En wat nou als mijn vader geen moeite voor mij wil doen. Hij komt nooit op school en bij mijn sport kijken. In de vakanties mogen we ook bijna niet komen. Of alleen heel kort. Maar wel hebben daar toch niet zo veel te doen.

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 10 jaar was. Mijn vader ging ergens anders wonen en mijn moeder, broer, zus en zusje bleven in het huis. Het klinkt misschien wel raar, maar toen mijn ouders gescheiden waren was ik eigenlijk heel blij. Ik haatte mijn vader. Heel erg. Ik haatte hem omdat hij jaren voor de ogen van mij en mijn zusje mijn moeder sloeg. Tot bloedend toe. Ik haatte hem omdat hij mij zo vaak bang had gemaakt en ik niet getroost werd terwijl ik 's avonds nachtmerries had. Ik haatte hem omdat hij ontkende dat hij mijn moeders hoofd op de grond aan het bonken was terwijl hij op haar rug lag. Ik haatte hem omdat ik met al mijn fysieke kracht gezamenlijk met mijn broer en zus hem van mijn moeder probeerde af te trekken. Ter vergeefs, hij was te sterk. Ik haatte hem omdat ik bang was dat hij op een dag mijn moeder zou vermoorden. Ik haatte hem omdat ik jarenlang in een doordrenkt kussen van tranen in slaap viel. Ik ben jaren verder, heb gestudeerd en heb een gerenommeerde baan. Maar die angst en verdriet heb ik jaren dagelijks met mij mee moeten dragen. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn moeder niet had meegewerkt aan een omgangsregeling. Anders zou ik verloren zijn geweest. Dat zie ik bij de vele leeftijdgenoten die ik in loop der jaren ben tegengekomen. Ook zie ik dat bij mijn broer, die de omgang als traumatisch heeft ervaren. Ik ben hem wel een paar jaar geleden gaan opzoeken. Maar het klikte niet. Hij ontkende het verleden en leeft nu als heilige in zijn eigen wereld. Mijn broer heeft wel een paar jaar contact gehad, maar heeft ook een tijd geleden alle contacten verbroken. Ook bij hem klikt het niet. Laatst maakte mijn broer de opmerking: interesseert mij niet of mijn vader dood is. Ik begrijp hem. Soms heeft omgang geen zin en kweekt het alleen maar haat en weerstand tegen die ouder. Haat omdat die angst en verdriet niet door een omgangsregeling wordt weg gehaald. Tegen mama wil ik zeggen bedankt dat je mij hebt beschermd. Tegen alle strijdende moeders wil ik zeggen, geef de moed niet op. Tegen alle hulpverleners wil ik zeggen, neem huiselijk geweld serieus en bedenk de trauma gecreëerd door agressie tegen je moeder groter is dan PAS. Tegen alle vaders wil ik zeggen geef je kind een rustmoment en ruimte voor zichzelf i.p.v. direct het kind te confronteren met rechtszaken. Ze zullen je zelf opzoeken als zij daar zin in hebben. En tegen de kinderen wil ik zeggen, je wordt ooit 18.

Niet elk kind is het zelfde. Dus als de een er geen last van heeft en jij denkt dat het dus niets ergs is.. Kan het voor de ander hard verscheurend zijn.

Hou van je kinderen. Luister naar je kinderen. Laat ze op hun tempo wennen aan een nieuwe (stief)famillie. Niet elk kind praat voor zichzelf, geef ze tijd en help ze hier mee. Jij hoort te zien hoe het met jou kind gaat.

Ik vind dit forum prachtig: Eindelijk kunnen de jongeren hun visie geven over de scheiding van hun ouders. Ik wil hen even steunen vanuit mijn praktijkervaring met deze opsomming: 1. Twee mensen worden verliefd en starten een relatie 2. Ze maken een kindje in de volste liefde 3. Nadien verandert één of beiden van gedacht, en vinden ze de relatie niet meer echt de moeite waard, die ouder denkt of die ouders denken daarbij eigenlijk niet aan hun kind(eren), echt niet, ook al pogen ze dit wel te doen om zichzelf goed te praten 4. Er komen verwijten, pesterijen. Maar ze vergeten dat ze op die manier de liefde van hun kinderen verraden, dat ze hun kinderen in hun diepste zijn (de liefdevolle schepping) verraden, dumpen, tergen, opzettelijk verdriet aan doen 5. Deze kinderen komen van een of van beide ouders los op een versnelde manier, soms afwisselend. 6. Enkel de kinderen hebben gelijk: Zij zijn immers het slachtoffer nog voor ze volwassen waren! Een advies aan kinderen van gescheiden ouders: Bijt op je tanden en zeg tegen jezelf: "Wacht maar tot ik groot ben, ik zal het beter doen met... mijn latere kinderen!" Zo plande ik het zelf trouwens ook en ik kan je zeggen, dat werkt als ik naar mijn eigen zoon van 23 nu al kijk. Sterkte en vooral veel geduld! Laat van jullie horen. Ouder(s) horen te luisteren, want ZIJ zijn de enige schuldige(n) immers. VAN BELLE Jean Marc, Bellegem, Belgium

Beste ouders ,als je gaat scheiden doe het dan rustig aan . Dat is dan fijner voor uw zelf en voor het kind En ga niet zo als mijn ouders een aapje over de familie aap Maar ga zelf langs. Tip : niet met kinderen . Dit was het maar als jullie meer adviezen nodig hebben Sta ik voor jullie open

Beste ouders, als je gaat scheiden is een dat een heel ding. Voor u en u partner maar ook voor het kind. Het liefst heeft het kind natuur allebei hun ouders, maar ze zie ook wel dat dat nu met u omstandigheden niet gaat maar u moet ze de tijd en de ruimte geven om het te verwerken. Natuurlijk u heeft die tijd ook nodig. Laat hey kind kiezen niet voor of de moeder of alleen de vader. Dat is gewoon niet mogelijk. Laat het zelf kiesen en kies niet voor het kind. Hoop dat het een beetke duidelijk geeft. Vriendelijke groet amoniem

