ik heb al 1,5 jaar een vriendin. het is allemaal niet helemaal goed gegaan(allebei soms vreemdgegaan en een paar keer al uitgemaakt) de ouders van mijn vriendin verbieden haar nog met me om te gaan en dreigen naar de politie te stappen als ze contact met me houd. ik ben hopeloos want ik wil haar niet kwijt. ik weet niet meer wat ik moet doen. ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Hooi, ik heb een erge probleem met mijn echte moeder, ik mag helemaal niks! Ik ben 14 mijn moeder werkt van 07:00 tot 19:00 en ik moet de hele tijd thuis blijven en opruimen, ik vind het erg vervelend worden, ze begrijpt me niet.. Ik wil ook weg met vriendinnen en ik mag geen eens naar de stad met een vriendin! Heb ik niet opgeruimd? Ze wordt zooo boos! ;o Gwn niet meer normaal, ik heb al gedacht over zelfmoord, pleeggezin regelen ofz, ik kan het niet meer aan! Ik kan geen eens een vriendin hebben! Jaa was ik buiten? Mijn telefoon wordt afgepakt! Dat mens spoort niet! Wilt iemand praten ofz? dankje voor t lezen mopp! :**

Hoi. Mijn ouders zijn nu bijna een jaar gescheiden, en ik woon bij mijn vader. Ik kon voor de scheiding ook vaak niet goed communiceren met hem, maar dat is alleen maar erger geworden.. we hebben super vaak ruzie, hij schreeuwt zodra hij thuis komt van werk en pakt al t mogelijke van me af. Ik weet niet of ik bij mn moeder kan/wil wonen, ze woont in een andere stad, ik werk hier dichtbij en ik heb hier ook wat vrienden.. Ik heb ongeveer 4 jaar zware depressie gehad, wat nu al een tijd weg is maar ik voel het weer terug komen. En zeker wanneer ik ruzie heb met m'n vader. Soms is het zo erg dat ik neigingen heb om van huis wegtelopen of erger.. Xx.

Het was een mooie zonnige dag maar daar kwam snel al een eind aan, ik was 11 en ik kwam van school en fietste naar huis. Mijn ouders zie ik allebei zitten mijn vader zie ik stom verbaasd met tranende ogen en een vuur rood gezicht voor zich uit te staren en mijn moeder met een opgeluchte blik rond zich heen te kijken. Mijn moeder zij kom is en vertelde dat zij en mijn vader uit elkaar gingen en dat mijn moeder een andere man had ontmoet. Het leek of de grond onder mijn voeten verdwenen en sinds dien is heel mijn leven een hel geworden. Verdrietig was ik maar al snel moest ik het accepteren ookal was ik als kind er eigenwijs en wilde niks met der nieuwe vriend te maken hebben omdat ik wist dat hij iets meer dan een ander halfuur veder woonden, al snel trok mijn moeder heel veel met der nieuwe vriend op en ja tegenwoordig heel voorspelbaar je moet mee omdat je moeder bij hem wilt wonen. Accepteren was moeilijk en ook het vergeven maar toch deed ik het! Ik bouwde een nieuw leven op en had een luxe leventje ik had een prima opleiding en had een heel leuk bijbaantje. Toen ik 18 was gingen wij verhuizen naar een ander huis en ik heb daar niet eens een jaar in gewoond ik had een prima stage bij mijn buurmans bedrijf. Tot mijn moeder vermoedens kreeg dat mijn stiefvader in die tijd toen nog stiefvader vreemdging met de buurvrouw. Ik spreek mijn echte vader niet meer en ik zag mijn moeders ex vriend die meer als 7 jaar in ons leven was gekomen meer als vader. Ik geloofde mijn moeder niet tot ik zelf ook dingen begon op te merken. Mijn hart werd gerukt uit mijn lijf toen ik haar zag staan in ons huis en toen wist ik het zeker.. het is echt zo ik bedacht me van alles en nog wat maar een wonder was er niet meer! Mijn moeder heeft dit niet verdiend maar ze heeft dit ook mijn vader aan gedaan en wij als kinderen ik en mijn andere zusje moeten boeten voor de daden die zij hebben verricht. ik heb mijn leven op moeten geven en mijn vriendinnen mijn school waar ik een opleiding volgde.. ja allemaal moeten weg gooien om de daden van mensen waar ik afhankelijk van was. Nu ik weer terug ben bij af zo 10 jaar geleden ook heb ik hier mijn familie wel wonen en heb hier weer wel een leven opgebouwd weer vriendinnen gemaakt maar ik ben het allemaal erg zat, mijn leven had ik erg anders voorgesteld en ik ben erg boos op mijn moeder en op mijn moeders ex vriend vooral. Ik leef nu met een agressieve moeder thuis haar leven is een grote poppenkast ze heeft nu een vriend een nieuw leventje maar alles voor de schijn I CALLED KARMA!! wat ik met mijn verhaal probeer te zeggen is dat wat jij een ander aan doet net zo hard terug krijgt de kinderen zijn meestal de Duppen er van zorg dat je je op tijd in schrijft bij woning stichtingen en voorkom dat jij ook afhankelijk maar van alles bent voor de daden van je moeder of vader.

Hallo allemaal, Ik ben 19 en weet net sinds een paar weken dat mijn ouders gaan scheiden. Ik heb het er sinds dien erg moeilijk mee: ik slaap niet, paniekaanvallen, stress en veel verdiet. Ik kan dit alleen niet uiten omdat ik voor mijn gevoel er moet zijn voor mijn jongere zusje moet zijn omdat zij het er overduidelijk heel moeilijk mee heeft. Mijn probleem is nu dat ik op kamers zit en het gevoel heb mn zusje in de steek te laten wat alleen maar leidt tot meer stress en schuldgevoelens. Ik kan het er met niemand van mijn vrienden over hebben omdat zij de scheiding van hun ouders nooit bewust mee hebben gemaakt. Ik weet niet wat ik aan moet met mijn gevoelens, wat mijn zusje en mij te wachten staat en of het ooit normaal gaat voelen. Ik trek dit zo niet langer.

