Hi, Mijn ex en ik zijn nu 3 jaar uit elkaar en we hebben 2 kinderen, een meisje van 7 en een jongetje van 4. Sinds anderhalf jaar geleden heeft zij een nieuwe vriend, die sinds een jaar ook bij haar woont. Sindsdien wil zij ook dat de kinderen hem 'papa *****' noemen. Vooral in het begin vond ik dit heel kwetsend, ook omdat ik precies evenveel tijd met ze heb als zij (de helft van de week) en dus niet een weekendvader ben of zo. Nu merk ik ook dat ik nog steeds geïrriteerd raak als de kinderen bij mij thuis over 'papa *****' spreken, ik vraag op dat moment: '***** bedoel je?' (zonder 'papa'), maar heb er daarna meteen spijt van, omdat het voelt alsof ik mijn kinderen tegen hem opstook, terwijl dat niet is wat ik wil. Ik heb altijd maar 1 vader gehad en kan me niet voorstellen hoe het moet zijn als je moeder op een dag zegt: 'hij is nu ook jouw papa'. Het voelt alsof ik iets afsta dat ik niet kwijt wil. Maar het voelt ook egoïstisch. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Ik wil namelijk niet wrokkig of gefrustreerd overkomen op mijn kinderen, maar ik wil er ook niet in mee gaan dat er in mijn huis iemand anders dan ik de papa van mijn kinderen genoemd wordt.

Mijn ex man en ik zorgen gezamenlijk voor onze zoons van 15 en 10. Ik wil graag bij mijn vriend gaan wonen 70 km verderop. Dat wil ik over een jaar doen omdat de jongste dan klaar is met de basisschool en sowieso van school zal veranderen. Als hij naar een school gaat in een grotere plaats dichtbij de huidige woonplaats kunnen hij en zijn broer gewoon op sport enz blijven en op dezelfde manier beide ouders blijven zien. Het enige nadeel is dat hij dan een half uur met de bus naar zijn vader, of een half uur met de trein naar waar ik wil gaan wonen. Ik wil het beste voor mijn kinderen. Maar omdat ik een chronische spierziekte heb die helaas erger wordt kan ik het niet meer volhouden mij zelf te redden alleen thuis. Waar ik wil gaan wonen is waar mijn familie ook woont, zij kunnen mij dan ook helpen. Ben erg benieuwd wat de ervaring is van de jongeren in deze situatie.

Hallo team. Wat fijn dat ik mijn dilemma bij jullie neer mag leggen. Het is fijn als er vanuit het perspectief van een kind wordt meegedacht. Ik zit met het volgende. Mijn ex is nog maar heel kort geleden vertrokken naar zijn nieuwe vriendin (twee weken geleden)en haar kinderen. Er was spraken van overspel tijdens de relatie. Het gaat razendsnel en ex wil dat zoon meteen bij hem in de nieuwe situatie komt. Onze zoon is 13. Hij wil er nog helemaal niets van weten. Ex denkt hier anders over en vindt dat het nou eenmaal zo is. Hoe kan ik mijn kind hier het beste in begeleiden volgens jullie?

Hallo allemaal , mijn dochter is 15 en wordt gemanipuleerd door haar vader, ze mag van hem niet bij mij en mijn vriend komen om het weekend , omdat hij boos ik ik verder ben gegaan met mn leven gebruikt hij mijn kind om mij dwars te liggen , binnenkort een rechtszaak over de omgangsregeling waarbij vast en zeker mijn dochter ook gehoord zal worden hoe kan ik haar het best voor bereiden ?

Inmiddels 5 jaar gescheiden. In ouderschapsplan hebben we een omgangsregeling met onze jongste dochter (16 jaar) ene week bij mij andere week bij moeder. Sinds 2 jaar woont mijn dochter bij mij en wil ze niet naar haar moeder, door de vele ruzies daar. Moeder weigert mee te werken aan wijziging in de situatie en eist via advocaat dat haar dochter terugkomt...dit wil zij absoluut niet. Moeder werkt ook niet mee aan het verkrijgen van een paspoot voor mijn dochter...Moeder stalkt mijn dochter...Kortom een hele vervelende situatie...Is de enige optie een brief via de kinderrechter? Mijn dochter wil namelijk gehoord worden en dat de wijzigingen worden gerespecteerd door haar moeder. Wat raden jullie aan? Dank alvast!

