heey, ik heb ff goede raad nodig want ik weet even niet hoe ik dit moet aanpakken, hier komt mijn verhaal

Ik was 7 toen mijn ouders gingen scheiden. En eigenlijk heb ik aan die periode vooral leuke herinneringen, ik bekeek het blijkbaar van de positieve kant. Een nieuwe kamer, een nieuw huis, super spannend allemaal. Helaas kwam een aantal jaren later vaker mijn verdriet omhoog, want die had ik wel degelijk. Ik kon met beide ouders goed overweg, maar mijn verdriet kon ik niet bij ze kwijt. Ze waren dan wel gescheiden, maar gingen heel goed met elkaar om, ik heb weinig ruzie meegemaakt tussen hen. Ik moest maar blij zijn dat alles zo soepel verliep, dat mijn ouders in dezelfde straat wonen, dat we zelfs een keer per week met het hele gezin samen aten. Mijn ouders hebben altijd genoemd dat ze het beste voor mijn broer en mij hebben gedaan. En ook al besef ik dat, toch had ik verdriet, want ze zijn wel gescheiden. Al die jaren heb ik het eigenlijk daardoor maar een beetje weggestopt, ik moest inderdaad maar blij zijn dat het zo 'goed' is gegaan. Totdat ik twee jaar geleden mijn vriend leerde kennen. Hij was geïnteresseerd en vroeg mij dingen over mijn gescheiden ouders. Ik stond met mijn mond vol tanden... Ik kon weinig vertellen, ik wist eigenlijk niet eens waarom ze gescheiden waren. Alles heb ik weggestopt en ik besefte dat er thuis nooit echt over is gepraat. Vanaf dat punt is bij mij pas echt het balletje gaan rollen. Toevallig werd het contact tussen mijn ouders ook wat minder in die tijd (kinderen groter, minder overleg nodig). En ineens kwam het besef: mijn ouders zijn gescheiden, en het komt nooit meer goed. Ik heb altijd hoop gehouden kwam ik achter, ze konden toch zo goed met elkaar overweg? Nou, wie weet... Gelukkig kan ik er nu wel meer met mijn ouders en anderen over praten, maar voor mijn gevoel is de acceptatie nog heel ver weg. Dit heeft ook zijn uitwerking op mijn eigen relatie. En ik vraag me daarom ook heel erg af of dit herkenbaar is bij anderen. Ik heb moeite met vertrouwen, wat deels is ontstaan door de (voor mijn gevoel) plotselinge scheiding van mijn ouders vroeger, en door de verstandhouding met mijn moeder. Dit maakt het soms doodvermoeiend om een relatie te hebben. En het geeft me het gevoel dat ik faal, mijn ouders zijn gescheiden, en nu maak ik er zelf ook een zooitje van in mijn relatie. Acceptatie is het toverwoord volgens mijn vriend... Maar hoe kun je iets accepteren waar je dagelijks letterlijk mee wordt geconfronteerd? Professionele hulp heeft mij tot op heden nog niets kunnen bieden. Gelukkig heb ik een zeer geduldige en begripvolle vriend, maar als iemand een toverspreuk zou hebben voor dat toverwoord 'acceptatie'...

Hoi allemaal! Ongv een maand of 2 geleden heeft mijn moeder verteld dat ze wil scheiden van mijn vader, het ergste is dat ze al 23 jaar getrouwd zijn! Ik heb het er erg moeilijk mee mijn moeder gaat 25 km verderop wonen en ik weet niet zo goed bij wie ik wil wonen, mijn ouders hebben veel ruzie maar mijn vader heeft het er moeilijk mee ik zie elke dag dat hij tranen in zijn ogen heeft en dat raakt mij. Ik weet niet wat ik wil, ik ben maatjes met mn vader maar mn moeder is een meisje die mij beter begrijpt! Help?! Ik kan niet 3 dagen bij mn moeder wonen en de rest bij mijn vader omdat ik dan met school zit.. Help me!

hallo ik ben esmee en mijn ouders zijn twee keer gescheiden, de eerste keer dat ze gescheiden waren viel het allemaal mee en wist ik ook niet dat mijn moeder een vriend had. Maar bij de tweede scheiding was ik er zelf achtergekomen dat mijn moeder een vriend had. Voor mij was dat best wel erg schrikken want ik moest die man dus accepteren maar dat vind ik erg lastig, want diep in mij heb ik de hele tijd het gevoel dat mijn moeder meer tijd aan hem denkt enzo. Mijn moeders vriend is opzich aardig maar ik kan gewoon niet aardig over hem vertellen. dus gisteravond was het eerste kerstdag en had ik een diner bij me oma met de familie van me moeder. en me vader was niet uitgenodigd. dat vond ik niet leuk, dus ik was best wel stil en zat de hele tijd op me telefoon. totdat we gingen eten, me moeder zei iets over haar vriend en ik zei: dan moet je het maar uitmaken. en dus deze ochtend werd ze boos op mij nadat me broertje zei dat hij niet bij die vriend wou logeren en ik dus zei dat dat een broertje van mij was. dus ze werd boos op mij omdat ik dus haar geluk aan het 'verzieken' was. ik leende een camera van die vriend ( dat is ook heel aardig) maar die moet ik dus nu inleveren. Ik word er dus gek van dat ik de hele tijd met hem word geconfronteerd en dan gaan ze dus ook nog binnenkort samenwonen. help!

