandaan. Hier werken hij en z'n vriendin,z'n stiefbroer zit daar op school en de vader van hem woont daar ook. Ze willen dit oa omdat ze nu in hun ogen heel veel heen en weer rijden. De ouders van z'n vriendin passen op hun jongste zoontje en die wonen ook daar. Voor iedereen is dit dus 'n fijne oplossing. Behalve voor m'n zoontje. Die zou namelijk over 1 á 2 jaar van papa naar mama kunnen fietsen,maar nu moet hij altijd heen en weer gebracht worden. Het zou betekenen dat hij nog maar om het weekend naar z'n vader zou gaan en 1 middag en misschien 1 avond doordeweeks. Als hij naar de middelbare gaat, zal hij doordeweeks altijd bij mij zijn en om het weekend bij z'n vader. Ik vind het heerlijk om hem zoveel bij mij te hebben,maar ziet hij z'n vader en broertjes dan wel genoeg? Ik probeer dit voorzichtig af en toe met mijn zoontje te bespreken, maar hij is nog maar 7 en ik wil hem niet dwingen over om over zulke moeilijke dingen na te denken. Maar ik wil wel dat hij gelukkig is. Iemand ervaring hiermee?

Beste mensen, als eerste sorry voor mijn nedrelands Ik ben pools en schrijven vind ik nog wel lasting in het nederlands. Ik ben nu 3 jaar gescheiden. We hebben gekozen voor co ouderschap. Mijn dochters van 6en 9 nu zijn dinsdag en vrijdag en om het weekend bij hun Vader en rest van de dagen bij mij. We wonen heel dicht bij elkaar en praktisch is alles goed geregeld. Ik ben inmiddels hertrouwd mijn man heeft 2 kinderen van andere relative. Mijn dochters vinden hun stiefvader lief en hebben heel sterke band met hem ook met zijn kinderen. Mijn ex had een vrindien ze hebben samen gewoont maar toe gingen ze uit elkaar wat mijn dochters heel veel pijn deed omdat ze haar heel leuk vonden. Nu komt mijn vraag mijn jongste dochter heeft wel soms heel sterke emoties over haar vader als ze van hem komt is ze overstuurd moet ze huilen en zegt dat ze het niet leuk vind meer dat we gescheiden zijn. Ze is wel makkelijk om te trosten en vaak in no time is ze weer blij maar als ze zo bui heeft weet ik niet hoe kan ik erop reageren. Ik voel me dan enorm schuldig dat ik niet haar kon beschermen toen en dat ik niet meer van haar vader kon houden om bij hem te blijven. Hij heeft me in die jaren toen we samen waren kapot gemaakt met alle beschuldigen en emotioneel geweld ik was nooit goed genoeg maar dat kan ik niet tegen mijn dochter zeggen als ze vraagt waarom ik niet bij hem kan zijn.... hoe kan ik het wel uitleggen? Ik wil niet dat ze pijn heeft.

Allereerst vind ik Villa Pinedo een fantastisch initiatief. En oh wat had ik deze site graag eerder leren kennen. Graag wil ik het volgende delen/ vragen; het is alweer enkele jaren geleden dat ik gescheiden ben. Door het lezen van deze site komen er vragen in mij naar boven waarvan ik achteraf me afvraag hoe gebeurtenissen voor mijn kinderen moeten zijn geweest. Mijn kinderen zijn nog niet zover dat ze er over kunnen praten wat het met hen gedaan heeft. Zijn er bv kinderen die mee maakten dat, relatief kort na de scheiding van hun ouders (zeg binnen een half jaar), hun vader of moeder een relatie kreeg met een goede gezamenlijke vriend/vriendin? De kinderen kennen die vriend/vriendin en hun kinderen ook heel goed maar opeens liggen de verhoudingen anders en heeft 1 van je ouders er een relatie mee. De introductie was zeer snel, zoals ik al aangeef binnen het half jaar terwijl de scheiding niet officieel rond was, beiden ouders nog op zoek moeten naar een nieuwe plek om te wonen, geen tijd genomen om hun leven opnieuw in te richten als alleenstaande ouder. Wat doet dit met je als kind? Hoe kun je dit goed aanpakken. Hebben jullie tips? Of is het gewoon goed om als ouder stevig in je schoenen te staan en vooral uitdragen dat het goed is wat het is? Er komen zoveel vragen naar boven..... Heel graag hoor ik jullie ervaringen. Alvast dank voor jullie antwoord.

