Hallo, sinds kort heeft mijn moeder een nieuwe vriend. Mijn vader heeft geen vriendin. Ik heb de nieuwe vriend van mijn moeder 1 keer gezien, maar ik heb toch moeite om hem te om met hem te praten. Heeft iemand tips??? Liefs Ella

Hallo. Mijn moeder is voor twee jaar terug vreemd gegaan met een andere man. (Wat we een jaar geleden pas wisten) en die man heeft vorig jaar zelfmoord gepleegd. Mijn moeder was zo verdrietig dat ze zelf ook pogingen tot zelfmoord deed. Vorig jaar heeft mijn moeder de beslissing gemaakt om te gaan scheiden. Maarnog geen maand later had ze al een nieuwe vriend.

Hey allemaal, Mijn ouders zijn 4 jaar gescheiden en ik heb er af en toe nog wel last van, maar dat een terzijde. Mijn moeder heeft al 2/3 jaar een nieuwe vriend. Mijn vader daarentegen, heeft sinds kort een nieuwe vriendin. En daar ben ik zelf achtergekomen. Ik zag hem appen naar: Aisha *hartje hartje hartje* en wat blijkt? Die twee zijn al lang samen zonder dat ik daar iets van wist en zijn al twee keer met elkaar een weekendje weggeweest. En als kers op de taart vond ik ook nog een geopend pakje condooms. Al die tijd had ik niks van haar afgeweten, en wie weet hoe lang dat door was gegaan als ik het niet zelf had ontdekt!? Ik vind het echt niet fijn dat mijn vader haar probeert te verbergen want dat hoeft ook niet, ik heb liever dat hij eerlijk tegen me is! Maar wat, in vredesnaam moet ik nu zeggen...?

hoi ik ben Lauren. ik moet verhuizen. omdat mijn ouders zijn gescheiden. ik ben verdrietig. ik moet verhuizen. omdat mijn papa de hypotheek niet wil betalen. daarom wilt hij dat wij gaan verhuizen. zodat hij niet meer hoeft te betalen.dit was mijn verhaal over mijn ouders.Groetjes Lauren.

Hey, Ik ben Larissa, ik ben 14 jaar en heb een zus van 17. Toen ik 2 jaar was zijn mijn ouders gescheiden, mijn moeder ging een paar straten verder op wonen en we waren daar altijd en een keer in de twee week gingen wij naar onze vader toe. Omdat we de grootste tijd bij onze moeder doorbrachten hadden bouwden een goede band met elkaar op. Toen ik 4 jaar was kreeg mijn vader een vriendin, zij had een dochter die net zo oud was als mijn zus. Maar iets aan mijn stiefmoeder liet ons merken dat ze ons niet helemaal mocht. Ze schold ons uit voor dingen zoals je bent dik, je eet teveel, idioot en nog meer. Ik had als een kind een normaal figuur maar haar dochter was heel dun dus daar moesten we maar een voorbeeld aannemen. Mijn moeder is pedagogisch medewerker en zij had niet altijd genoeg inkomen om ook nog kleren te kopen en onze sporten te betalen. Dus vroeg ze aan mijn vader als hij meer allimentatie wou betalen want hij betaalde al te weinig. Dat deed hij niet dus kwam er een advocaat bij en betaalde hij meer (maar nog steeds te weinig). Mijn stiefmoeder was het er ook niet mee eens dat hij meer moest betalen want zij had tenslotte ook een dochter en vond dat wij dat van haar afnamen. Elk weekend als we bij onze vader waren geweest waren mijn zus en ik van slag. Met mijn moeder konden we er heel goed over praten en dat hielp. Toen mijn zus in groep 8 zat had zij ruzie gekregen met mijn vader en stiefmoeder en wou daar niet meer heen. Dus zij kwam daar niet meer. Ik wou ook niet meer naar mijn vader toe maar ik vond het zo zielig voor hem omdat het mij verschrikkelijk lijkt als je kinderen niet meer bij je komen. Maar mama zag dat als ik naar papa moest ik die week er van te voren al helemaal van slag was. Daardoor zei ze 2 jaar later ( toen zat ik in groep 7) dat ik er ook niet meer mocht komen. Ik kwam mijn hele leven 's morgens, tissen de middag en 's middags bij mijn opa en oma. Ik kon overal met hun over praten en mijn opa was als een vader voor mij. Toen ik in groep 8 zat overleed hij en mijn wereld stortte in. Een jaar later zat ik in groep 8. Ik had een hele sterke band met een meisje en een jongen en omdat die jongen en ik zo'n goede band met elkaar hadden werden we elk jaar weer naast elkaar gezet! Hij was heel slim en de jongens van de rest van de klas niet dus maakten ze meestal grappen over hem. Alleen toen moest ik naar de middelbareschool en hij ging naar een andere school dat was heel moeilijk. Maar ik had wel een hele leuke klas en een beste vriendin (en dat is ze nog steeds!) gekregen op de middelbareschool :). Papa is gescheiden met zijn vrouw en kreeg een alcoholverslaving. Onze band werd daardoor slechter

Hoi, Ik ben 10 jaar oud en mijn ouders maken veel ruzie. Mijn mama wil verhuizen ruim een uur rijden maar dat mag niet van mijn papa. Papa heeft gelijk gekregen van de rechter en nu mogen wij niet meeverhuizen. Dus nu gaat mijn mama verhuizen en wij moeten nu bij papa wonen. Maar wij willen dat helemaal niet. Kan iemand mij hier bij helpen? Of moet ik wachten tot ik 12 ben?

hoi, mijn ouders zijn nu ongeveer 4 weken uit elkaar. en steeds als ik tegen mijn vader zeg dat ik mijn moeder mis zegt hij dat hij het wel snapt maar ik heb het gevoel alsof hij dat niet fijn vind als ik dat zeg, het zelfde gebeurt bij mijn moeder. ik heb al heel lang een steen in mijn buik en een brok in mijn keel omdat ik het zo vervelend vind... K.

