Hi! Mijn ouders zijn nu ongeveer 11,5 jaar uit elkaar. Eerst woonde mijn vader nog in de buurt van mijn school, tot 3 jaar terug. Ik was eerst 1/2 week bij mijn vader, en de andere helft bij mijn moeder. Ongeveer 3-4 jaar geleden kreeg mijn vader een vriendin. Hij verhuisde naar de andere kant van Nederland. Ik was vanaf nu alleen nog maar om het weekend bij hem. Dat is nu nogsteeds zo. Op school heb ik het ook niet zo fijn. Ik heb 2 vriendinnen, en de rest heeft een hekel aan me. Ook op mijn sport heeft iedereen wat tegen me. Ik weet niet hoe dit alles komt. Ik heb dit eigenlijk al mijn hele schooltijd. Als ik bij mijn moeder ben hebben we regelmatig ruzie, dit gaat dan vaak om de kleinste dingen die dan een grote ruzie veroorzaken. Ik mis mijn vader best wel. Ik zou graag vaker bij hem willen zijn en minder bij mijn moeder, maar dat gaat niet vanwege school. Ik zit eraan te denken om te verhuizen naar zijn huis. Ik durf het er niet met mijn moeder over te hebben. Ik wil haar niet kwetsen, pijn doen of verdrietig maken. Ik heb het er wel eens met mijn vader over, maar ik weet niet wat ik nou moet doen. Natuurlijk ligt de uiteindelijke beslissing bij mij, maar ik kom er gewoon niet uit. Ik ben bang dat ik er spijt van ga krijgen. Ik weet ook wel dat mijn moeder me gelukkig wilt hebben, maar voor mijn gevoel ben ik niet gelukkig zo. Aan de andere kant zit er best veel gedoe aan vast als ik wil verhuizen. Ik moet hier uitgeschreven worden, ik moet naar een andere school etc. Ik kom er gewoon niet uit zo.. Help :(

Hoi, Mijn ouders zijn nu al 8 maanden bezig met de hun scheiding, en in het begin kon ik hier nog wel mee omgaan, maar inmiddels slaap ik bijna niet meer, huil ik elke avond en voel me heel sad. Iedereen denkt dat het goed met me gaat, maar eigenlijk is dat dus niet zo. Ik durf het ook tegen niemand te zeggen. Ik hoop dat jullie tips hebben. X MijnNaam

Ik vind het erg vervelend dat ik al die spullen mee moet sjouwen. de ene keer ben je je gym-kleren vergeten. de andere keer je usb-stick. hier is een tip. schrijf het op ,op een plek waar je altijd zult kijken voor je weggaat.

Hey Mijn ouders zijn eindelijk echt aan het scheiden. Ik zit nu in de 2e en in groep 8 hebben ze het mij en me zus verteld. Ik heb nooit echt een goede band gehad met me pa en dat kleine beetje band dat we hadden is nu door de scheiding weg Mijn moeder wil naar een andere stad aangezien ze daar werkt en al haar vrienden heeft. Me vader wil dat ze hier blijft. Door de slechte band met me vader wil ik met me moeder mee. Me vader is het daar compleet op tegen. Als ik met me pa ben hebben we alleen maar ruzie. Als me moeder en vader samen thuis zijn hebben ze ook de hele tijd er ruzie over. Ik kan niet meer tegen al deze onrust in huis en weet niet meer wat ik kan doen. Vroeger ging ik altijd sporten als ik er niet meer tegen kon, maar nu heb ik een blessure waardoor dat niet meer mag. Het is zo erg geworden dat ik zelfs moest stoppen met paardrijden. Weet iemand een manier om rustig te worden en je gewoon even te kunnen 'wegtrekken' van alles?

hoi allemaal, mijn ouders zijn nu ongeveer 3 of 4 jaar gescheiden. ik heb er nog elke dag moeite mee, gelukkig wonen ze wel dicht bij elkaar (eerst was dat helemaal niet). ik vind wonen bij mijn moeder fijner dan bij mijn vader. dat komt misschien omdat ik bij mijn vader nog 2 stiefbroers heb die me in de weg lopen. en ik daardoor niet mezelf kan zijn. dat vind ik erg vervelend. ik wil soms wel is tegen papa zeggen dat ik er liever niet meer kom. alleen weet ik niet hoe... misschien dat jullie me kunnen helpen. alvast bedankt! groetjes anouk.

