Hallo ik ben peter. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 was, ik kan me niet veel herinneren van die tijd ( gelukkig). Ik heb 3 broers toen d'r tijd ik en me broer boven mij ( paul) gingen na de scheiding van mij ouders met me moeder mee en me twee oudste broers gingen naar me vader. Na een jaar alleen te zijn geweest had me moeder een nieuwe vriend gevonden in spakenburg via een relatie bureau . Dus toen zijn we naar spakenburg verhuisd. Waar me moeder weer op nieuw getrouwd is met die man. In spakenburg heb ik echt me hele jeugd gewoont. Hele mooi en leuke tijd. Maar ook wel al momenten gehad dat je die echte familieband mist. Stiefvader voelt nooit als je eigen vader. Dus van groep 1 tot en met groep 8 in spakenburg gewoont. Na 7.5 jaar is de relatie van me moeder met haar tweede man kapot gegaan. Waarna ze een jaar alleen is geweest. In die tijd heeft ze wel dates gehad. Tot op een dag toen ze zei we gaan verhuizen naar Drenthe mama heeft daar een nieuwe vriend. Ja wat kun je als kind, helemaal niks mee gaan en accepteren dat het zo is. De avond na de musical in groep 8 zijn we gegaan. Zonder afscheid kunnen nemen van me vrienden. Wat heel veel impact op me had, maar wat ik ook snel weer weg stopte want ik moest door. Weer een nieuw leventje opbouwen, nieuwe vrienden, nieuwe omgeving. Ver van het vertrouwde waar ik me basis had gelegd voor me toekomst. In Drenthe is me moeder opnieuw getrouwd met die nieuwe man. Als ik over die tijd na denk, is het ook beetje als een waas voorbij gegaan. En heb ook echt momenten gehad dat ik me echt klote voelde, en me zelf afvroeg waarom gebeurt dit allemaal. Maar heb er nooit over gepraat, en heb altijd in een modus geleefd door gaan en niet te veel bij stil staan. Na 3 jaar is dat huwelijk ook gestrand van me moeder met die man. Na dat gestrande huwelijk ben ik op de camping gaan wonen met me moeder en me broer Paul. Die is na 1.5 jaar bij me vader gewoont te hebben ook naar Drenthe gekomen. Omdat hij niet bij me vader kon aarde. Dus toen woonde we op de camping. En die tijd was voor mij echt een diepte punt voor me gevoel. Heb me heel veel eenzaam gevoelt in die tijd, had weinig vrienden en was heel onprettig. Ik kan het beter beschrijven als een k*t tijd. Na een half jaar op de camping kwam er weer wat goed nieuws. We gingen terug naar spakenburg!! Mensen uit spakenburg hadden geregeld dat we terug konden naar de plek waar ik me thuis voelde. Weer was me moeder een 2 jaar alleen en toen had ze een nieuwe vriend. Waar ze weer mee ging samen wonen, dus dat betekende weer verhuizen. Alleen toen heb ik de keuze gemaakt om niet meer te gaan. En ben ik bij een maat gaan wonen( rick ). Na een half jaar of een jaar ben ik ook mezelf gaan wonen. Ik had toen een leeftijd van 18.5 jaar ik was zo blij dat ik in spakenburg kon blijven wonen. Van toen ben ik me eigen leven gaan bepalen, mocht ik me eigen boontjes gaan doppen. De baas waar ik toen de tijd voor werkte heeft smerig misbruik gemaakt van mij. Veelste veel uren voor veelste weinig geld. Maarja wat weet ik daarvan als niemand jou daar op wijst. Dan denk je dat dat normaal is en dat iedereen dat doet. Gelukkig werk ik nu voor een goeie baas. Maar dit alles heeft me gevormd wie ik nu ben. Ik kan moeilijk me gevoelens uiten, echt me emotie kunnen uiten. Ik stop het altijd weg. En er komt elke keer moment waarop ik het niet meer kan houden. En ik barst dan uit elkaar, en zit echt doorheen en huil in me eentje. Of ik huil waar iemand anders bij is en ik er dan over praat. Ik ben wel benieuwd of er nog meer mensen zijn die moeilijk hun emotie kunnen uiten. Laten zien wat je echt voeld en hoe je er echt overdenkt. Ik ben blij dat ik zo me verhaal heb mogen doen.

