Ik had een andere man. Mijn zoon van 16 heeft alles meegekregen en kiest nu partij voor zijn vader. Nu willen mijn man en ik proberen weer bij elkaar te komen maar mijn zoon is heel boos op mij en wil dat niet. Mijn man luistert naar mijn zoon en wil zolang wachten met samenkomen totdat onze zoon het goed vind. Wat moet ik doen?

Hoe luister je naar je kind als je kind nog geen 2 jaar is of pas over 'n maand wordt geboren ? Hoe voorkom je dat het een vechtscheiding wordt als je opzich netjes en respectvol uitelkaar wil gaan maar de ene ouder contact met de kinderen wil houden en de andere dat niet ziet zitten ? Waarom moet hierboven een (en slechts een van twee) geslacht(en) worden aangegeven terwijl er ook steeds meer mensen zijn waarvoor die keuze minder opgaat ?

Bijna 90% van die kinderen blijft na de scheiding bij de moeder. Een kwart van alle scheidingskinderen heeft in de jaren na de scheiding geen contact meer met de vader. Waar ligt dit aan?

Hallo, ik zit ergens mee en hoop dat jullie mij kunnen helpen. Mijn dochter van zeven wilt heel graag op rugby. Zij is om het weekend bij haar vader en hij heeft aangegeven dat hij niet met haar naar rugby wil gaan. Ik heb dit voorgelegd aan de rugby club. Ik hoop dat zij het niet erg vinden dat ze dan om het weekend een wedstrijd meespeelt. Ik ben zo bang dat ze het dan helemaal afzeggen. Wat kan ik nou doen? Ze is maar 4 dagen in de maand bij haar vader, maar door zijn toedoen zou ze dan nooit op een sport kunnen. Hebben jullie hier ideeën over? Ze wordt al zo vaak teleurgesteld door hem. Vind dit heel moeilijk. Groetjes van een bezorgde moeder

Ik ben 3 jaar geleden gescheiden. Niet mijn keuze. Ik heb twee dochters, nu 14 en 16 jaar. Destijds hebben we co-ouderschap (50%) "afgesproken". De scheiding verliep - ondanks veel verdriet - soepel. Er was echter destijds al één punt van zorg bij mij, nl. mijn ex-vrouw gaf aan moeite te hebben om met mij te communiceren. In de afgelopen drie jaar verliep onze communicatie via mail en whatsapp. Ik merkte ook dat zij vaak achter mijn rug om afspraken maakt(e) met mijn dochters als ze bij mij waren. Dit zorgde natuurlijk met regelmaat voor gespreksstof tussen mij en de kinderen en tussen mij en mijn ex. De moeizame communicatie tussen mij en mijn ex heeft de verstandhouding met mijn dochters onder druk gezet. Zo erg dat ze nu al vier weken niet meer komen. Inmiddels praten wij als "gezin" met een mediator. De kinderen hebben aangegeven dat ze voorlopig liever bij moeder blijven. Ze hebben mij aardig zwart gemaakt. Moeder werpt zich op als spreekbuis van de kinderen. Volgens mijn ex zijn de kinderen zwaar aangeslagen en hebben ze rust nodig. De mediator heeft aangegeven dat het herstel van het contact op korte termijn zeer gewenst is. Vandaag zou ik hierover met mijn ex en de kinderen praten en afspraken maken. Ze zijn bij mij geweest. Nu kwam de aap uit de mouw, nl. de kinderen willen eerst dat wij ouders weer als vrienden met elkaar omgaan, voordat ze afspraken willen maken over het contact met mij. Ik heb destijds bij de mediator aangegeven dat ons contact beter moet. Mijn ex gaf aan dat ze slecht zakelijk contact wil over de kinderen, maar vrienden:nee! Ik heb het gevoel dat ik nu door de kinderen in gijzeling ben genomen. Hebben jullie ervaring met of tips over een dergelijke situatie? Wat kan ik het beste doen?

Hoi! Ik ben bonusmama van twee hele lieve kinderen met wie ik een hele warme band heb. Zij zijn 9 en 11 en wonen bij hun mama. Nu ik wat langer meedraai in het gezin, zie ik dat hun papa en mama nogal verschillen in de opvoeding; papa (mijn vriend dus) vindt bijvoorbeeld zelfstandigheid en gezond eten belangrijk, mama wil vooral goed voor ze zorgen door er altijd voor ze te zijn en het leuk te maken: ze eten vaak patatjes en mama maakt het ze heel gemakkelijk. Ze is ook nog wel eens gemeen tegen de papa als hij daar iets over probeert te bespreken. Wij laten dat nooit merken aan de kids, maar het is voor ons erg lastig. Hebben jullie advies voor hoe we (de papa en ik) zo goed mogelijk voor de kinderen kunnen zorgen?

Hallo Ik lig momenteel in scheiding. Deze keuze is niet de mijne maar van mijn man. We hebben een zoontje van 7 en we doen er alles aan om het voor hem zo goed mogelijk te laten verlopen. Ik heb goed contact met mijn man en we doen ook nog wel eens wat samen met zijn 3en. Ik ben met onze zoon bij mijn ouders gaan wonen. Hij heeft het er heel moeilijk mee. Nu is mijn vraag. Kan ik beter stoppen met contact met mijn man of is het goed dat hij ziet dat we goed met elkaar omgaan? groetjes mama van een hele lieve zoon

Graag hoor ik jullie advies. Toen de kinderen peuter / baby waren ben ik gescheiden van hun papa omdat ik zijn verslaving (alcohol & cocaine) niet meer aankon. We zijn inmiddels 12 jaar verder en onze zoon en dochter zijn nu beginnende middelbare scholieren. We hebben de afgelopen 10 jaar 250 km (enkele reis) moeten reizen om bij hun vader te komen. 13 jaar geleden heeft de rechter bepaald dat het goed voor de band tussen papa en de kinderen was dat ze elkaar regelmatig zien.Daarom zijn de kinderen tot nu toe 2 van de 3 weekeinden bij papa, van vrijdagmiddag tot zondagmiddag en de helft van de vakanties. Over de jaren is regelmatig de politie, jeugdzorg, amk en de raad bij ons geweest omdat er bij papa weer iets zorgelijks was gebeurd, maar elke keer mogen de kinderen weer vervolgens toch weer naar papa van de instanties. Deze zomer zijn de kinderen met ruzie eerder bij papa vertrokken. Papa is inmiddels behoorlijk invalide door jarenlang overmatig drank gebruik. Nu hebben de kinderen aangegeven dat ze liever om het weekend of zo naar papa willen en dit ook met papa besproken. Eerst zegt papa dat het goed is, maar vervolgens draait hij het in emails weer terug en eist dat de kinderen gewoon komen. Vrienden van papa, in zijn omgeving, hebben mij al verschillende malen opgebeld omdat zij de situatie nu slecht vinden voor de kinderen en adviseren mij dat ik ze niet meer moet laten gaan. Met de historie dat ik elke keer de gebeten hond ben en ik als moeder weer te horen krijg dat ik beter moet communiceren ben ik behoorlijk lam geslagen. Ik wil de kinderen graag de ruimte geven om keuzes te maken en dat willen ze ook, maar papa geeft ze de ruimte niet. Wat moet ik nu? Kunnen de kinderen iets anders doen dan proberen hun zorgen naar papa te communiceren, ook al luistert hij niet?