Hallo, Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden (Volgens mij door mijn overleden broertje een paar jaar terug, wat nogal impact heeft gemaakt..) , mijn andere broertje was toen 2 jaar, mijn moeder depressief met enorm veel pijn en een huis om te verbouwen. doordeweeks ben ik bij mijn moeder vanwege school en elk weekend ben ik bij mijn vader. Bij mijn vader mogen we eigenlijk alles, hij voedt ons dus niet op. omdat mijn moeder ziek was destijds heb ik zowat mijn eigen broertje moeten opvoeden, mama lag destijds 24/7 in bed. na een paar jaar is mijn moeder er 'bovenop'gekomen. ze heeft nu een baan en financieel gaat het nu ook weer makkelijker. maar ze is noch steeds niet vrolijk. ze wordt boos als ik ook maar een lepel verkeerd weg leg. ik kook 2/3 in de week, breng en haal mijn broertje 1 soms 2 keer in de week naar/van school en verzorg alle dieren. ik heb zelf al een aantal jaar (ongeveer 3) last van enorme hoofdpijn en moe. destijds niks mee gedaan. veel ziekteverzuim, niveau's omlaag met school. na heel veel dokters die niks konden vinden gaan we (kennis & ik, mama waarschijnlijk niet door ruzie) naar de neuroloog. nu het vakantie is zitten we de hele tijd op elkaars lip. ik weet niet wat ik daaraan kan doen, vanavond ga ik naar mijn vader voor de rest van de vakantie. mijn moeder roept ook vaak dat ze helemaal alleen is en pijn heeft. maar dat zegt ze meerdere keren per dag. dan wordt ze kwaad omdat we niet 'reageren'. moet ik dan de hele tijd achter haar aan lopen ofzo? ik zeg het al lang niet meer als ik hoofdpijn heb, ik ga gewoon naar bed. wat verwacht ze dat ik doe, medeleven tonen ofzo? na al die jaren? Heel verhaal geworden, bedankt voor het lezen. ik weet gewoon niet wat ik hieraan kan doen. al meerdere malen moesten we 'oprotten' naar onze vader, zodat ze van ons af was, nou vanavond gaan we gelukkig weg.

hoi allemaal ik zal proberen het kort te houden, maar het is best moeilijk om het kort te houden. ik zit echt met een probleem want bij mijn vader wordt mijn moeder de hele tijd zwart gemaakt en allemaal dingen die ik helemaal niet wil weten, en hij probeert ons zo tegen onze moeder op te zette! (ik heb ook nog 2 broertjes) en bij mijn broertjes lukt dat maar niet bij mij, en dat is heel vervelend want ik ben bang dat ze bij mijn vader gaan wonen, en ik ga waarschijnlijk bij mijn moeder wonen. en ze gaan dan helemaal in ede wonen en dat wil ik niet. en verder vond ik eerst mijn moeders nieuwe vriend een creep want hij was klein en een beetje rood en hij moest altijd om zijn eigen grapjes lachen. ik was bang dat hij opeens midden in de kamer stond en dan aan me ging zitten. maar nu gaat het een stuk beter alleen heb ik nog steeds dat eerste probleem en ik weet niet wat ik moet doen want als ik het zeg wordt hij boos of hij gaat zeggen dat ie het maar moeilijk heeft en dan denk ik van ik heb het ook moeilijk want ik ben hier de dupe van. ik steek tegen het scheiden en dat soort dingen mijn middelvinger op!!!!!!!!!!!!!!!

