Een veilige jeugd heb ik nooit gehad. 4 jaar lang was ik elke dag bang dat de man die zich mijn stiefvader noemde mijn moeder iets aan zou doen. Ik zie hem nog steeds. Omdat hij de vader is van mijn broertje. Maar als het zou kunnen zou ik hem nooit meer zien. Ik heb professionele hulp gehad zo'n jaar geleden. Maar nu lijkt het alsof ik weer helemaal terugval. Iemand tips?

hoi ik ben limei ik kon wel merken dat er iets ging gebeuren in het leuke gezinnetje, toen mijn vader jarig was en mijn moeder en ik hem wakker hadden gezongen en een luxe ontbijt ging hij naar de sportschool, op zijn verjaardag! mijn moeder en ik hadden het dan gezzelig gemaakt maar toch. maar toen mijn ouder vertelde dat ze gingen scheiden reageerde ik heel kalm maar ik dacht gewoon KUT! ze zijn nu allebei gelukkig maar ik NIET ik knal van de zorgen en kan nergens heen met mijn zorgen, ik het niet aa hun vertellen want ik ben bang ze te kwetsen HELP! wat akn ik doen groetjes wanhopige limei

hey, mijn vader ging plotseling weg bij mijn moeder dat vond ik heel vervelend, hij zei ook niets. op een dag moest ik even bij hun op de bank zitten en ze zeiden dat mijn vader ergens anders ging wonen ik reageerde heel klam maar in mijzelf ontplofte ik! waarom!! en niet veel later waren ze gescheiden ik was 8! gr. limei

Hoi, Mijn ouders zijn nu bijna 5 jaar gescheiden (ik was 9 jaar) en toen me moeder een nieuw huis had gevonden, had me moeder een nieuwe partner, een vrouw.. en die ging meteen bij ons inwonen. ik ga om het weekend naar me vader toen samen met me zusje van 7. Na het eerste jaar dat me ouders gescheiden waren, begon die vriendin zich nogal met mij te bemoeien. nu zijn we een paar jaar verder en toen ik 12 was wist ik dat ik mocht kiezen waar ik mocht wonen naja mee beslissen, en dat je een brief zou krijgen van de rechter. ik heb die brief nooit gekregen en de ruzie's werden steeds erger, ik krijg telkens te horen dat ik altijd alles fout doe en altijd alles bij elkaar lieg en dat is niet waar! nog niet zo heel lang geleden kon ik de ruzie niet meer aan en ben ik weggelopen, mijn vriendin Sanne had thuis ook problemen en nu ook nog wel is en ze zit in een pleeggezin, ik ben toen naar haar biologische moeder gegaan en heb gebeld met me vader en Sanne en Sanne der pleegmoeder, ik was echt heel erg bang! mijn vader had toestemming gegeven om dat ik daar mocht blijven slapen, want ik wou daar blijven want me moeder wist dan niet op welke plek ik was, ze wist wel bij wie ik was. me moeder had de politie gebeld en in die ochtend werd ik om half 7 opgehaald bij het adres waar ik was en naar huis gebracht. die dag hadden we op school challenge day dus best wel heftig was dat! toen mijn moeder een keer ruzie had met die vrouw heb ik mijn moeder horen zeggen anders gaat ze toch bij der vader wonen. en als ik dan zeg ik wil bij papa wonen mag dat niet?! voor mijn gevoel kiest ze die vrouw boven mij want ze wil mij weg hebben zodat die ruzie's stoppen. Ik lus geen bruin brood(heel raar) en ik was met mijn buren mee op vakantie, toen mijn moeder me kwam ophalen samen die vrouw en me zusje bleven ze daar nog een nachtje slapen, de volgende dag was er een of ander kermis ding en toen moest ik perse een bruine boterham van die vrouw eten, ik hoefde dat nooit ik vind dat echt gewoon ranzig! ze zei je mag pas weg als je boterham op is. ik was aan het huilen want ze weten dat ik het echt niet lus! toen ik hem eindelijk op had ging ik daar ook heen, en toen gingen we naar huis. dat was echt een van de kutste dingen ooit! ik wil bij me vader wonen en omdat me moeder dat niet goedkeurt, ga ik binnen kort naar de advocaat. ik wil me moeder alleen geen pijn doen en me zusje niet daar achterlaten.! en me zusje zegt ook steeds vaker dat ze niet meer hier wil wonen bij me moeder. ik weet waar ik dit aan heb verdiend wat ik fout heb gedaan? gelukkig heb ik heel veel steun van lieve vrienden, en de docenten op school, naja vorig jaar niet toen had ik een slechte mentor en hielp nergens bij en schold onze klas altijd uit.. ook al heb ik zoveel steun, ik weet echt niet meer wat ik moet doen! en omdat me moeder de politie toen had gebeld, zitten we bij jeugdzorg, ik heb alleen niks van jeugdzorg gehoord... ik hoop dat iemand me een beetje kan helpen.. Groetjes, Lindsey. alvast bedankt.