Hi allemaal, Na bijna 40 jaar huwelijk gaan mijn ouders scheiden. Mijn ouders hebben nooit een rustig of harmonieus huwelijk gehad, maar toch leefde ik in de illusie dat ze bij elkaar zouden blijven tot de dood. En nu heeft mijn vader opeens een ander jonger exemplaar opgedoken en laat hij mijn moeder gebroken, verdrietig en boos achter. En dat niet alleen, ook ons als kinderen laat hij in de steek. Hij is niet voor rede vatbaar, wil niet met ons praten. Ook met zijn eigen familie wil hij niet praten. Bij mij en mijn zusje veroorzaakt het heel veel stress, boosheid en verdriet. Ik zou m wel wat aan kunnen doen, zo boos ben ik. En het erge is, ik ben nu net zelf bezig mijn gezin op te bouwen. Voor mijn ouders zou het hun eerste kleinkind zijn. Maar nu, ik wil mijn vader zo ver mogelijk bij me vandaan. Als smerige vreemdganger

Hallo, ik ben een meisje van vijftien jaar en zit midden in de scheiding van mijn ouders. Al lijk ik altijd te lachen heb ik het er heel moeilijk mee. Zodra ik mensen op televisie, in het echt of foto's zie van ouders, die wel samen gelukkig zijn, snap ik niet waarom dat niet bij mij kan. Drie maanden geleden ging mijn vader op vakantie, en besloot mijn moeder bij haar twee beste vrienden te gaan slapen. Ik snapte dat al niet zo goed, mijn moeder van eenenvijftig die bij haar vrienden ging logeren, dat deed mijn moeder nooit? Maarja, het zou betekenen dat ik, mijn vriend en mijn zus Lois het huis voor ons zelf zoude hebben. Toen mijn vader terug kwam van vakantie, en ik s'avonds thuis kwam, was mijn moeder er opeens niet. Mijn vader en zus waren daarintegen in een serieus gesprek. De volgende avond kreeg ik te horen dat mama weg was, en we niet wisten of ze terug zou komen. Één maand geleden hebben we definitief te horen gekregen dat mijn moeder niet meer terug zou komen. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Voornamelijk omdat ze nooit ruzie hadden, samen vaak uiteten gingen, of een weekje naar Parijs of New York deden. Ze leken in iedermans ogen het perfecte stel. De klap kwam daarom hard binnen. Al weet ik dat mijn moeder niet meer van papa houd, als haar man, maar meer als beste vriend, kan ik dat nog steeds niet beseffen. Ik snap niet hoe zij haar gezin in de steek kan laten? Maar wil ook niet dat ze zelf ongelukkig is. Nu ik zelf midden in het scheidingsproces zit moet ik ook gaan praten om te vertellen wat ik er nou allemaal van vind. Ik heb dan al het besluit genomen dat ik Co-ouderschap wil, houd het daarmee niet op. Ook vind ik het moeilijk, aangezien ik het de twee "beste vrienden" van mijn moeder verwijdt, ze zijn nooit in onze levens geweest en opeens waren ze daar. En na die weekenden besloot mijn moeder het ook ineens, heeft iemand misschien tips, Bedankt voor het lezen.

Pijn doet het wanneer ik het verhaal van Saar lees. Het verhaal waarin zij haar ouders dankt voor het feit dat hun haar op de wereld hebben gezet, en ( in mijn ogen ) een positieve twist geeft aan de scheiding. Maar toen ik het artikel las voelde ik alleen maar pijn. Pijn voor het feit dat ik niet zo blij ben met de scheiding, met hoe het gaat en hoe het voelt. Kon ik ook maar opgelucht adem halen en alles positief zien. Maar dat gaat niet, nu nog niet. Boos werd ik op mezelf. Waarom kan ik verdorie niet zo over mijn ouders denken. Waarom kan ik niet blij zijn om het feit dat ik dankzij mijn ouders besta, of inzien dat ik zonder deze ouders nooit gelukkig had kunnen zijn. Want zodra ik die zin positief wil gaan inzien geeft mijn hoofd er een negatieve draai aan. Want met deze ouders ben ik momenteel ook niet gelukkig. Papa heeft een nieuwe vriendin, en gaat helemaal op in haar. Veranderd totaal, en laat ons, volgens de tekst bij Facebookfoto's 'zijn trots', in de steek. Waarom neemt hij het alleen voor haar op en niet voor mij. Waarom heeft mama eigenlijk gelijk over papa? Waarom wil ik hem zo graag als die slechte man zien maar mis ik hem zo? De man die eigenlijk altijd mijn grote broer was, maar papa werd genoemd, en die altijd bij ons was, maar die ik nu maar 4 dagen per maand zie. Misschien, misschien word ik ooit ook zo positief, en word ik ergens blij wanneer ik over mijn ouders nadenk. Maar tot die tijd overheerst de pijn. Ik zit nog midden in de 'rouw' over het verlies van ons ooit prachtige gezin. Maar ook om het verlies van mijn vader. Want ondanks dat hij nog met mij appt, nog met mij lacht en wij nog het hardste samen om droge grappen kunnen lachen, ben ik hem kwijt. Ooit de papa die veel tijd doorbracht met mij, maar nu met zijn vriendin naar de feestjes gaat waar wij ooit heengingen, met z'n 2'tjes. - A.