Ik ben een gescheiden vrouw van 41. Ik heb 2 mooie meiden van 9 en 14. In januari 2014 woonde ik na een relatie van 18 jaar met de meiden op mezelf. Ze hebben dus een scheiding meegemaakt en mijn ex en ik zijn omwille van de kinderen op goede voet. Ik kreeg begin 2015 een relatie met een nieuwe partner. Heel rustig aan opgebouwd en na 2 jaar besloten we om een huis samen te kopen. Deze laatste 3 wk staat mijn leven op zijn kop. Deze vriend ging weg, zweeg dood, had spijt, zweeg weer....kortom ging alle kanten op. Nu hebben we gesproken en willen we er toch echt voor gaan, maar hoe pak ik dit voor mijn kinderen weer op? Ik heb gezegd Voorlopig geen contact met hen. Zij hebben mijn verdriet en ook ruzie gezien en ik wil ze beschermen. Maar hoe bouw je zoiets weer op? We leven nu even apart van elkaar.... en we gaan beiden therapie volgen.... wellicht ook samen... maar hoe lang trek je voor zoiets uit? Kortom alle adviezen zijn welkom!

Hallo! Ik ben de tante van 2 lieve kinderen van 7 en 9 jaar. Hun ouders gaan scheiden. Hun moeder doet net alsof het iets heel leuks is dat ze uit elkaar gaan. Daarom vinden zij het moeilijk om er over te praten. Ik probeer af en toe met ze te praten erover, maar dat gaan ze steeds uit de weg. Ik probeer dan veel leuke dingen te doen, zoals samen fortnite spelen en we gaan naar de Efteling binnenkort. Maar ik zou graag weten wat ze er nu echt van vinden. Het lijkt dat ze geen eerlijk antwoord durven te geven vanwege hun moeder. Wat kan ik het beste tegen ze zeggen of vragen?!

Mijn ex en ik zijn 2 jaar gescheiden en in harmonie uit elkaar gegaan. Mijn thuiswonende zoon van 18 vindt het sindsdien niet meer leuk thuis of bij zijn vader. Hij communiceert nauwelijks en vindt het vreselijk om een avond in de week met zijn vader door te brengen. Ik heb sinds een jaar een vriend. Mijn zoon kan het goed vinden met hem.Het lijkt wel of mijn zoon zijn vader en mij wil straffen voor onze scheiding. Hoe kunnen we deze negatieve cirkel doorbreken ?

'Kinderen uit de knel' Wie heeft hier ervaring mee? Ik wilde al die jaren overal aan mee doen, maar na 6 jr strijd wil ik nu zo min mogelijk contact met de vader van de kinderen, dat geeft meer rust. Alles staat vast in het ouderschapsplan dus de kinderen zien hun vader regelmatig. Wat zou een alternatief zijn voor de kinderen waar ze op spelende wijze met iemand kunnen praten. Mijn kinderen zijn bijna 9jr.

Voorstel Co-ouderschap gister binnen bij papa = not amused, zegt te vechten voor de kids. Omdat "mama" de beslissing heeft durven nemen (met beste intentie voor 3 kids) geeft papa aan het "eerlijk" te vinden direct de kids over de scheiding te vertellen, hoewel hij in alles tegenwerkt en wij in de "beginfase" zitten. Ondanks mijn voorkeur te wachten met het gesprek tot wij meer duidelijkheid kunnen geven, heeft papa vandaag op zichzelf besloten "het gesprek" gewoon even alleen te voeren. Ik was de hele dag te werk... Bij thuiskomst de kleine meid (4) direct met de vraag: "moet papa weg van mama?". Geen uur erna komt de grote boy (7) bij mij en vertelt dat papa "iets" heeft gezegd dat ik geheim moet houden want mag het pas tijdens zwemles zeggen. Zoon zegt ons te gaan helpen, het op te lossen, wil een familie etc. Hij vraagt of het waar is dat ik dit "geheim" wou houden voor hun + papa zegt lelijke dingen over mama. De grond zakt onder je weg. Kids lijken zich niet geheel bewust wat er eigenlijk is gezegd door papa dus heb ze proberen gerust te stellen dat dit iets is tussen papa en mama en zij lekker kind mogen blijven. We spreken af er op een rustig moment nog eens over te hebben en het geheim is veilig. Ben zo bang dat de kids zich zorgen maken, zich verantwoordelijk gaan voelen voor iets waarvoor zij niet verantwoordelijk zijn. Hoewel ik dit wou voorkomen, zag ik het ook een beetje aankomen en heb gister school geïnformeerd. Hoe help ik de kids hier doorheen?

