Hoi allemaal, Er zit mij iets dwars: Mijn moeder doet een leraren opleiding spaans en ik weet dat nu al 2 jaar verborgen voor me vader weten te houden want mijn moeder wil niet dat me vader dat weet. En nu ineens weet hij het. ik ga altijd als ik bij mijn vader ben naar mijn oma toe. en me oma wil altijd alles weten en gaat me waarschijnlijk het hele weekend uithoren. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Wat moet ik doen?

Zelfs wanneer ik huil kijk je niet naar me, zelfs als ik schreeuwen ben je te druk met je eigen problemen .... Ik kan hier niet mee omgaan Ik kan geen glimlach blijven faken Ik kan het niet papa ben blij dat je besloot om te scheiden, maar papa kijk naar me en wees niet zo dom wij zijn gelukkig maar ik voel alleen omdat je niet kijkt naar mij en mijn problemen die ik huil niet van de scheiding alleen omdat ik zoveel meer weet nu, ik weet niet wat te doen .. Ik had het niet eens willen weten, mama ik wil niet horen dat het mijn fout is dat je kanker hebt! Papa ik wil niet om een ​​stuk speelgoed te zijn, als je niet wilt dat ik hier woon zeg het en ik vertrek, mama wil ook niet dat we naar haar komen maar ik overleef ! Het is nu 4 weken geleden dat we zijn vertrokken maar alles is enkel moeilijker geworden in die 4 weken ... Ik weet niet wat te doen met mijn gevoelens het enige wat ik kan is verdrietig zijn en hopen dat ik snel 18 ben en het huis uit kan ! Was dat bij jullie ook zo dat beide ouders je eiig niet wouden hebben ? Pff :( het kwets me echt enorm ....

Door deze site ben ik er achter gekomen dat het wél heel vervelend kan zijn als je ouders gaan scheiden. Toen mijn ouders gingen scheiden was er geen plek voor verdriet omdat ik gewoon nog allebei mijn ouders bleef zien en er waren wel ergere dingen in de wereld aan de hand. Ik heb er nooit om gehuild maar misschien mag ik het toch best erg vinden....

Hallo, Mijn ouders maken de laatste tijd heel veel ruzie, ik heb tegen mezelf gezegd dat dat niet mijn ruzies zijn dus dat ik me er ook niet mee moet bemoeien. Eerst luisterde ik altijd aan de trap wat er gezegd werd. Zodat ik mezelf kon verbeteren. Maar ik werd er helemaal depri van. Nu heb ik tegen mezelf gezegd dat ik niet meer aan de trap mag luisteren, maar laatst ging het mis en heb ik het toch gedaan. Dit zijn de woorden die bleven hangen: Moeder: We maken altijd ruzie! Ik weet het niet! Vader: Als je het echt wil, moet je gaan... Gun ons dan toch de tijd! Ik weet het ook niet meer... Mijn conclusie uit deze woorden en eerdere ruzies hebben tot conclusie gebracht: Het positieve is dat het rekken van de tijd dat ze nog bij elkaar zijn langer kan zijn dan ik dacht. Het negatieve is dat na het rekken het denk ik verkeerd afloopt en mijn ouder gaan scheiden. Het koste me veel moeite om het woord "scheiden" op te schrijven... Maar heeft iemand advies over het luisteren en bemoeien met de ruzies? En ook het geestelijke gepieker? Xx