Hoi iedereen, Ik ben een meisje van 17 en mijn ouders zijn al bijna 2 jaar gescheiden, de omgangsregeling is altijd al moeilijk geweest voor mijn vader. Al gelijk aan het begin van de scheiding wouden wij (ik en mijn 2 jaar jongere zusjes) niet mee. Mijn vader heeft toen twee keer een melding gemaakt bij de huisarts, huisarts weer melding gemaakt bij bureau jeugdzorg en toen hebben we daar een gesprek mee gehad en die heeft ons toen door verwezen naar de raad van kinderbescherming, daar ook gesprek mee gehad en uiteindelijk naar de kinderrechter geweest voor de uitspraak, het werd een jaar ondertoezichtstelling met een gezinsvoogd en allemaal andere hulpinstanties. nu een jaar later moesten we twee weken geleden weer terug naar de rechtbank en hebben we weer de volgende uitslag gekregen, een half jaar verlenging van de ondertoezichtstelling, maar na dat half jaar ben ik wel vanaf omdat ik dan bijna 18 ben maar nu is het zo, ik heb de laatste tijd veel vaker problemen met mijn vader, hij heeft steeds vaker commentaar en draait alles wat ik zeg om dus ik krijg het weer terug op mijn bord. Ik zit zelf de laatste tijd er steeds vaker over na te denken om een contact verbod aan te vragen... Of is er nog een andere oplossing want met hem en de hulpinstanties om de tafel te zitten heeft ook geen zin meer, ze zien hem juist als een slachtoffer.....

nou mijn ouder zijn al een lange tijd gescheiden en mijn moeder heeft echt kut dingen gedaan, gelogen, mn vader zwart maken en mn stiefma ook en k begin toch wel een hekel aan dr te krijgen maar eigenlijk vind ik het ook jammer en ben ik er verdrietig om omdat ik gwn nooit een goede band met mn moeder heb gehad gwn ook omdat ze me gebruikt zodat ik dingen voor dr doe enzo, is dat raar?

Hallo, mijn ouders zijn ongeveer 2 jaar gescheiden. Mijn ouders praten niet meer met elkaar omdat ze altijd ruzie hebben. Eerst woonde ik bij mijn moeder maar na 10 maanden ben ik bij mijn vader gaan wonen. We hebben deze keuze gemaakt omdat mijn moeder op dat moment niet voor mijn broertje en mij kon zorgen. Als we bij mama waren begon ze vaak over papa dat hij een oplichter was enz. Ik heb die verhalen 10 maanden aangehoord maar uiteindelijk kon ik het niet meer aan. Door de dingen die ze heeft gezegd ben ik mijn vertrouwen in haar kwijtgeraakt. Nu ik haar minder zie en het even de tijd heb kunnen geven komt dit langzaam weer terug. Mijn vader en ik hebben altijd een hele goede band gehad. Pap heeft nu al een jaar een nieuwe vriendin. Mijn stiefmoeder (S) is opgegroeid in een leven met drugs en geweld. Ze is 2 keer gescheiden. Ik heb in totaal 3 stiefbroers en 1 stiefzus erbij gekregen. Je kunt je denk ik wel voorstellen hoe druk het soms is met 6 kinderen en 2 volwassene. Mijn vader en stiefmoeder hebben een eigen bedrijf waar ze veel tijd in steken. Ze doen echt alles samen. Vroeger praatte ik super veel met pap, maar nu S er altijd bij is kan ik bijna niet meer met pap praten. Ik heb vaak het gevoel dat ze papa van me afpakt. Ik weet dat dat niet zo is maar vroeger als hij thuis kwam gingen we samen iets drinken en vroeg hij hoe mijn dag was, maar nu als hij thuis komt gaat hij meteen met S praten of met mijn stiefbroers praten en daarna kom ik een keer. Ik snap dat ik niet meer zoveel aandacht kan krijgen, maar vaak reageert hij niet eens als ik iets zeg. Ik denk dat ik onbewust S de schuld heb gegeven van dit alles. Ik wil helemaal niet boos op haar zijn, maar soms als ze weer eens met pap op de bank ligt ze knuffelen dan reageer ik bot op iets wat ze vraagt en dan word pap boos op mij dat ik niet zo dom moet reageren. Ik heb het hem uitgelegd dat ik de vader dochter momenten mis. Normaal gezien als ik dan begin te huilen dan slaat hij een arm om me heen maar nu bleef hij daar zitten en zei hij 'ja dat soort dingen gebeuren als je opgroeit'. Ik mis pap gewoon zoals hij vroeger was. Ik wil niet boos zijn op S maar soms kan ik er gewoon niet meer tegen. ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Hallo mijn ouders zijn uit elkaar gegaan omdat m'n vader vreemd is gegaan. Mijn moeder was die tijd depri en gaf hem geen aandacht Enzo toen was ik 14 jaar Dus toen op een normale dag we hadden nog samen gegeten en hij had al zgn spullen gepakt en is ervandoor gegaan .. Me wereld stortte in. Ik vind hem echt een egoïst en toen naar 8 maanden is die weer naar huis gekomen bij ons maar hij ging nog steeds vreemd stiekem met die kut wijf . een paar maanden geleden is die er weer vandoor gegaan en me moeder is er helemaal kapot van ze verzorgt zichzelf niet als eerst niks en ze reageert het ook soms op mij af . ze is ook ziek ze moet een operatie doen aan der buik ofzo.

Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden, dat gaat verder op zich wel oke. Maar mijn moeder heeft geldproblemen en ze heeft net te horen gekregen dat ze ms heeft, maar het gaat echt niet goed met mij.. Want ik snij mezelf soms, ik weet ook niet waarom maar op een of andere manier voel ik me dan beter ofzo. En ik denk dat ik depressie heb, zo'n test zei dat ik hoog depressie heb, ik kan me niet concentreren, haal slechte cijfers en voel me altijd heel chagrijnig boos en verdrietig, ik wil niet naar psycholoog ofzo of met iemand praten die ik ken, want dat heb ik eerder geprobeert en helpt niet, dus kan iemand me misschien helpen?

Beste lezer, Ze zeggen altijd dat hoe ouder je wordt dingen meer duidelijk worden en op hun plek vallen. Nou ik kan je zeggen dat dat niet zo is. Mijn hele leven lang heb ik niet echt een zorgeloos leven gekend. Mijn moeder werd op mijn 12de chronisch ziek en is volledig afgekeurd en mijn vader is de enigste kostwinner thuis. Mijn oudere broer heeft altijd wel het zorgeloze leventje geleefd en altijd gedaan waar hij zit in had. Inmiddels woont hij al geruime tijd samen, en krijgt niets mee van de chaos hier. Mijn vader werkt soms 19 uur non stop als verhuizer op een dag omdat zijn baas hem gewoon uitbuit. Bang om zijn baan te verliezen gaat hij hier nooit tegenin. De afgelopen maanden is de hoeveelheid stress toegenomen tussen mijn ouders. Mijn vader is zwaar overspannen en mijn moeder zit er maar tussenin. Mijn vader is nooit agressief naar mijn moeder toe, maar wel naar mij. Gisteren nog hebben wij echt gevochten en heeft hij mij meerdere keren in mijn gezicht geslagen. Aangezien ik die man als mijn verwekker zie ben ik hem gewoon naar de keel gevlogen. Ik laat mij door niemand meer slaan, nooit meer. Aanleiding voor de 'ruzie' is het negeren van mijn moeder. Als mijn vader chagrijnig thuiskomt dan negeert hij gewoon mij en mijn moeder. Er komt geen zinnig antwoord uit en ik vind dat zo beledigend. Uiteindelijk is de boel dus ontploft omdat ik zei dat hij niet zo tegen mijn moeder moest doen. Gelukkig krijg ik in januari eindelijk de sleutels van mijn eigen appartement en ik kan niet wachten totdat het eindelijk zover is. Samen met de nodige stress op school en mijn boulimia heb ik het gevoel dat ik mezelf compleet kwijt ben. Ik zweef meer door de dagen heen en ben totaal mezelf niet meer. Toen mijn vader gisteren boos het huis is uitgegaan heb ik puur uit emotie mijn ziekte opgebiecht tegen mijn moeder. Ook dat zou moeten opluchten? Nou dat doet het dus niet. Vandaag kwam mijn vader weer in een bui thuis. Er was niets aan de hand maar van het ene op het andere moment zijn ze weer tegen elkaar aan het schreeuwen. Ik begrijp werkelijk waar waarom deze mensen niet gaan scheiden. Mijn moeder verdiend zoveel meer dan die man. De engste reden voor haar is dat zij de kosten niet kan opbrengen, en scheiden te veel geld kost. Momenteel is er weer gezeik blijkbaar gaat mijn vader weer weg ofzo. Ik heb al zoveel woningen geweigerd omdat ik mijn moeder niet alleen wil laten. Ik kijk uit naar mijn eerste huisje maar het feit dat mijn moeder dan alleen met hem is houdt mij tegen. Altijd maar thuis blijven wonen om ruzies te sussen kan natuurlijk niet, maar ik heb wel het gevoel dat ik niet anders kan. Ik ga in januari mijn appartement bewonen maar wel met een dubbel gevoel. Ik vroeg me af of er meerdere mensen zijn dit in zo'n situatie zitten en zoja, hoe jullie hiermee omgaan. Doe ik iets fouts, pak ik het allemaal verkeerd aan? Ik weet het allemaal niet meer, ik wil mijn moeder niet verdrietig zien, maar ik kan ook niet meer als 'ouder' voor haar optreden. Bedankt dat ik even mijn verhaal mocht doen.