Lieve (gescheiden) ouders, Jullie hebben zojuist of een tijdje geleden wellicht de belangrijkste beslissing gemaakt uit jullie leven, maar in ieder geval de grootste beslissing in het leven van jullie kind(eren). Een besluit dat zij de rest van hun leven mee zullen dragen en waaruit zij zelf keuzes gaan maken. Mijn ouders hebben dit gedaan toen ik acht jaar oud was en misschien kan dit jullie helpen. Allereerst: denk niet dat je jouw kind niet kan verliezen. Een liefde van een kind is onvoorwaardelijk, maar niet onbegrensd. Mijn vader kent me niet meer. Hij heeft me tot mijn 16e meegemaakt, maar hij weet niet meer wie ik ben. Hij weet immers niet waar mijn hart sneller van gaat kloppen, welke dromen ik heb of welke talen ik spreek. Dit is een keuze geweest vanuit mij zelf. Het kan wellicht nu lijken alsof je kind van je is afgenomen, maar wanneer je de vlam van hun liefde voor jou niet zelf hebt gedoofd zal het altijd weer ontwaken. Ik kan je dit vertellen: - Zet je kind(eren) op de eerste plaats. Dit kan makkelijk lijken nu je misschien nog niet verliefd bent of een andere keuze hebt, maar dit schijnt niet zo makkelijk te zijn. Echter jij hebt besloten om kinderen te krijgen en dus zal je de verantwoordelijkheid voor hun geluk moeten dragen. - Je kind is geen trofee. Er is nog één ander iemand op de aardbodem die zoveel van je kind houdt als jij en dat is zijn of haar moeder/ vader. Het is dus makkelijk om die persoon te raken via/met het kind, maar degene die je hiermee het hardst raakt is het kind. - Je kind leert wat jij laat zien. Je kan nog zo vaak zeggen dat je kind goed moet zijn en zich goed moet gedragen, maar als je kind ziet dat jij dat nog geeneens kan met de persoon waar zij zo van houden... Verwacht dan niet dat zij beter weten. Jij moet beter weten altijd. - Jij bent de volwassene en zij het kind. Er verandert veel in jouw leven, maar nog veel meer in het zijne/hare. Alles wat zij immers tot dan kende is ineens niet meer. Dit zorgt ervoor dat ze dingen moet uitzoeken, aftasten en moeten uitvinden welke rol zij innemen in dit nieuwe geheel. Stuur ze, maar laat ze ook vrij om dit te onderzoeken. - Je kind is zijn/haar evenbeeld. Alles wat jij zegt over zijn/haar moeder/vader zal ze/hij betrekken tot zichzelf. Allereerst omdat vader/moeder een onderdeel is van zijn/haar zijn en daarnaast omdat ze van hem/haar houden. Dit kan je niet kleineren of bekritiseren zonder te realiseren dat alles wat je zegt gevolgen heeft voor het kind. Dieper dan jij denkt. - Je kind was er eerst. Heb je een nieuwe relatie? Gefeliciteerd! Ik hoop dat het alles is wat je wilde. Verander alleen niet zoveel met de relatie met je kind. Niet alles hoeft anders te zijn, omdat jij je nu anders voelt. Je nieuwe relatie is de visite en je kind heeft een permanente plek. - Je kind heeft je nodig. Wees beschikbaar 24/7 voor je kind. Ouderschap is geen parttime werk ook al heb je nu een omgangsregeling. Daarnaast is het belangrijk om ook dingen samen te doen. Doe dingen met zijn tweeën. Je hebt nu wellicht minder tijd met je kind. Zorg dat je de tijd die je hebt samen benut. - Leer je kind kennen. Zorg dat je alle facetten van zijn/haar leven kent. Laat je kind maar praten... Om te zorgen dat ze het gevoel hebben dat ze alles kunnen zeggen: wees positief over zijn/haar moeder/vader + familie. Het is een onderdeel van zijn/haar leven en dat onderdeel is even belangrijk als het onderdeel dat je direct met hem/haar deelt. - Houd contact met de andere ouder. Het is misschien lastig, want je bent niet voor niets uit elkaar. Echter is contact zo waardevol. Alles is dan open en bespreekbaar, niemand kan tegen elkaar uitgespeeld worden en voor het kind zijn er mogelijkheden: o, als ik mijn schoolmusical, diplomauitreiking, bruiloft, etc vier, kunnen mijn ouders bij elkaar zijn in dezelfde ruimte zonder reden van paniek. En als laatste: wees jezelf en blijf wie je altijd was. Er verandert al zoveel in het leven van je kind.... Ik wens je heel veel sterkte en geluk. Veel kracht en wijsheid. Maar bovenal: veel liefde! Voor jezelf, voor de ander, maar voornamelijk een gezamenlijke liefde voor dat geen wat jullie samen hebben gecreëerd: jullie zoon(s) en/of dochter(s). Liefs, Charlie

Ik ga elk weekend een nacht naar mijn vader, die woont bij zijn vriendin in 3 kamerflat. Ik slaap daar op de bank. We gaan vaak een dag naar de zeilclub , daar vind ik het saai. ik heb al gezegd dat ik eigen kamer wil en niet naar de zeilclub, maar hij luistert niet echt. Ik eet elke donderdag bij hem, dat is ok. In het weekend wil ik eigenlijk niet meer....wat moet ik doen ?

ik denk dat ik het niet aankan om 3 weken niet bij mijn mamma te zijn in de ver landde te zijn Annabel