Hey, Alvast sorry voor de spelfouten, ik mag dan wel Nederlands zijn en een kei in lezen, schrijven kan ik niet. Mijn ouders zijn al een tijdje uit elkaar. We wonen wel nog bij elkaar maar mijn vader in de logeerkamer om de 3 dagen slaapt mijn moeder bij haar ouders (die best ver weg wonen). Mijn vader deed dit ook tot dat hij ruzie met zijn vader kreeg. Ik heb het al een lange tijd geleden zien aankomen dat mijn ouders zouden scheiden. Ze hadden vaak ruzie en ik hoopte er ook op dat zij uit elkaar gingen. Ik wist het al een beetje omdat mijn moeder vaak met mij praatte. Ze heeft ook een keer gezegd dat ze na pas na mijn broer zijn examen zou willen scheiden omdat dat een erg moeilijk jaar is. Maar ik zit nu in 4 havo en ik weet niet of ik het wel ga redden. Ze heeft ook een keer gezegd dat ze bij mijn vader weg zou gaan als hij aan ons zou zitten (fysiek). Dat is vorige zomer gebeurd en ik moest maar wachten tot zij het echt durfde. Het was killing om deze tijd af te moeten wachten. Ik snap dat het een moeilijke beslissing is maar het was wel pijnlijk om te zien dat mijn vader nog probeerde om er wat van te maken. Mijn vader en moeder kunnen pas echt uit elkaar als het huis verkocht is. Mijn moeder gaat een huisje kopen maar mijn vader weet het nog niet. Omdat de huizenmarkt nog steeds niet helemaal top is verwacht ik ook niet dat het snel gaat gebeuren maar ik hoop er zo erg op ! Er is zo veel spanning in het huis, gelukkig heb ik een vriend (al 10 maanden) waar het erg fijn is en waar ik altijd naaf toe kan. Hij weet van alles en hij helpt mij ook. Dit is erg fijn, maar mijn ouders willen ook veel aandacht omdat ze denken , (denk ik ) mij een beet je aan het verliezen zijn. Mijn moeder heeft zelfs in een ruzie tegen mijn vader gezegd dat ik definitief bij mijn moeder wou wonen, wat erg gemeen was. Ik had dit in vertrouwen aan haar verteld en zij heeft hier gewoon misbruik van gemaakt. Ik heb ook besloten om vaker bij mijn moeder te zijn dan bij mijn vader. Ik heb nu ook iemand op school waarmee ik praat wat heel erg fijn is ( zij heeft deze suite aanbevolen). Zo ik ben mijn verhaal kwijt. Ik heb de laatste tijd erg veel stress door 4HAVO. Ik kan me vaak niet concentreren en heb ook de laatste tijd heel erg veel hoofdpijn. Mijn moeder en broer snappen niet daf ik niet kan leren en pushen mij om door te gaan.Ik heb ook Door de week veel activiteiten zoals mijn werk en ik hockey waardoor het allemaal nog even ietsjes drukker is wat ik niet helemaal aan kan. Ik hoop dat iemand mij nog wat moed ik kan spreken. Liefs Martine

Haai, Mijn ouders hebben net na mijn examens aangekondigd dat ze gaan scheiden dus daar gaat mijn feestvakantie ze gaan scheiden omdat mijn vader al 7 maanden iemand anders heeft :(. Weet iemand hoe ik er toch een leuke zomer van kan maken? Trek het allemaal even niet meer.. thanks alvast voor de reacties

Hi iedereen, ik ben letterlijk drie minuten geleden op deze site terecht gekomen, het lijkt me heel nuttig en ik heb de behoefte om te praten, maar zeker niet met mijn ouders. Die zijn zo'n vier weken geleden uit elkaar gaan wonen, de scheiding is niet eens officieel rond. Daarvoor hebben we het vier maanden met z'n vieren (ik heb ook nog een broertje) in één huis uit moeten houden, omdat mijn vader geen huis kon vinden. Toen de grote verhuizing uiteindelijk plaatsvond, leek dat een soort opluchting. Geen druk, geen spanningen, geen ruzie. Maar nu is dat wel anders. Het is alsof ik nu pas besef dat het echt is. Dat mijn familie kapot is en het nooit meer zo zal zijn als vroeger. Mijn ouders hebben allebei al een nieuwe partner, ik heb ze nog niet ontmoet, omdat ik bang ben voor mijn eigen reactie en ik heb geen zin om een slechte start te maken. Ik woon om de week bij mijn vader, en dan weer een week bij mijn moeder. Ik zou voor het weekend naar mijn moeder gaan. Maar haar vriendinnen hebben geregeld dat haar vriend dat weekend ook kwam. Ik ben er niet klaar voor om hem te ontmoeten en mijn moeder weet dat. Dus zei ze dat ik dat weekend beter bij mijn vader kon blijven. Ik kon wel in huilen uitbarsten. Sterker nog, dat deed ik. Dat ben ik nog steeds aan het doen. Ik voel me vervangen. Ik voel me een last die in het andere huis moet worden gedumpt. En bij die gedachte wordt ik weer boos op mezelf, omdat ik diep van binnen huis wel weet dat mijn ouders het niet zo bedoelen en dan denk ik dat ik me aanstel. Maar ik wil gewoon weer dat het wordt zoals vroeger. Ik wil niet afwisselen tussen twee huizen. Ik wil niet twee keer op vakantie. Ik hoef niet eens twee cadeaus met mijn verjaardag. Ik wil me gewoon weer iets waard voelen. Sorry voor dit ramble bericht. Ik hoop dat iemand me begrijpt of dat iemand me advies kan geven. Ik ben nogal in de war.