Hoi allemaal, Mijn ouders hebben in de zomer van 2015 besloten om te scheiden. Toen zijn ze apart gaan wonen. Nu is het zo ver dat mijn moeder over 2 weken het ouderlijk huis uit moet. Daar heb ik het best wel moeilijk mee want het is ook niet in de buurt. Ze wil bij haar vriend in Gendringen gaan wonen totdat deze woning ook verkocht is. Als het huis van die vriend dan verkocht is wil ze weer in de buurt wonen in de omgeving waar ik zelf gewoond heb. Ik woon zelf in Gelderland. Het is 1,5 uur rijden. Het is dus niet naast de deur. Mijn moeder zegt dat het allemaal wel meevalt en dat het maar tijdelijk is. Maar die sprookjes zijn er wel uit. Dat kan gewoon niet, dat huis is niet zomaar verkocht. Je weet niet hoe lang dit duurt. En zo gemakkelijk gaat het nog allemaal niet want die vriend zit met een ontzettend lastige ex die zich met van alles zit te bemoeien met waar ze recht op heeft en zo dus ook het huis. Mijn vader gaat wel in het ouderlijk huis dus dat scheelt wel. Maar dat de afstand zo enorm is vind ik echt niet fijn! Ik ben zo ver weg van alles wat mij lief is om even makkelijk te zeggen. Het is moeilijk en er gaat een hoop veranderen, word er een beetje bang van. Wat kan ik nu nog doen? Ik heb er al over gepraat op school, gekeken naar wat voor mijzelf het beste is afgezien van de situatie. Toen kwam er al week om week uit. Er zijn gewoon zoveel onzekerheden... kan dat wel goed gaan met school, sport, vrienden? Ik zit op school in Zwolle, en heb bij mij in de buurt mijn ontzettend lieve paardje staan. Daar kan ik dus zo ook niet heen, dus moet ik een bijrijder regelen. Hoe kan dat goed gaan met school als de afstand zo ver is? Me moeder beloofd me te brengen naar school, maar is dit wel realistisch? Ik vind het zo lastig. Op zich zijn de dingen op die manier wel besproken maar je houd nog zo veel onzekerheid in jezelf. Wat kan ik doen? Met mijn onzekerheid en vragen? Met school kom ik er niet uit.

Hee,

Ik zit op t moment in n lastige situatie... In t kort: Ik heb geen goeie band met mijn vader. Het lijkt alsof ik niet belangrijk voor m ben en mijn vader heb geen goeie band met beide kanten van de familie (ruzies) waardoor mn moeder ook amper iemand nog spreekt. Paar dagen geleden is de bom een beetje ontploft. Mn vader kwam thuis en begint gelijk met dat ie zn zaak weg gaat doen dat we failliet zijn. (Reminder: hij heeft n vorm van autisme en asperge) dus hij kan soms heel erg ontploffen. Mijn vader heeft al heel wat geflikt onderling in de familie (tegen me moeder is ie heel anders en aardig) en met mijn broer heeft ie altijd ruzie. (Komt ook door mn broer zelf al moet ik eerlijk zijn) en ik ben weer een opkropper al word ie boos op mij om weer helemaal niks. maar alles wat ie heeft geflikt (gaat al naar 9 jaar terug) onthoud ie niet terwijl ik er ontzettend mee zit. Maar omdat ie weer zo depressief boos en weet ik veel allemaal weer deed zit mn moeder te denken om van m weg te gaan, maar ze houd nog ontzettend veel van m en ze zijn al 26 jaar samen. Ik heb alles eruitgegooit gister ook met wat mij allemaal dwars zit en dat ik m niet als n vaderfiguur zie. Daar is hij erg van geschrokken met hoe ik over m dacht. Hij heeft totaal niet doorgehad dat ie er nog nooit voor me is geweest en met alles wat ie zegt dat dat me ontzettend veel pijn doet. Een voorbeeld voor hoe heftig het was met wat ie allemaal zei: ik ga me tegen n boom aanrijden. Ben klaar met t leven en jullie boeien me niet want het is mijn leven. (Dit zei die 4 jaar geleden) maar het zit me nog steeds dwars want hij zegt nooit sorry of wat dan ook. Dus nja alles gezegt tegen m en me moeder begrijpt mij volkomen. Maar nu willen ze dus uit elkaar, maar vind t zo zielig om mn moeder zo te zien ze houd zo veel van m en mn vader ook van haar. Het probleem is dat mn moeder er gewoon zo moe van wordt hoe hij soms doet met zn uitbarstingen. Mn vader gaat nu voor een paar weekjes ergens anders wonen, maar omdat mn moeder zo verdrietig is en ik heb n onwijs goeie band met dr doet t me zoveel pijn en weet ik me geen raad meer... mn vader heeft eerlijk gezegt dat ie ook niet wil veranderen en gewoon zichzelf wilt blijven. Alleen al doet ie dat niet en hij gaat weg heeft ie niemand meer... geen vrienden, ons gezinnetje niet, familie waar die al helemaal geen goeie band mee heeft. Hoe wilt ie dat gaan doen? En hoe ga ik met alles mee om? Hij wilt geen familietherapie, niks.