Ik heb sinds anderhalf jaar een vriend. Hij heeft een zoon van nu 15. Die zoon die 15 is vind het erg fijn als ik er ben. We hebben een goede band. maar de moeder van zoon.. ex van mijn vriend is jaloers. Als zijn zoon er is.. appt ze wel 20x per dag... is zijn huiswerk gedaan.. wat heeft hij gegeten.. en dan is er altijd shit.. want ze wil me er niet bij. Gesprekken helpen helaas niet. En als ik dan ff paar uurtjes langer blijf in het weekend belt ze haar zoon op dat ze het er niet mee eens is dat ik er ook ben. ( bijna 2 uur rijden voor mij) ipv dat ze ons verteld wat er dwars zit.. is haar zoon een postduif. En toen het afgelopen weekend weerr eens xover was...heb ik haar in een boze bui gebeld. Waar dat allemaal voor nodig was.. dat hij niks MOET zeggen van ons...ze gooide de haak erop. Ze dreigde al eens de politie te bellen.. ze dreigd te gaan verhuizen.. ik vind het zoo sneu voor die knul... wat kan ik doen

Hallo, Kunnen jullie ook iets betekenen voor mijn nichtje van 7, bijna 8 jaar? Of is haar leeftijd te jong? Met andere woorden, geef ik jullie webadres door of niet...

Hallo Allemaal, Ik heb al een aantal keren gekeken op deze site en heb al een tijdje nagedacht om te reageren. Mijn naam is Ramon ik ben leerkracht van een groep 7/8 in het basisonderwijs. Ik ben zelf niet gescheiden maar ik heb wel veel contact met kinderen van gescheiden ouders. Eens in de zoveel tijd ga ik met deze kinderen om tafel om te kijken waar ze tegen aan lopen. Mijn ervaring is dat kinderen het meest vervelend vinden dat ze niet serieus genomen worden. Blijf in gesprek met uw kind en leg uit dat je soms voor een lastige keuze staat, laat uw kind meedenken en geef aan dat je naar ze hebt geluisterd. Een andere keuze is niet erg maar geef wel aan dat ze meegenomen zijn in de overweging. Laat kinderen tips geven voor verbetering en betrek ze juist, maak ze eigenaar van de situatie en geef ze voldoende vertrouwen. Laat kinderen uw communicatie naar elkaar zien (mits dit veilig is). Kinderen kunnen er niet altijd over praten, dit betekent niet dat ze het niet willen horen. Ik hoop dat dit zinvol is geweest voor iemand. Groeten Ramon

Beste allemaal, wat fijn dat jullie de moeite nemen om te reageren op berichten en vragen van (stief)ouders. Mijn ex-man en ik zijn inmiddels ruim 9 jaar uit elkaar. Onze kinderen waren toen nog heel jong; ze zijn inmiddels 10 en 11 jaar. De oudste gaat binnenkort naar het middelbaar onderwijs en daar gaat mijn vraag over. Bij de scheiding is afgesproken dat de kinderen om het weekend bij hun vader zijn en iedere dinsdag na school eten en slapen ze daar waarna hun vader ze de volgende ochtend naar school brengt. Dat liep - qua organisatie - tot nu toe prima. Ik kan mij voorstellen dat het voor mijn dochter lastig (en letterlijk zwaar) is om al op dinsdagochtend te bedenken wat ze ook nog voor woensdag allemaal nodig. Hoe hebben jullie dat praktisch aangepakt? Dan nog een vraag. Mijn dochter vindt het heel lastig om bij haar vader te zeggen wat ze echt denkt, voelt en wil omdat ze haar vader/stiefmoeder niet wil kwetsen (bekend probleem). Ik mag het ook niet vóór haar zeggen omdat ze bang is dat ze daar dan later op wordt aangesproken (waarbij die angst in het verleden ook terecht is gebleken). Daardoor is het heel lastig voor mij om zaken ter discussie te brengen bij haar vader. Als weerwoord krijg ik vaak dat ze bij hun iets heel anders zeggen. Het wordt dan een welles-nietes discussie waar niemand iets mee opschiet. Hebben jullie een tip hoe ik dit kan aanpakken zodat mijn dochter (en zoon) zich vrijer voelen zich te uiten? Dank vast!

Hoi, de vader van mijn zoon en ik zijn inmiddels al 10 jaar uit elkaar. In die jaren zijn er veel dingen gebeurd. We hebben een hele tijd goed contact gehad maar de afgelopen maanden is het echt slecht geworden. Met de kerst hebben we flinke ruzie gekregen over een opvoeding vraagstuk waar we het niet eens over worden.. ik werd erg boos op hem om iets wat hij heeft gedaan mbt tot onze zoon.. ik heb hem een boze app gestuurd en hem op zijn gedrag aangesproken.. niet handig over de app ik weet het. Het probleem is dat de ruzie tussen ons was en hij onze zoon er elke keer bij betrekt door over onze ruzies te vertellen. Hij is 12 en voelt zich dan verplicht om partij te kiezen.. als mijn zoon dingen van zijn vader hoort heeft hij daar heel erg last van.. ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan.. ik voel de behoefte om mezelf te verdedigen en mijn kant te vertellen en ik weet ook dat ik het daar voor mijn zoon alleen maar moeilijker mee maak.. omdat hij dan van 2 kanten "bespeeld " word. Dit wil ik niet! Help, hoe moet ik reageren als mijn ex onze conflicten met onze zoon bespreekt??? Wat heeft mijn zoon nodig van mij?Alvast bedankt.. groet Mandy.