Tussen mij en me pa stoot het nogal. We hebben bijna altijd wel ruzie of zijn boos op elkaar. Gister avond kwam het zelfs zo ver dat als ik nog 1 woord zei dat ik dan kon vertrekken. T was dat ik niemand meer kon vinden om nachtje bij te gaan slapen anders was ik nog echt gegaan ook. Maar nu vraag ik me dus af wat je kan doen als je ouders aan scheiden zijn waardoor je niet naar je moeder kunt maar je vader je uit huis wil? Naar vrienden in een andere stad? Nachtje op straat? Wat zeggen jullie? Weten jullie nog een plek?

ik probeer mn moeder zover te krijgen om te gaan scheiden.mn vader heeft net een nieuwe baan maar het voelt net alsof er een vreemde man bij thuis is.wat moet ik tegen haar zeggen

Ik heb dit maar ff als onderwerp ingevuld, k weet niet zo goed waar ik het bij moet zetten. Haai, Mijn ouders vertelden oud & nieuw 2012-2013 dat ze gingen scheiden (om lekker precies te doen 22:37 ;)) Het kwam als donder slag bij heldere hemel bij mij, tuurlijk je voelt wel spanningen maar het is ook kerst geweest en mijn verjaardag zat eraan te komen dus als kind (puber) denk je maar gewoon het zal allemaal best. In periode januari t/m April(2013) waren er heel veel ruzie's en spanningen waar als kind gezellig tussen zit en verplicht doet alsof er niets aan de hand is, op 9 april verhuisde mijn vader naar een dorpje bijna 40 km van mijn huis bij m'n moeder. Alles verliep redelijk oke, totdat ik naar de middelbare ging... Alles ging fout en in de eerste periode haalde ik bijna alleen maar onvoldoendes, toen begon de mentor zich af te vragen of er iets aan de hand is, en dan kun je alles gaan vertellen. Dat was zo ontzettend ***, de mentor schrok er best van en was heel begripvol en medelevend, hij wou me helpen maar ik nam zijn hulp niet aan. Ik richtte me alleen nog maar op school dat ging goed tot nu, de toetsweek zit eraan te komen en er staan een heleboel zesjes op rapport, het is nu dus alles of niets, ik ben gewoon ontzettend wanhopig. Niemand lijkt me te kunnen helpen en ik sta er al 3 maanden alleen voor, ik denk al bijna een half jaar serieus na over zelfmoord, bij mijn vader is het namelijk helemaal niet leuk, ik heb ook nog een zus die m'n leven verkloot door alleen maar hele vervelende opmerkingen te maken en alle aandacht op zichzelf te vestigen.Inmiddels zijn m'n ouders officieel gescheiden maar beter gaat het zeker nog niet, ze kunnen elkaar niet eens aankijken. Ik voel me zo ontzettend klote, als je ergens de komende week leest dat er een 13-jarig meisje zelfmoord heeft gepleegd zit de kans er dik in dat ik dat was ... ik kan niet meer, ik ben kapot ...