Deze zomer besloten mijn ex man en ik te gaan scheiden en na heel wat maanden van wachten heb ik een nieuwe woning toegewezen gekregen die 2 straten verderop ligt. Dit is natuurlijk geweldig nieuws voor ons allemaal. Mijn kinderen (een dromerige jongen van 8 en een pittig meisje van 5) kunnen op hun school blijven en dicht bij iedereen blijven waar ze zo aan gehecht zijn. Het bied heel wat mogelijkheden wat betreft hoe om te gaan met de scheiding tussen mamma en pappa. Omdat hun vader 4 dagen werkt en 1 dag ouderschapsverlof heeft hebben we afgesproken dat de kinderen van zondagavond tot donderdagavond bij mij zijn en de vrijdag sowieso bij de vader en de weekenden eerlijk te verdelen. Dit is heel duidelijk en doen we nu ook al, al is het wat onduidelijk omdat we tot nu toe maar 1 huis hadden om in te wonen, dus was de vader op zn werkdagen s nachts bij mijn ouders en ik ben vanaf donderdagavond tot zondag avond al dan niet met de kinderen aan het logeren bij familie en vrienden. Nu komt er een nieuw begin en vragen de vader en ik ons af wat het beste is voor de kinderen. We wonen straks heel dichtbij en vinden het allebei prima als de kinderen heen en weer willen lopen om iets aan pappa of mamma te vragen of te vertellen over hun dag. Maar mij is ook geadviseerd door deskundigen om dat niet te doen zodat ze om kunnen gaan met het missen van de andere ouder en om het duidelijk te houden. hebben jullie tips?

Mijn ex en ik zijn nu 5 maanden uit elkaar en nog in gesprek over de verdeling van het ouderschap. Tot nog toe is onze dochter, van nu bijna 2,5, om de week een dagje in het weekend bij hem. Dat hebben we sinds 2 weekenden uitgebouwd met een overnachting en wordt nu uitgebouwd naar 2 overnachtingen. 1 dag in de week brengt en haalt hij haar naar de opvang, maar ze komt dan weer bij mij thuis. Nu wil hij graag 50/50. Persoonlijk zie ik dat niet zitten, ik wil dat ze een vaste thuisbasis heeft en niet elke week moet verhuizen. Dat vond ik zelf ook verschrikkelijk als kind. Mijn voorkeur gaat uit naar een lang weekend, dus vrijdagavond t/m dinsdagochtend of iets dergelijks. Alleen wil ik ook niet het gevoel krijgen dat ik haar bij haar vader weghoud, dat is niet mijn bedoeling. Wat is hierin het beste? Ook met de wetenschap dat de meeste co ouderschappen van 50/50 na een paar jaar stoppen en dat de eerste twee jaar ik 98% van de verzorging deed. Ik wil zo graag de juiste keuze maken voor haar, waar ze het minste last van zal hebben. Nu en later... Het is een gevoelig meisje die echt duidelijkheid en structuur nodig heeft. Ik merk nu dat het haar ook verward en ze meer driftbuien heeft, zeker sinds er ook al nieuwe serieuze partners in beeld zijn. Waar ze wel gek mee is, maar het schept toch ook verwarring. Wat te doen??

Ik ben een gescheiden vader met 3 zonen van 10,11 en 17 jaar en een zorgregeling van bijna 50%. . De jongste zoon komt volgens de regeling en de oudste kijkt zelf wel, maar komt ook heel vaak. De middelste zoon komt regelmatig niet. Er zijn dan vage redenen. Veel heeft te maken doordat er slecht over mij wordt gesproken en hij zijn moeder, die zich het slachtoffer voelt, wil troosten. Hij heeft hier heel veel last van. Wij communiceren samen niet, ondanks dat wij in een hulpverleningstraject zitten. Ik heb ontzettend veel geleerd van de cursus voor gescheiden ouders op deze site. Ik praat nooit slecht over zijn moeder, koop kado's voor hun voor haar verjaardag, ben positief over haar nieuwe vriend etc.etc. Ik zeg dat ik van hem hou en als het hem helpt dat ik het prima vind dat hij even niet wil komen. Aangezien wij niet communiceren is het vanuit ons als ouders gezamenlijk moeilijk om dit probleem op te lossen. Hun moeder ziet het probleem ook niet. Wat zou mijn zoon zelf kunnen doen om met dit probleem om te kunnen gaan? Wat voor een tips zijn er voor hem of kan ik hem meegeven, zodat hij zich niet meer verantwoordelijk voelt voor de scheiding en de problemen van zijn moeder. Hoe kan hij zelf hier het beste mee omgaan?

Goedemorgen, sinds 2 jaar ben ik gescheiden van de papa van onze mooie dochter van 7. Ze is een pienter meisje met een heel groot hart van loyaliteit. Ik zou graag eens willen dat ze met iemand kon praten, haar hart kan luchten, haar belevingen kwijt kan zonder dat ze het gevoel heeft iemand te kwetsen. Hebben jullie tips misschien? Ik zelf zit te denken aan een kindercoach.

Onlangs zijn de papa en ik uit elkaar. Ons zoontje is 5 jaar. Door allerlei vervelende dingen v papa kon ik niet meer blijven. Papa geeft geen toestemming voor de verhuizing v ons ruim 150 km verder en rechter vindt dat ook dat Mn zoontje niet mag verhuizen. Maw Mn zoontje moet naar papa. Helaas kunnen papa en ik niet met elkaar tot afspraken komen wat in t belang is v ons zoontje. Papa wil ons zoontje naar de bso doen, dit terwijl ik alszijnde mama altijd thuis ben en alles met ins zoontje heb gedaan. Ons zoontje geeft aan bij mij te willen blijven. Zijn er kinderen v jullie van wie de ouders niet meer bij elkaar in de buurt wonen en wellicht tips hebben. En hoe t voelt dat je niet meet bij mama bent wie je altijd naar school bracht/ ophaalde en alles met je deed.