Hoi hoi, Ik zit met een verhuisdillema Mijn ex man en ik zijn bijna 3 jaar gescheiden Ik heb inmiddels een nieuwe partner en wij willen graag samen gaan wonen Mijn ex man en ik hebben 2 kinderen van 9 en 5 jaar Mijn ex man huurt een klein kamertje waar hij in leeft en slaapt en als onze kinderen bij hem zijn slapen ze met zn 3en in 1 bed niet bepaalt ideaal als je het mij vraagt Nu is mijn idee om het huis waar ik nu in woon aan mijn ex man te geven zodat de kinderen hun eigen kamer hebben en ook contact met vriendjes en vriendinnetjes in de buurt kunnen houden als ze bij hun vader zijn Is dit een goed idee?? Ik wil buiten de stad verhuizen en ben bang dat mijn kinderen zich niet kunnen aarden daar Ik zou het zo fijn vinden als ze zich thuis voelen bij mij en mn vriend maar ook bij u in vader Ik weet niet wat ik kan doen om het zo soepel mogelijk te laten verlopen En mijn ex man weet nog niet van dit idee Mvg cilla

Hallo, Mijn man ik gaan uit elkaar en zijn momenteel bezig met het invullen van het ouderschapsplan. We hebben twee dochters, van 8 en 9. We gaan co ouderschap doen en de insteek is 1 week bij vader en 1 week bij moeder. We denken dat ze hierin de meeste rust zullen ervaren en zo alle dagen van de week bij een ouder mee maken. We zullen het wel eerst opbouwen zodat ze niet direct een week lang de andere ouder hoeven te missen. Maar we twijfelen voor straks over de wisselslag, vrijdag eind van de middag zodat er direct tijd is voor elkaar of zondag eind van de middag zodat er tijd is voor elkaar om de week af te sluiten. Ik hoor heel graag jullie mening of ervaring. Alvast bedankt!

Beste hardwerkende lieve Allemaal, Mijn Zoontje is 3 en vandaag ben ik gestart met de training online. Bij het gesprek scrolt ik zo door met de focus om aan jullie een vraag te stellen.Reeds 7 maanden geleden en daarvoor stelde ik de vader afkicken of je moet er uit.Relatie therapie ingezet maar Vader besloot toch te gaan.Ik was verrast dat had ik niet verwacht.Nu hebben we inmiddels een ouderschapsplan gemaakt .En heeft de Vader urgentie aangevraagd om een woning te krijgen.Wij beide zijn liefdevolle ouders voor onze Zoon.Mijn Zoon woont bij mij.Helaas laat Vader het af en toe af weten. De Papa maakt nou eenmaal andere keuzes. Ik moet niet naar over hem spreken als hij de afspraak weer gezegd voor Zoonlief.Kan ik wel mijn 3 jarige vertellen dat Papa soms niet zo lekker in zijn vel zit.Of Papa vind het leven lastig? Want Zoonlief kan er niets aan doen als de afspraak niet door gaat.Wat zouden jullie mij aan raden? Hartelijke groet en diep respect voor deze leerzame fijne site van samenwerking en harmonie

Mijn exman en ik hebben een soort van coouderschap. Dat was ons ideaal voor de kinderen om conact te hebben met beide ouders. Maar mijn exman en ik heb conflicten over de zorg van onze kinderen mer dreigen met de rechtbank aan toe. Dit levert mijn zoveel stress op en het gevoel dat ik op deze manier niet goed voor de kinderen kan zorgen. Dat ik graag van Tiel naar Gouda wil verhuizen waar betere mogelijkheden voor mij en de kinderen zijn. Ik ben benieuwd of er kinderen zijn met deze vergeleken situatie en hoe zij die rvaren hebben.

