Beste ouders, Ik weet dat iedere ouder denkt zijn eigen kind te kennen. Ik weet ook dat bijna elke ouder graag zijn kind in huiswil. Mag ik u heel sterk afraden om bvooral niet op uw kind in te praten. Uw kind zal zich uiteindelijk tegen u keren. Dat wilt u echt niet. Zorg dat u uw kind goed leert kennen en gun uw kind vrijheid. Kinderen kunnen en weten zoveel meer dan u denkt!

Ik ben nu 24 jaar oud, en worstel nog steeds met mijn eigen emoties. Mijn ouders zijn toen ik 3 jaar oud was in een vechtscheiding uit elkaar gegaan. Contact met elkaar was er niet, alleen in de rechtbank. Jaren ben ik als spreekpop gebruikt, maar he, ik wist niet anders. Op latere leeftijd (13) ging dit voor mij echt problemen opleveren waar ik nu nog steeds mee rondloop. Meerdere keren bij een psycholoog en ook dat hielp niet. Ouders, betrek je kind in geen beding in jullie gevecht. Ook al ben je uit elkaar, er was een tijd dat jullie wel van elkaar hielden. Blijf met elkaar praten, maar niet waar de kinderen bij zijn. Ja ze merken echt wel wat er aan de hand is, maar praat SAMEN met de kinderen, zodat ze ook weten dat het niet hun fout is (want ja dat zullen er genoeg denken). Al met al, betrek de kinderen niet onnodig in JULLIE gevecht!

OUDERS dit is belangrijk ik als 13jarige vinden het SUPER VERVELEND als wij steeds worde ondervraagt over dingen van de andere ouder wat die heeft gezegd etc. MIJN ouders kunnen niet goed met elkaar omgaan dus LAAT ALLEBEI DE OUDERS IN HUN WAARDE EN OOK DE STIEFOUDERS (behalve als der een van de stiefouders gemeen is) daarom vraag je soms wat en houd je contact met de andere ouder want dan kan je overleggen wat er precies is gebeurt en dan weet jij ook meer bij mij is dat helemaal fout gegaan ik moest voor de rechter en dat gun je je eigen kind NIET

Beste ouders, Als jullie op deze site zijn beland, dan zitten jullie al op de goede weg. Jullie tonen oprechte interesse in jullie kind(eren). Wat vaak gebeurt en wat ook bij mij nog steeds gaande is, is dat ouders zodanig met zichzelf en elkaar bezig zijn, helaas vaak in negatieve zin en op deze manier hun kind(eren) en het belang van hun kind(eren) uit het oog verliezen. Voor kleine kinderen, maar ook voor jongeren is een scheiding enorm lastig, zoals jullie wellicht al hebben gelezen. Juist op zo'n moment, is het voor jullie kind(eren) belangrijk om te weten dat ze geliefd en gewenst zijn. Hoewel dit waarschijnlijk ook lastige tijd is voor jullie zelf, is het essentieel om jullie kind(eren) niet alleen te laten en steun te bieden waar nodig. Laat ze niet kiezen, laat ze niet alleen, laat ze geen slachtoffer worden van onderlinge problemen met partners. Zij hebben hier niet om gevraagd en hoewel ze dit wel zo voelen, het is niet hun schuld. Wees vooral de ouder die u hoort te zijn, houd van uw kind en laat het weten dat het altijd bij u of bij uw partner terecht kan. U bent en zult altijd een ouder zijn, dat verandert niet na een scheiding.

Mijn ouders hadden echt een 'vechtscheiding'...was een lastige tijd & mijn moeder heeft echt in een put gezeten erna. Heb nog bijna 3 jaar bij haar gewoond na de scheiding. Het werd ook lastig voor mij om te weten hoe ik met haar emoties om moest gaan, maar na een aantal maanden heeft zij een coachingtraject gevolgd via http://gortcoaching.nl/coaching-na-scheiding/ en dat heeft haar echt geholpen. Ik denk dat voor veel ouders de drempel ietsje te hoog is om naar een psycholoog te gaan, dus denk dat coaching daar een goede middenweg is. Sterkte aan iedereen die nog met hun scheiding worstelen! Groetjes, Elaine

Beste ouders, Wees alsjeblieft nog geïnteresseerd in je kind ook al komt hij/zei maar 1 keer per week langs. Probeer daar een leuke dag van te maken in plaats van de hele dag achter de computer te zitten.

Hoi ouders, Ik heb een hele belangrijke tip voor jullie: je moet nooit slecht over je (ex) man/vrouw praten want dan maak je de ruzie alleen nog maar erger. Mijn ouders zijn ook gescheiden al ruim 6 jaar het is voor mij niet makkelijk geweest

Hoi allemaal, Ik wil graag mijn ervaring delen en een advies geven aan ouders. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 1 jaar oud was. Ik merkte hier toen niks van natuurlijk maar de gevolgen hiervan heb ik wel gemerkt. Mijn stiefmoeder bemoeide zich vaak met dingen die over mij gingen. Daarnaast praatte ze ook altijd negatief over mijn moeder. Daarnaast ging het contact tussen mijn vader en moeder. Meestal moest ik een brief geven aan mijn vader of moeder. En zo zijn er nog meer dingen gebeurd. Mijn zelf vertrouwen is hierdoor heel erg gedaald waarvan ik nu nog de gevolgen van merk. Ik ben soms erg onzeker in bepaalde situatie en ben bang om mensen te kwetsen met wat ik zeg. Ik wil aan ouders meegeven om je kind nooit zo te behandelen omdat diegene daar zijn of haar hele leven nog last van kan krijgen. Een kind hoord in het middelpunt te staan en niet als tussen persoon. gr. Jessica

Beste ouders, Dit is absoluut niet aanvallend bedoeld, maar jullie moeten niet zo zeuren. Natuurlijk ben je verdrietig over de scheiding, maar ga niet zielig doen bij je kinderen en alleen maar de oudste de schuld geven. Bijvoorbeeld: Daan en Noor hebben ruzie. Daan is elf en Noor 5. De vader of moeder geeft de oudste de schuld en die wordt daar boos om. Pa/ma zegt tegen Daan dat zij nou eenmaal de oudste is en dat pa/ma het o zo moeilijk hebben. Daan schreeuwt daarop: "ik ben niet degene die heeft willen scheiden hoor! Dat zijn jij en ma/pa en ga nu niet zeggen dat de ander het allemaal gedaan heeft. Dit is ook JOUW schuld. Dus laat me nu met rust. Ik kom wel weer als je een klein beetje kan gedragen als normale ouder. Daaaaaag!

Het is misschien beter als je gescheiden bent maar je moet echt niet je kinderen tegen de ander op zetten. Geen onaardige dingen zeggen over de ander, wat die je ook heeft aangedaan. Dat ik nl echt kut voor kinderen