Hoi allemaal, Zelf zit ik nu nog midden in de scheiding. Mijn ouders hebben het ongeveer 1 1/2 jaar geleden verteld aan mij, me zus en me broertje. Ze gingen scheiden omdat me moeder vreemdging en niet meer van me vader hield. De eerste paar weken zat me vader der helemaal doorheen, maar later werd die wel weer normaal maar niet tegen me moeder. Ze wonen nu nog steeds in een huis, dit komt omdat allerlei problemen die te maken heben met geld erbij kwamen zetten. Het is namelijk dat me vader een paar jaar geleden een eigen bedrijf heeft opgezet en die na een jaar is failliet gegaan, toen me moeder ook zei dat ze gingen scheiden zei me vader ook pas dat er heel veel schulde nog erwas van het huis. Dus er kwam heel veel schulde bij zetten. Na een jaar is er niet zoveel problemen meer ij gekomen alleen dat ze nog steeds bij elkaar wonen en veel ruzie krijgen. Zelf prop ik al die problemen in een en kijk wel wat ik er mee doe, ik wil er namelijk niet echt iemand mee laten bemoeien wat ik er van vind en dy soort dingen. Maar sinds korte tijd zijn er wel weer problemen bij gekomen dat me pa een nieuw baan had gevoden nadat zijn eigen bedrijf fallier was gegaan en hij na een jaar is ontslagen.. Dit kwam ook best wel rot aan. Zelf heb ik er eigenlijk best veel moeite mee, want wat ik al zei ik prop het op. Ik merk zelf dat ik school daardoor heel erg laat liggen. Ik zit al 2jaar op havo en heb dat goed en met hoge cijfers gehaald. Maar sinds dot jaar school heel erg laat zitten en het waarshijnlijk nog geen eens haal.. Me sport lijd er ook onder want soms heb ik er gewoon geen zin in en kom ik moet moeite in slaap, waardoor ik tijdens de hockey helemaal niks meer lukt. Me moeder heeft sinds kort wel al een flat gevonden waar we gaan wonen. Gr

Ik heb nooit ruzie met mijn vader. Met mijn moeder heb ik altijd ruzie! Iemand tips?

Heyhey, mijn ouders gaan scheiden.. Ze hebben geen ruzie maar het is toch erg raar.. Mijn moeder is nu naar een nieuw huisje aan het zoeken en het lijkt me erg vreemd om opeens maar met z'n drieen te zijn in plaats van met z'n vieren :( Ik hoop dat iemand anders ook in deze situatie zit want eigenlijk heb ik op school ook niet echt kinderen waarvan hun ouders gescheiden zijn.. Doeidoei