Ik ben sinds 3 jaar gescheiden maar helaas verloopt het tussen mijn ex en mij alles behalve goed. De kinderen zijn er ernstig de dupe van. En dan met name mijn dochter. Mijn ex heeft een nieuw gezin en het lijkt erop dat mijn dochter daar niet tussen past. We zijn van co-ouderschap tot bijna nihil omgang gegaan voor mijn dochter. Dit is gebeurt na een voorval bij mijn ex in huis. Niet mijn dochters schuld maar zij moet wel de consequenties dragen. Veilig thuis, GGZ, de kinderbescherming, alles en iedereen is betrokken maar de weg naar OTS is lang. Ondertussen zie ik dat het steeds slechter met mijn dochter van bijna 11 gaat. Ze mist haar vader. Ze ziet hem nu af en toe op woensdagmiddag voor een paar uur. En ook weleens niet. En als er dan omgang is krijgt ze altijd wel weer kritiek te verduren. Hij maakt mijn dochter kapot en ik voel me machteloos. Als ik hem er mee probeer te confronteren dan krijg ik alleen maar neerbuigende opmerkingen maar nooit antwoord op de vraag: waarom zie je je dochter zo weinig. Ik weet niet hoe ik het voor mijn dochter kan verzachten, wat ik moet doen. Lijkt alsof niemand me daarmee kan helpen. Vader wil gewoon niet eigenlijk. En zijn nieuwe partner ook niet. Ze vinden haar maar lastig.

Na een huwelijk van ruim 20 jaar,  heeft mijn ex bijna 7 jaar geleden de knoop doorgehakt. T is een vechtscheiding geworden, na al jarenlang veel hulpverlening en ondersteuning in t gezin. Het komt er nu op neer dat ik meerdere kinderen niet ziet en zeer weinig contact hebt. De jongste 2 woonden eerst nog wel bij mij, maar door t deloyaal maken van mijn ex, is er veel gebeurd. Overleg en afspraken maken is nooit makkelijk geweest en sinds de scheiding nog veel slechter geworden. Zeker nadat ex een nw relatie kreeg. Ik kan me voorstellen dat de kinderen er “tussen” zitten. Ik heb er bewust voor gekozen om mijn ex nooit zwart te maken in t bijzijn van mijn kinderen. Ouderverstoting? Wat maakt t dat kinderen totaal niet reageren op appjes of uitnodigingen om langs te komen en zelfs je niet feliciteren met je verjaardag? ook niet met feestdagen…. Het doet zo allemachtig pijn en ik verlang er zo naar om contact te hebben en te weten wat hen bezighoud en hun verhalen aan te horen. Wat zij mss niet weten of voor kunnen stellen, dat ik alles en echt alles voor mijn kinderen gedaan heb, om zo goed mogelijk hun te geven wat ze nodig hadden toen ze opgroeiden. en alles met veel liefde. Ik voel me machteloos. is er iemand die dit herkend? of kan uitleggen wat er in je hoofd om gaat?

Misschien ben ik de enige ouder die wat kwijt wil. Maar vanuit het perspectief van een ouder wil ik dit met jullie delen. Ik ben van plan om te gaan scheiden van mijn gezin omdat ik, tijdens onze time out, gevoelens voor een ander heb gekregen. Ik heb een prachtige dochter van 5 jaar waar ik mee zit en wat mij de scheiding doet vertragen. Ik weet niet of ik haar schade toebreng als ik dit zou doorzetten. Vragen die als vader door mijn hoofd gaan zijn namelijk, zal mijn dochter hier mee zitten? Zal zij een trauma hieraan overhouden? Zal ze mij dit ooit vergeven? Moet ik om mijn dochter bij de moeder blijven? Zal mijn band goed blijven met mijn dochter? Kan iemand mij ajb beantwoorden?