Ik ben 20 jaar, maar nog steeds doet het pijn. Het raakt mij echt om alle berichten te lezen die hier onder mij staan. Ik ben ondertussen 20 jaar, maar begrijp zo erg wat er in iedereen omgaat. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 15 jaar was. In eerst instantie was ik blij dat ik al 'ouder' was, want zo zou ik het beter een plekje kunnen geven. (dacht ik). Ik zat in mijn pubertijd en had heel veel moeite met deze scheiding. Mijn vader ging al 2 jaar lang vreemd zonder dat wij het wisten. Hij kwam wel laat thuis en bepaalde dingen kwamen wel vreemd over, maar dat je eigen vader vreemdgaat verwacht je als kind niet. Je vader is toch een soort trots waar naar je kijkt. Ik moet zeggen dat het me ook weer pijn doet en terwijl ik dit bericht typ biggelen de tranen over mijn wangen. Ik vergeet het nooit meer, mijn ouders hadden samen hun verjaardag gevierd en ik kwam thuis van een avondje stappen. Ik zei nog met mijn gekke bek: 'Zo jullie gaan lang door!'. Ik zag mijn moeder in tranen en ik voelde zo een stomp in mijn maag omdat ik denk ik al voelde wat er aan de hand was. Huilend zei mijn moeder: 'je vader wil weg'. Ik werd zo ongelovelijk kwaad dat ik meteen naar mijn vriendin ben gegaan. De volgende dag vertrok mijn vader meteen naar zijn 'nieuwe' vriendin. Ik heb een tijd lang geen contact gehad met mijn vader, maar dit maakte mij zo verdrietig. Ik probeerde het contact weer op te bouwen, maar wilde dit alleen met hem EN NIET MET HAAR!! Jammer genoeg begreep hij dit niet, en vond dat ik ook persee leuk moest doen tegen haar. Ik haatte haar en de gedachtes gingen verder dan dat. Ik merkte dat zij mij en mij broer niet mocht. Ze had mijn vader helemaal onder haar duim. Liefde maakt blind wat dat te gaat. Na vele ruzies met haar heb ik het contact met mijn vader verbroken. Dagen heb ik erom gehuild, lang in een dip gezeten. Na 2 jaar is zijn relatie met haar over en zoekt hij ook weer contact met mij. Na 5 jaar heb ik het ergens een plek kunnen geven, vergeven zal ik hem nooit en ik blijf erbij dat een scheiding je tekent voor het leven. Het maakt je tot de persoon wie je nu bent. Het heeft mij ook wel wijs, zelfstandig en sterk gemaakt. (voorzover ik dit een 'voordeel' kan noemen). Ik wil tegen iedereen zeggen dat na de velen regen, de zonneschijn echt weer terugkomt! Blijf jezelf en praat erover!!!!

Mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar maar praten nog steeds niet met elkaar. Ze zijn ooit verliefd op elkaar geweest maar mijn vader doet of mijn moeder niet bestaat. Zo stom. Het is toch gewoon mijn moeder. Hebben jullie tips?

Zo lang zo lang geleden ik kan het me niet goed herinneren ik ben zelfs vergeten hoe het is om en vader en een moeder bij elkaar hij en van alkaar houden ik was ongeveer 6 ik weet nog dat ik speelde met autotjes en dat zie ik mama en papa met een bank naar buiten gaan ik zij tegen me zus dat doen mama en papa me zus zijn:papa en mama gaan scheiden wat was dat me zus zij:mama en papa gaan weg uit elkaar en toen trong het me door ik dacht zal ik 1 van de 2 nog zien?

Mijn ouders zijn ongeveer 7,5 jaar gescheiden, maar nog steeds zijn er problemen. Ze praten eigenlijk nooit, maar er is nog steeds gedoe omdat er vaak beslissingen moeten worden genomen om alles. Nu is er weer een probleem, alleen deze keer weet ik niet zo goed hoe ik het moet oplossen. Mijn vader heeft een vriendin, mijn moeder heeft geen vriend. Ik kan het aardig vinden met de vriendin van mijn vader, maar mijn moeder haat haar! Ze eist van mij dat ik haar ook niet aardig vind, maar het tegengestelde is waar. Ik snap niet zo goed waarom dat niet mag. Volgens mij is mijn moeder bang dat ze haar plek inneemt als moeder. Ik heb mijn moeder al meerdere keren verzekerd dat ze nergens bang voor hoeft te zijn, dat zij mijn moeder is en dat dat nooit verandert. Ik durf eigenlijk niet tegen mijn moeder te zeggen dat ik de vriendin van mijn vader best oke vind, omdat ik denk dat een verraad is voor haar. Nu is er een probleem; ik zou naar een concert gaan van mijn lievelingsband met mijn vader. Er is iets tussen gekomen, mijn vader moet naar het buitenland voor zijn werk. Dit is nooit voorgekomen, dus dat vind ik niet erg. Hij stelde voor dat ik met zijn vriendin zou gaan, omdat het toch een uitje is dat eigenlijk met hem was gepland. Nu moest ik dit aan mijn moeder vertellen omdat ik rond die tijd bij haar ben. Ze vond dit niet goed, ze vindt die vriendin een internetslet zegt ze, en ze vind dat zij het recht heeft met mij te gaan, dat dit iets is dat tussen ouders is, dat ze nu even een grens stelt. Ze heeft een mailtje gestuurd naar mijn vader dat ze met mij gaat, maar ik weet dat hij dat niet toestaat. Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren, maar ik denk dat mijn moeder mij niet gaat laten gaan. Nu heb ik een keuze; dat accepteren of rebelleren en toch gaan. Ik weet het echt even niet meer, en eigenlijk ben ik best pissig dat mijn ouders nooit eens even normaal kunnen doen. Iemand advies/tips , of iemand die in een vergelijkbare situatie heeft gezeten?