Gedichtje: Ik ben misschien een meisje waarvan mensen zeggen "die heeft een grote mond" Maar diep van binnen zit een grote wond. Er is veel stuk gemaakt en er zijn veel dingen die mij hebben geraakt. Mijn ouders die gingen scheiden, m'n vader een nieuwe vriendin, m'n moeder aan de drank. Dat is niet bepaald een dank. Het liefste zou ik alles terug willen draaien, maar misschien moet het allemaal nog een beetje overwaaien. wil dit niet nogmaals herbeleven maar het is me wel allemaal bijgebleven. Niemand die je zo iets gunt, en het ergste is dat je er niks aan doen kunt. Alles komt goed daar heb ik vertrouwen in, is het niet nu dan is het over een tijd. Als gaat dat denk ik nog wel even duren tot mijn spijt. Groetjes lis

Beste ouders, Mijn ouders zijn al een tijdje gescheiden, ondanks dat heeft mijn moeder het er nog heel moeilijk mee dat mijn vader een ander heeft. Mijn moeder drinkt veel en dat komt omdat ze verdrietig is, mijn zusje en ik vinden dit vreselijk om aan te zien. Want op het moment dat ze verdrietig is en te veel gedronken heeft dan zegt ze vervelende dingen en interesseren wij weinig voor haar. Mijn vader blijft mijn moeder stoken, in de zin van, dat hij tegen ons zegt dat wij dit en dat moeten doen voor hem naar mijn moeder toe, maar ook hij zelf blijft mijn moeder maar controleren: hoe laat ze online was, wat ze uitgeeft aan geld (want hij kan nog bij haar op de rekening), wat en wanneer zij iets gaat doen. Wil als tip geven ga a.u.b. Niet de kinderen opstoken om dingen te doen bij de andere ouder, of de ander controleren. Dit kan voor heel veel problemen zorgen... Het engste wat ik momenteel belangrijk vind is dat mijn zusje hier heel erg onder lijdt en dit doet me heel erg zeer. Dit doe je je kind(eren) toch niet aan ? Of zie ik dit verkeerd ? Groetjes, LC

Beste gescheiden ouders, ik wil mijn verhaal delen en hoe ik tegen mijn situatie aankijk en misschien kan ik ook nog tips voor jullie geven. Mijn ouders zijn al vanaf dat ik 2 jaar ben gescheiden en ik heb er hele lange tijd geen problemen mee gehad omdat als je klein bent best wel de situatie accepteert, omdat je het toch niet goed begrijpt. Maar op toen ik ongeveer 11 jaar was had ik er al wat meer moeite mee. Ik gaf mijn stiefmoeder de schuld van de scheiding en kon niet helemaal goed met haar overweg. Ik zat toen ook in een praatgroep en dat heeft voor lange tijd geholpen. maar toen werd ik naar een paar jaar 16 en begon mijn teleurstellingen en boosheid op te bouwen. Ik was boos en teleurgesteld in mijn vader. Ik begon te beseffen hoeveel ik eigenlijk mis met mijn vader. Hij is/was nooit thuis en hield zich nooit bezig met mijn school of wat dan ook nog meer. Ik begon om me heen vriendinnen en vrienden te zien die dingen met hun vader deden. Ik wist eindelijk wat ik miste, de aandacht van mijn vader. Ik wou dat hij meer tijd in me stak. Al langzamerhand kwam ik alleen bij mijn vader omdat het voelde als verplichting. Ik werd er zo ongelukkig door. Ik leerde een vertrouwingspersoon op school kennen en begon daar gesprekken mee te voeren, maar voordat ik gesprek zou hebben met hem en mijn vader, was mijn ma woedend geworden op hem en heeft ook verteld dat ik eigenlijk door hem met iemand aan het praten ben. Daar schrok hij van en toen hebben we na jaren weer iets samen gedaan. dat hield hij eventjes vol en nu is het weer als eerst. Ik probeer me erbij neer te leggen, omdat ik ook energie in stak om beter contact te krijgen en dingen te doen met hem, maar toch gebeurd er niks. deel van me is woedend maar ander deel wilt weer rust vinden. Hoe moeilijk ik het er nog mee heb, ik moet toch doorgaan. dus ouders ook al zijn jullie gescheiden, zorg dat jullie altijd goed contact houden en ook soms met zijn tweetjes wat gaat doen. Al kom je bij het sporten kijken of stuur je keer een appje of als je iets meegemaakt hebt (of je zoon/dochter) bel hem/haar en ga eventjes praten. Dat is zooo belangrijk voor jullie band.

