Ik vind het erg lastig dat mijn ouders uit elkaar zijn. Ik weet ook niet hoe ik er mee om moet gaan. Hoe ik het een plek moet geven. Weten jullie misschien iets?

Dit weekend ga ik weer naar mijn moeder. Ik zie er tegenop. Mijn ouders praten niet met elkaar. We spreken af dat mijn vader ons, mijn broer en ik, halverwege brengt en mijn moeder haalt ons op een paarkeerplaats op. Zo ongemakkelijk, elke keer. Zo stom dat ze niet met elkaar praten. Waarom kunnen ze dat niet doen voor ons. Het zou voor ons zo veel gemakkelijker zijn. Wij moeten alles regelen. "Zeg maar tegen je moeder" of andersom. Het zijn twee volwassenen mensen maar dat is eigenlijk niet zo. Twee kleuters lijken het wel en dan zeggen ze op de kleuterschool dat je als je ruzie hebt, het meteen goed moet maken. Waarom ouders niet? Ik heb er geen zin in om van de ene naar de andere auto te lopen. Het went gewoon niet. Heeft iemand oplossingen want dit wil ik echt niet meer!

Zoals elk jaar is de vakantie opgedeeld onder mijn ouders, de ene de eerste 3 weken en de ander de laaste 3. Alleen nu wil mijn vader opeens wisselen van weken. Mijn moeder vind het goed en zei dat die even moest bellen, me vader is alleen te beroerd om haar te bellen om erover te praten. Wat ik ook zeg hij wilt haar niet bellen. Hij wil gewoon niet met haar praten erover.. iemand een idee hoe ik kan helpen of oplossen? Groetjes, een voetballend meisje

Mijn vader wil weg bij mijn moeder maar hij weet het nog niet zeker. Hij heeft het ook nog niet aan me moeder vertelt. Ik wil niet niet dat ze uit elkaar gaan. Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat duidelijk moet zeggen.

Ik ben 20 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, maar toch heb ik er nu nog net zoveel last van als in het begin. Ik was buiten aan het spelen en ik voelde mij heel vrolijk, tot dat mijn moeder mij en mijn broers met betraande ogen naar binnen riep. Ik voelde iets heel vreemds en ik wist wat mijn moeder wou gaan vertellen, en dat terwijl ik daarvoor nooit iets in de gaten had. En opeens zei mijn moeder uit het niets, papa gaat weg. Wat ik toen voelde was nog vreemder. Het leek alsof iemand mij wegtrok uit die situatie. Ik kon iedereen wel zien en horen maar het leek alsof er een wand voor zat en ik alleen naar die situatie keek en het niet zelf meemaakte. Ik zag mijn broertje huilen, en ik hoorde mijn broer schreeuwen tegen mijn pa. Opeens gebaarde mijn moeder dat ik bij haar moest komen zitten en toen kwam de klap. Ik was weer 'terug' in de werkelijkheid en besefte toen pas wat er gebeurde. Mijn vader ging zoals gezegt weg en daarna is er heel veel gebeurd. Ik voelde me diep ongelukkig en niemand had het in de gaten. Mijn moeder verwaarloosde mij en schold me uit. Ik kreeg de taak op me om het hele huishouden te doen. Mijn ouders hadden constant ruzie ook al zagen ze elkaar nooit meer. Ze scholden elkaar uit via mij. Ik voelde me alsof ik uit elkaar gestrokken werd. Alsof ik moest kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. En wat ik ook koos, het zou altijd het verkeerde zijn, want ik zou altijd 1 van de 2 pijn doen. En wat moet je kiezen als kind zijnde, als je moet beslissen of je, je vader of moeder pijn gaat doen? Ik wist het niet. Zo ging het jaren door en er gebeurde steeds vervelendere dingen. En toen ik 14 was, ben ik weggelopen bij mijn moeder en heb ik het contact met haar verbroken. Ik ging bij mijn pa wonen. Maar ik bleef diep gekwest en ongelukkig. En werd steeds erger en ik was mezelf kwijt geraakt. Het energieke meisje wat ik was voor de scheiding was ik allang niet meer en ik had niet een muurtje om me heen met wat stenen maar ik had een muur om me heen van bewapend beton. Niemand kon meer bij me binnen komen en niets van wat ik deed was nog spontaan en oprecht want ik had alles al 20 keer overdacht in mijn hoofd. Ik pastte me tot aan het ziekelijke toe aan en ik had/ heb enorme verlatingsangst ontwikkelt. En als klapper op de vuurpijl begon ik mezelf pijn te doen. 3 januari van dit jaar ben ik opgenomen in een kliniek voor jongeren. Ik heb daar 11 maanden intensieve therapie gehad en vorige week ben ik ontslagen omdat ze me daar niet verder konden helpen. Nu nog steeds voel ik mij hetzelfde als hoe ik mij voelde toen ik 9 jaar was. In januari begint mijn volgende therapie. Kort om, de scheiding van mijn ouders heeft ook mijn leven helemaal op z'n kop gezet en ik draag er nu nog steeds de wonden van. Ik hoop ooit dat die wonden zullen veranderen in littekens en dat ze stoppen met pijn doen. Dat ik ermee om kan gaan, en kan accepteren dat ik nooit meer mijn gezinnetje van vroeger terug krijg. Ook al is dat het enige wat ik wil. Mijn warme gezinnetje van vroeger terug krijgen en me weer gelukkig voelen zoals ik dat ooit was (al kan ik me niet meer herinneren hoe dat voelt)