hey iedereen, Ik zal proberen mijn verhaal kort op te schrijven maar ik kan niks beloven. mijn vader is ,toen ik 7 was, een aantal keren vreemd gegaan. ik ben nu inmiddels al 12 jaar oud en mijn ouders zitten nu midden in een scheiding. door wat mijn vader heeft gedaan haat mijn moeder mijn vader ineens. in al deze spanning van 5 jaar ben ik opgegroeid naast dat had ik ook nog een zus met een ernstige hartafwijking waar alle aandacht naar toe ging, en anders was het wel naar mijn 2 broers. ik begrijp dit alles ergens ook wel. maar mijn probleem is dat mijn moeder en mijn vader steeds achter alles iets zoeken. een voorbeeld : ik kreeg laatst een brief van \'de rechtspraak\' over het kinderverhoor. die werd (net als alles) gewoon bij mij thuis bezorgd. maar op de dag dat het bezorgd werd, stond ik net op het punt om naar mijn vader te gaan. {mijn vader woont 90 km van mij vandaan, maar ik wil hem wel blijven zien dus ga ik een keer in de 2 weken een weekendje naar hem toe. hij woont nog niet op zichzelf ergens maar bij mijn (nog niet officiële) stiefmoeder(het klinkt misschien gemeen maar ze is echt heel lief).} maar ik wilde op schieten omdat we eerst nog een uur in de auto moesten zitten voordat we thuis aankwamen (bij hem thuis dus) en ik wil er altijd zo snel mogelijk zijn.dus nam ik de brief mee en zou ik hem in de auto lezen, maar ik ben wagenziek dus.. ik was weer heel slim enzo..... ;) dus ik las hem bij mijn vader thuis. er stond in dat ik naar het kinderverhoor mocht komen( bij de rechtbank) en zelf mocht kiezen met wie van mijn ouders ik zou komen. omdat ik mijn vader al zo weinig zag wilde ik met mijn vader gaan. toen ik op zondag aan het eind van het weekend weer thuis kwam gaf ik de brief aan mijn moeder en ze werd meteen woest. omdat ik naar de rechtbank ging, met mijn vader. ik snapte niet waarom. maar ze stormde naar buiten en begon mijn vader volop uit te schelden. ik en mijn broer, die hier gewoon bij stonden, probeerden ze nog te stoppen maar ja.. als kind werd ik toch niet serieus genomen. mijn broer wel een beetje maar die is dan ook al 20. mijn andere broer is 19 en mijn zus 18, ik weet niet of het interessant is om te weten, maar ik voelde me dus nooit echt HEEL serieus genomen zeg maar.. ik was ,nadat dit voorbij was en mijn vader was weggereden en mijn moeder half huilend binnen stond, echter de enigste die even zei tegen mijn moeder hoe het zat. \"Ik ben het zat, jullie zijn godverdomme 28 jaar getrouwd geweest.. ik weet dat papa fouten heeft gemaakt die groter zijn dan die van jouw, en het is ook heel stom en raar dat dit na een klap allemaal voorbij is. maar jullie kunnen door die ene fout, nu niet eens meer normaal met elkaar praten, in een kamer zijn,elkaar in de ogen kijken of een gesprek voeren zonder elkaar uit te schelden. ik weet dat het allemaal moeilijk is, maar dat is het voor iedereen. ook voor mij. jullie zouden mij het goede voorbeeld moeten geven, maar in plaats van dat gedragen jullie je als een stel kleine kinderen. elkaar een beetje lopen uitschelden voor de deur terwijl iedereen mee kan luisteren. sorry dat ik zeg, maar iemand moest dit zeggen. sorry hoor, maar als je na 28 jaar huwelijk al die problemen hebt kunnen doorstaan, en ik weet dat je dit probleem niet zomaar \'oplost\', dan zou je toch op zich kunnen proberen om goed om te gaan met dit gedoe. en je hebt 4 kinderen dus je zou uiteindelijk toch moeten gaan proberen normaal met elkaar te communiceren.\" nadat ik dit gezegd had was ik huilend naar boven gerend, bang wachtend op de reactie van mijn moeder, omdat wat ik had gezegd toch wel een beetje grof was. na een tijdje stormde ze mijn kamer binnen met de brief in haar handen \"waarom ga je naar die rechtbank met je vader en niet met mij?!?!?\" zei ze overstuur, ze had nog niet echt de tijd gelezen om de brief helemaal te lezen. \'ga weg mam ik wil alleen zijn\' had ik gezegd.( misschien leek het ook wel op schreeuwen denk ik nu achteraf) \"NEE ik ga pas weg als je me alles hebt uitgelegd!\" is wat ze zei. ik hield nog steeds vol dat ze weg moest gaan. toen kwamen de woorden die alles verklaarden.. \"jij spant zeker samen met je vader tegen mij?!?! JA dat is het! ik mag het daarom niet weten hè?!\" ik zei nog een laatste keer.. ga weg. uiteindelijk gooide ze de brief op mijn bed, liep mijn kamer uit en even later hoorde ik haar, terwijl ik zelf toevallig bezig was met het zelfde, huilend op haar bed liggen. geen idee hoe je iemand kan horen liggen.. maar toch, het was wel zo. dit was mijn \'voorbeeld\' van een van de vele gebeurtenissen waarin mijn moeder iets achter mijn vader zocht, of anders om. mijn moeder en vader hebben inmiddels wel al sorry gezegd enzo, maar dan nog ben ik boos. boos op de scheiding, op hun gedrag en op... alles. mijn moeder zegt dat een scheiding in je familie iets is als een rouwproces. en dat boos zijn een van de gevoelens is die je hoort te voelen. ik weet het zo net nog niet. zou iemand alsjeblieft willen reageren op dit \"korte\" verhaal. en me wat uitleg geven om je ouders te begrijpen. OO en dit is mijn tip voor de ouders : zorg alsjeblieft dat, ook al haat je elkaar, de ruzie moeten niet te horen of zien zijn door je kinderen of andere mensen. (een psycholoog natuurlijk wel) groetjes, anoniempje.

zijn er ook jongeren van zo boven de 18 van wie de ouders toen pas gingen scheiden zo ja hoe ging je daar toen mee om? ben zelf 25 en mijn ouders gaan nu scheiden.