Hallo, mijn ouders zijn al 2 jaar uit elkaar.Dat is nog altijd moeilijk maar het best van alles is dat ik mijn verjaardag bij mijn vader moet vieren na 11jaren zonder mijn mama. Van mijn vader mag ik hem de helft bij hem en de helft bij mijn moeder waar ik blij mee ben maar mijn papa zijn vriendin is koppig ze is jaloers op mijn mama en daarom moet ik daar de gevolgen van dragen (ik en mijn papa's vriendin haten elkaar)zij wil dat ik mijn verjaardag bij mijn mama NIET vier heeft imand mss tips het liefs voor 30 dec. want dan word ik 12 veel groetjes pleziertje

Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder heeft sinds 2 jaar een nieuwe vriend. We zijn er vrijwel direct heen verhuid en er zijn daar vresselijke dingen gebeurt. Nu mag ik hem niet meer. En ik kon hem al niet accepteren. Nu kiest mijn moeder voor haar relatie met hem in plaats van voor mij. Ze wilt haar relatie behouden maar ik weet nu niet precies wat ik moet doen....

Ik weet niet of ik hier op de beste plek ben voor mijn vraag, maar wellicht kunnen jullie me toch wat tips geven. Ik ben zelf dus vader en getrouwd en heb een dochter van 5. Nu heb ik vandaag gehoord dat mijn ouders gaan scheiden, en de reden is nogal naar. Hoewel ik er zelf redelijk kapot van ben, weet ik niet hoe ik mijn dochter straks moet vertellen dat opa en oma niet meer samen zijn. Ze is echt super dol op hun, en anders om ook. De reden van de scheiding zorgt er bovendien voor dat de liefde voor een van mijn ouders wat 'bekoeld' is. Alle tips zijn welkom. Thanks!

Dit jaar was heel raar, mijn moeder had heel lang een vriend. Het ging dit jaar uit en toen moest ik huilen en sloeg ik wen vriendin in elkaar, zonder dat ik wist waarom. Maar mijn moeder gaat nog steeds met hem om en is de heletijd bij hem. Ze zeggen allebij dat het niets meer word. Maar toch gaan ze samen op vakantie en samen naar uitjes. Dan denken mensen meteen ik ga ook met vrienden ergens naar toe, maar je zoent ze toch niet of wel soms? Ik vind het maar raar en weet niet meer wat ik moet doen.

Ik weet dat het nu beter is, Om niet meer bij jou te zijn. Ik weet dat dit het beste is, Ook al doet het soms pijn. Ik vind het heel erg jammer, Dat het nu even niet anders kan zijn. De verantwoordelijkheid moeten nemen, En luisteren naar al je gezeur. Alweer een ruzie die eindigt, Met een gesloten deur. Hoe krijg ik die weer open? Zonder dat opnieuw ie dicht gaat? Hoe kan ik ervoor zorgen, Dat je weer achter me staat? Zonder mama overal bij te betrekken, Je weet, dat heeft geen zin. En elke keer opnieuw, Ga ik er weer tegenin. Heb je dan niet door, Hoe veel dat met me doet? Ik snap na al die tijd nog niet, Waarom je zo over haar doet. Mijn mama is de beste, Ze staat altijd voor me klaar. Waarom bemoei je je nog met mama, Jullie zijn toch uit elkaar? Ik hoop dat je eens nadenkt, Over wat dit met me doet. En het tot je doordringt, Jij doet ook niet alles goed. Papa, ik wou dat het anders was, Dat ik je kon vertellen over mijn nieuwe klas. Ik hoop dat je nadenkt, En iets van je laat horen. Ik hoop dat er een oplossing komt, Om deze muur tussen ons door te boren.

Hallo, Mijn ouders vinden elkaar niet meer leuk en willen uit elkaar, maar blijven toch bij elkaar wonen. Dit omdat mijn moeder in het huis wil blijven wonen, omdat dit voor haar goedkoper is dan een nieuw huis zoeken. Mijn vader wil dit niet, omdat hij het geld van dit huis nodig heeft voor een nieuw huis. Ik word gek van deze ruzies en kan hedendaags niet goed meer nadenken en heb soms het gevoel dat ik depressief word. Wie kan mij hierbij helpen?