mijn naam is Veerle en mijn ouders zijn deze zomervakantie 1 jaar gescheiden. eigenlijk was hun hele relatie net zoals een rotte appel. Mijn vader waardeerde mijn moeder werk niet en mijn moeder moest een huismoeder worden terwijl ze nog een prachtige toekomst voor zich had. Mijn ouders waren in totaal al 15 jaar getrouwd maar het was al veel eerder foute boel. Toen ik klein was rende ik bijna iedere avond stampend van de trap af omdat ik niet kon slapen door al hun geschreeuw. Daarna durfde ze de rest van de avond hun mond niet meer open te trekken naar elkaar. Toen mijn vader anderhalf jaar geleden uit huis ging om te kijken of afstand beter werkte wist ik het zeker. Mijn vader ging op datingsites en ontmoette al gauw een Portugese vrouw. Het heeft maanden geduurd voor hij ons dat vertelde maar ik wist het stiekem al. Ik had al een aantal maanden daarmee rond gelopen zonder dat iemand ervan wist. En toen gingen mijn ouder echt scheiden, het zat er aan te komen en ik leek er geen problemen mee te hebben totdat ze mij als postbode gingen gebruiken om lelijke berichten aan elkaar door te geven. Ik wist mijn vader en moeders kant en als 14 jarig meisje is je jeugd dan voorbij. Ik ben een tijd naar een psycholoog geweest omdat mijn schoolresultaten steeds meer achteruit gingen, wat niet werkte want ik leek oké. Na nog veel meer gedoe heb ik het besluit genomen om in mijn eentje voor 6 maanden naar Amerika te gaan. Zonder ouders, helemaal alleen. Ik zat daar wel met vrienden van mijn moeder en we praatten er bijna nooit over wat ik fijn vond. Ik ben nu weer thuis omdat er ook gedoe was in Amerika en ik niet langer kon blijven. Ik zit nu weer thuis, vaker bij mijn moeder dan mijn vader en het gaat prima met mij. Nog steeds niet echt met mijn ouders, maar als ik 1 ding heb geleerd is dat wel dat je nooit verantwoordelijk moet voelen voor wat je ouders je aan doen, want dat laat zijn littekens namelijk wel achter en het heeft enorme impact.

Hallo iedereen op Villa Pinedo, Dit jaar is voor mij een jaar van veel veranderingen. Ik ben aangenomen op de opleiding waar ik graag heen wilde, ben daarvoor naar de grote stad verhuisd en daarmee het kleine dorp achter me gelaten. Vol goede moed om daar als jong volwassene een nieuw leven op te bouwen. Klinkt goed toch?? het wordt helaas minder leuk als er allemaal nare dingen voorbij komen. De beste vriendin van je zusje wordt vermoord, oma overlijdt bijna (gelukkig goed afgelopen!!) en om het rijtje compleet te maken, gaan nu mijn ouders uit elkaar. Niet een fijn uitgangspunt om een nieuwe frisse start te maken. Dat m'n vader bij mijn moeder weg wilde kwam als een complete verassing. Ik dacht dat we het perfecte gezin waren. Het was mijn trots dat we zo'n goede band met elkaar hadden. De klap kwam daarom hard aan toen hij vertelde dat hij eigenlijk al jaren niet meer van mijn moeder houdt. Ook mijn moeder was een en al onbegrip en is nog steeds bezig met zinloze strategien om hem terug te winnen. Zoals ik hier meer lees was ik de dochter die als praatpaal fungeerde. Dingen die ik niet wilde horen kwamen toch binnen. Avonden zat ze huilend naast me op de bank. Als ik een weekeind thuis was, kwam ik half depressief weer terug in de stad waar ik studeer en kostte het me weer een hele dag om om te schakelen. Moest ik weer naar huis om een of andere reden kon ik me daar al dagen van tevoren misselijk over voelen. Ik kreeg het advies om me meer op mijn eigen leven te richten en vertelde mijn moeder dat ik meer in de stad zou blijven. Haar teleurstelling maakt me erg verdrietig elke keer als ik haar spreek aan de telefoon. Ik voel me ontzettend alleen als ik zonder mensen om me heen op mijn kamertje zit. Ik ben het gevoel van 'thuis' even helemaal kwijt en dat voelt ontzettend naar. Mijn schoolprestaties helpt het ook niet echt voorruit. Ik volg een kunstopleiding en daar kan het er behoorlijk persoonlijk aan toe gaan. En op dit moment heb ik geen zin om daar persoonlijk zitten te zijn. Ik vindt het moeilijk om te communiceren dat het slecht met me gaat want wil absoluut niet in een slachtofferrol schieten. Maar heb het gevoel dat ik uit elkaar getrokken wordt vanbinnen. Op het moment dat je op eigen benen moet leren staan wordt je hele fundament onder je voeten weggetrokken waar je op terug kon vallen. Dat doet heel veel pijn en maakt me onzeker. Heeft er iemand dezelfde ervaring of tips om weer wat sterker te worden? Groetjes,