Ik ben nu 24 jaar oud, maar er zit mij toch een bepaald dingetje dwars aan de scheiding die mijn ouders ongeveer 12 jaar geleden hebben gedaan. Ik was destijds een knul van tussen de 10 en 12 jaar oud. Wat er gebeurde was dat mijn moeder na 18 jaar huwelijk, geen liefde meer voelde voor mijn vader. (Wat ik daar als kind en nu van vind laat ik achterwege). Mijn moeder is uiteindelijk spanning gaan zoeken buiten het huwelijk om. Iets dat uiteindelijk gevonden is in de vorm van een super leuke vent, die nu al 10 jaar mijn stiefvader is. Wat voor mij destijds zeer lastig was, was het feit dat mijn vader mij erin probeerde te betrekken. Hij zocht mij dagelijks op om te klagen over mijn moeder, en hoe erg hij wel niet in zijn rug gestoken was. Nou had ik op dat moment redelijk veel begrip voor hem, maar toch denk ik dat je een kind van 10 niet moet blootstellen aan zulke volwassen enigszins haatdragende emoties omdat die op dat moment tegen mijn moeder en stiefvader gericht waren.

Ik ben een vrouw van 30 jaar waarvan de ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar was. Daarna is mijn vader hertrouwd en moeder is daarna lang depressief geweest. Zij heeft mij heel tegen mijn vader opgezet. Toen ik een klein kind was was ik hiervoor vatbaar. Ik geloofde haar ook. Ik heb hierdoor veel extra verdriet gehad die ik liever niet had. Ik ben later erachter gekomen dat zij onderling ruzie hadden en mij als speelpop gebruikten om hun ruzie uit te vechten. Nu ben ik zelf getrouwd en zwanger en ga nu mijn eigen gezin starten. Ik heb weinig contact met mijn ouders omdat zij geen ouder voor mij zijn geweest maar een boze partner die ging scheiden. Het is leuk als je ruzie hebt met je partner maar als je kind er ooit achter komt dat je hebt zitten liegen en bedriegen dan ben je alles kwijt. Denk hierover na!

Beste ouders het is moeilijk.......

Beste ouders, Mijn ouders zijn vorige jaar gescheiden, dit was een vervelende perioden want ik zat ook met mijn examens net na dat ze het bekent hebben gemaakt. Nu ben ik officieel 15 dagen in de maand bij mijn vader en 15 bij mijn moeder. Als we bij mijn vader zijn gaat het vaak mis tussen mij en mijn vader, als we bij mijn vader zijn dan is het heel anders dan dat we bij mijn moeder zijn. Als we bij mijn moeder zijn dan wordt er veel gezegd over mijn vader en dat zorgt ervoor dat ik zelf het idee heb dat mijn moeder wilt dat wij een kant gaan kiezen over een tijdje. Ik weet dat mijn moeder het er heel moeilijk mee heeft. Maar als ik bij mijn moeder ben dan wordt er veel verteld over mijn vader en zijn vriendin en over hoe de situatie daar is. Wat ik wil zeggen is, Ik weet dat de omgang van de ene ouder met de ander heel lastig is. Maar ga a.u.b. niet stoken daarmee bedoel ik, ga niet tegen je kinderen zeggen van:" ja maar je vader/moeder doet dit of dat en misschien moet je dit of dat" doe dat niet dat is als kind zijnde (nu spreek ik voor mezelf) heel vervelend. praat ook niet in het bijzijn van uw kind over de andere ouder en of hem/haar nieuwe leven met of zonder partner. Dit maakt het voor uw kind(eren) heel lastig. Ik zie hoe dat er hier aan toe gaat bij mijn zusje en dat is niet prettig om te zien en mee te maken. ;) Groetjes, Lizz

Luister zonder verdediging en spreek zonder aanval.

Beste ouders, een scheiding is heel vervelend en kinderen worden er het slachtoffer van. Daarom geef ik deze tip mee: Denk aan je kinderen praat met ze en laat ze in zo'n tijd niet in de steek.