Hallo villa pinedo Ik las het nos nieuws en zag een stukje over villa pinedo en ik vind dat ik mijn verhaal hier ook wel tussen kan zetten: Mijn ouders zijn ook gescheiden, 1x in de 2 weken ga ik naar mijn vader. Als ik daar ben is het meteen een andere wereld, ik geef om beide evenveel maar dat lijkt niemand te beseffen. Als ik erover praat vind mijn moeder altijd mn vader de slechterik en mn vader altijd mn moeder, je zou dan zeggen je hebt toch vrienden maar mijn ouders wonen niet echt dicht bij elkaar en mijn vrienden kiezen meestal voor de gene die zij kennen. Bij mijn moeder zijn de gesprekken altijd heel intelligemt en bij mijn vader die vind kattekwaad niet heel erg. Ik vind dit zo vreemd klinken net alsof ik een hulpeloos geval ben misschien is het goed om erover te praten maar zo voelt het niet het voelt altijd alsof ik een kant moet kiezen en het is ook zo raar ik ben half en half en die twee helfde mogen elkaar niet eens hoe kan ik dan ooit weten wat ik moet doen??? Het maakt ook niet zoveel uit ik vind het ookal is het al 10 jaar geleden nog steeds raar dat mijn ouders zijn gescheiden. X I

ik ben 10 jaar en ze zijn een half jaar geleden gescheiden. natuurlijk vond ik dat super stom want ik hoorde alle ruzie ook als ik in bed lag hoorde ik ze schreeuwen tegen elkaar. dan liep ik naar mijn broers kamer en mocht altijd even bij hem zitten. dat vond ik wel fijn. op een gevenement kwam ik terug van school en zag ik mijn moeder weg rijden en ik vroeg aan mijn vader wat er was gebeurt hij zei omdat mama hem zo vaak had uitgescholden (wat ook zo was) dat hij had gezegd : hat is hier geen hotel je gaat weg of je blijft zo lang je HIER maar vriendelijk doet!!!! ook tegen over de kinderen begrepen?!?!?!? dat had mijn moeder verkeerd opgevat en toen ging ze weg. ik had op mijn verjaardagen telefoon gekregen en drie dagen later kreeg ik een bericht van mama en die schreef : heey schat hoe gaat het met je ik ben nu in zeist en ik nou ja heb een nieuwe vriend ik weet zeker dat je hem aardig vind en ik ken nu al een langere tijd kom morgen met je broer naar je opa en oma (die ook in zeist wonen) oke love you!!! en zo is het begonnen na een tijdje kregen we co-ouderschap en toen was ik maandag en dinsdag bij mijn vader woensdag bij mijn moeder donderdag ook en vrijdag weer bij mijn vader zaterdag wisselde het af en zondag bij mijn moeder. dat vond ik super irritand en gelukkig is het nu week om week en komt mijn moeder weer in maarn woonde waar mijn vader woonde en mijn geboorteplaats is :)

Ik woon bij mn moeder. Mijn vader heeft het contact met mij en mijn broer zusje en moeder verbroken zodat hij "loskomt" van ons. Hij heeft een vriendin.. Het is raar maar vooral omdat hij nu ineens het contact verbreekt.. ze zijn nu ongeveer een half jaar gescheiden het zat er wel aantekomen ze sliepen al 5 jaar niet meer samen. Maar dat je eigen vader het contact verbreekt.. Ik vind hem een eikel

ik ben op maannndag en dinsdag en woensdag bij mama. en ik ben op donderdag en vrijdag bij papa. en het wikent doen we om en om. en dat vint ik leuk.

als ik ouders een hele goede mededeling mag geven dan zou ik nooit naar een vreemd land gaan verhuizen want je kind komt er mee te zitten en gaat zich schuldig voelen. de kans op een rechtzaak tegen vermindering van de alimitatie is ook groter dan in nederland. p.s. ik spreek uit ervaring heb het zelf vorig jaar meegemaakt en dat is niet leuk!!!! weet wat je je kind aan doet!!!!!!!!!!!!!

Ik voelde me zo verschrikkelijk toen ik laatst iemand hard hoorde huilen toen ik buiten op straat liep. Net toen ik de bocht om liep, zag ik dat het een meisje was, waarmee ik op de basisschool heb gezeten. Haar ouders zijn net ongeveer een maand gescheiden en ze stond huilend bij haar vaders auto te vragen of hij nog even kon wachten. Ik zag haar vader 'nee' schudden en boos kijken, het meisje ging nog harder huilen en zei dat ze bij haar moeder bleef. Ik wist precies hoe ze zich voelde, dat je ouders niet meer samen in een ruimte kunnen en jij dan moet kiezen. Ze zetten jou er tussenin. Ik voelde me zo schuldig dat ik niks voor haar kon doen, dat ik haar niet kon troosten of helpen. Ik kon alleen maar voorbij lopen en genadeloos toekijken hoe zij moest kiezen tussen haar ouders.