ik ben benieuwd hoe jullie het vinden dat jullie ouders gaan scheiden/gescheiden zijn, mijn ouders gaan ook scheiden en ik vind het erg lastig. Daarom hoor ik graag hoe jullie het vinden. Groetjes

Ik vraag me af, wie zich nog meer schuldig voelt omdat je ouders gescheiden zijn? Ik had dit namelijk wel, na de scheiding van mijn ouders. Ik had het gevoel dat het door mij kwam. Ik weet inmiddels dat dit niet zo is, maar ik dacht het wel. Zijn er meer die er zo over denken/dachten? Zou je dit in een reactie op dit bericht kunnen vertellen?

Ik weet het niet meer... Mijn examens waren voorbij en ik kreeg te horen dat mijn moeder was vreemdgegaan, met een bekend persoon in mijn omgeving. Mama ging weg en woont sinds dien samen met die man. Papa is 1 maand heel verdrietig geweest, maar sinds 2 maanden heeft hij een nieuwe vriendin. Hij is nooit meer thuis, mijn broer en ik doen letterlijk alles in het huishouden. Van schoonmaken tot kleren wassen en noem het maar op. Als we er iets van zeggen zegt hij dat hij niet achter het geranium gaat zitten. Net is hij in schreeuwen uitgebarsten en is hij weg gegaan, hij moest weer eens werken. Ik ben mijn ouders gewoon kwijt, mijn moeder was niet meer hetzelfde. Nu raak ik daar aan 'gewend' en nu gaat papa ook nog zo doen. Hij zegt dat wij willen dat hij het allemaal maar oplost.. Maar natuurlijk denken wij dat niet. Hij heeft het zoontje van zijn vriendin de afgelopen maanden vaker gezien als ik en mijn broer bij elkaar. Dat maakt me boos en verdrietig. En telkens als hij even thuis is, krijgen mijn broer en ik gezeik over dat we niks doen. Ik wil de nieuwe vriend van mijn moeder nog niet zien, omdat hij te dicht bij in mijn leven heeft gestaan. Dus ik kan daar ook niet heen, omdat hij daar is. Ik zie mijn moeder een paar keer in de week, een paar uurtjes. Ik weet niet of ik dit nog wel kan, ik heb het er zo moeilijk mee. En iedereen in mijn omgeving vind het klote voor me, maar vervolgens gaan hun weer naar hun veilige thuis. Maar ik heb niks meer, geen fijne veilige omgeving meer waar ik heen kan als ik het even moeilijk heb. Het is alsof ik een volwassene ben en geen tiener van 16 die net aan haar MBO opleiding is begonnen. Ik doe wel alsof ik heel wijs ben maar ik ben nog een kind en daar word geen rekening mee gehouden. Waarom kan niemand me vertellen dat dit een droom is? :(

wie van jullie ziet ze ouder terug? het lijkt me freselijk als je 1 van de 2 niet meer ziet ik ken iemand die van zijn moeder hoort dat zijn vader slecht is maar misschien heel aardig groetjes kiki :)

Je bent mijn vader, maar zo voel je niet! En dan wordt je gedwongen om naar een kinderrechter te gaan. Dood eng, ik vind het dood eng, bang dat ik iets verkeerds zeg. Kan iemand me hieruit helpen ?